খিলঞ্জীয়াৰ প্ৰভুত্ব, অযোগ্য নেতাৰ নিগাজী শাসন
কোৱা হৈছে অসমত খিলঞ্জীয়াৰ প্ৰভুত্ব থাকিব লাগিব৷ আৰু এই প্ৰভুত্ব বজাই ৰাখিবলৈ অসম চুক্তিৰ ৬নং দফা অনুসৰি খিলঞ্জীয়াক সাংবিধানিক ৰক্ষাকৱচ লাগে৷ অসম চুক্তিত ‘খিলঞ্জীয়া’ শব্দটো নাই, অসমীয়া শব্দটোহে আছে৷ অসমত যেতিয়া অসমীয়া বুলি ক’লেই বহু জনগোষ্ঠীয়ে আমি অসমীয়া নহয় বুলি জক্জকাই উঠা পৰিস্থিতিৰ উদ্ভৱ হ’ল, তেতিয়া আছুকে ধৰি অসমীয়া জাতিয়তাবাদী সংগঠনে নিঃশব্দে অসমীয়াৰ সলনি খিলঞ্জীয়া শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷অসমত অনাগত দিনত এজন বাংলাদেশী মুখ্যমন্ত্ৰী হ’ব নেকি? খিলঞ্জীয়াৰ এটা বৃহৎ অংশই অন্ততঃ দুটা বা তিনিটা খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীয়ে বাংলাদেশী মুখ্যমন্ত্ৰী হোৱাৰ ভৱিষ্যদ্বাণীলৈ কাণ নিদি তেওঁলোক যে অসমীয়া নহয়, একোটা স্বয়ং সম্পূৰ্ণ সুকীয়া জাতি, সেই কথা প্ৰমাণ কৰাতহে বেছি মন দিছে৷ তেওঁলোকৰ মতে, তেওঁলোকে অসমীয়াৰ প্ৰভুত্বৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পালেহে উন্নতিৰ পথত আগবাঢ়িব৷ এনে পৰিস্থিতিত আছুৱে অসমত অসমীয়াৰ প্ৰভুত্বৰ কথা কোৱা সমীচীন নহ’ব বুলি ভাবি খিলঞ্জীয়াৰ প্ৰভুত্বৰ কথা ক’ব লগা হৈছে৷ অসমৰ সকলো জনগোষ্ঠীকে অসমীয়া সংজ্ঞাটোৰে সামৰি লোৱাৰ ইচ্ছা পুহি ৰখা অসমীয়া জাতীয়তাবাদীৰ আজি এনেকুৱা অৱস্থা যে তেওঁলোকে অসমীয়া শব্দটোও ব্যৱহাৰ কৰা বন্ধ কৰিব লগা হৈছে৷ ইয়াৰ বাবে প্ৰধানকৈ জগৰীয়া অসমীয়া সংকীৰ্ণ জাতীয়তাবাদ আৰু অসমীয়া প্ৰভুত্ববাদ৷ এই সংকীৰ্ণ জাতীয়তাবাদ আৰু প্ৰভুত্ববাদৰ সমস্ত ধ্যান-ধাৰণা নিৰ্বাচনকেন্দ্ৰিক ৰাজনীতিৰ ঠেক গণ্ডীৰ ভিতৰত সীমাবদ্ধ৷ খিলঞ্জীয়াৰ প্ৰভুত্ব মানে কিছুমান অযোগ্য খিলঞ্জীয়া ৰাজনৈতিক নেতাৰ দপদপনি নিগাজি কৰাৰ ব্যৱস্থা নে খিলঞ্জীয়াৰ সৰ্বাত্মক বিকাশ?দিছপুৰত এজন অসমীয়া মুখ্যমন্ত্ৰী হৈ থাকিলেই অসমীয়া জাতিৰ যেন আৰু চিন্তা কৰিবলগীয়া নাই৷
১৯৮৫ চনত জাতীয়তাবাদী অগপৰ চৰকাৰ গঠন হোৱাৰ ৫ বছৰ পাছত ১৯৯০ চনত আছুৱে গণশত্ৰু বুলি ঘোষণা কৰা হিতেশ্বৰ শইকীয়াই অগপক ওফৰাই পুনৰ ক্ষমতালৈ উভতি আহিছিল৷ উজনিত হিতেশ্বৰ শইকীয়া আৰু কংগ্ৰেছে ব্যাপক সমৰ্থন পাইছিল৷ হিতেশ্বৰ শইকীয়া এজন খিলঞ্জীয়া অসমীয়া৷ গতিকে আছুৰ নিজৰ বিচাৰতে খিলঞ্জীয়া এজনো গণশত্ৰু হ’ব পাৰে আৰু সেই গণশত্ৰুজনক অসমৰ মানুহে জাতিৰ উদ্ধাৰকৰ্তাসকলক উফৰাই মুখ্যমন্ত্ৰীও পাতিব পাৰে৷ অসমীয়া প্ৰভুত্ববাদৰ এটা উদাহৰণ দিয়া যাওক৷ ১৯৮৬ চনৰ ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীত অসমৰ মাধ্যমিক শিক্ষা পৰিষদ বা ‘ছেবা’ই এখন নিৰ্দেশ জাৰি কৰিছিল, (The Secondary Education Board of Assam (SEBট্ট) Circular ত্ত্বপ্স. SEBA/AB/Sy11.11/৮৫-৮৬/1, Dtd. ২৮th February, ১৯৮৬) এই নিৰ্দেশ মতে, অসমীয়া ভাষা স্কুলত বাধ্যতামূলক তৃতীয় ভাষা হিচাপে শিকিব লাগিব৷ আৰু নতুন ভাষা নীতি অনুসৰি চৰকাৰী চাকৰিৰ বাবে অসমীয়া ভাষাৰ জ্ঞান বাধ্যতামূলক হ’ব৷ এই কামটো অসম গণ পৰিষদ চৰকাৰে জাতিপ্ৰেমেৰে উদ্বুদ্ধ হৈ কৰিছিল ৷তেওঁলোকে সকলোকে অসমীয়া শিকাই অসমীয়া কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল৷ কিন্তু এই নিৰ্দেশক খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীসমূহেই তেওঁলোকৰ স্বকীয়তাৰ প্ৰতি ভাবুকি বুলি গণ্য কৰিলে আৰু তেওঁলোক অসমীয়া প্ৰভুত্ববাদৰ বিৰুদ্ধে জাঙুৰ খাই উঠি সুকীয়া ৰাজ্যৰ দাবী জোৰদাৰ কৰি তুলিলে৷ আজি অসমীয়া জাতীয়তাবাদ খিলঞ্জীয়া শব্দৰ আঁৰত লুকাব লগা হ’ল৷ আমি সকলোৱে জানো অসম চৰকাৰৰ সকলো কাম-কাজ ইংৰাজী ভাষাত চলে৷ অগপৰ মন্ত্ৰীসকলৰ কিমানজনে ফাইলত অসমীয়াত লিখি প্ৰশাসন চলাইছিল? আজিৰ ডিজিটেল প্ৰশাসনৰ ই-ফাইলৰ যুগত কোনে কম্পিউটাৰত অসমীয়া ভাষাত ফাইলত নিৰ্দেশ লিখে? নৃ-গাষ্ঠীবোৰে স্বকীয়তা বিচাৰি কৰা আন্দোলন আৰু সেই আন্দালনৰ আলম লৈ ভোট গোটোৱা ৰাজনীতিয়ে অসমখন থানবান কৰিলে৷ আছুৱে এতিয়া খিলঞ্জীয়াৰ প্ৰভুত্ব বজাই ৰখাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ কথা কৈছে; কিন্তু অসমীয়া বুলিলেই জকজকাই উঠা বহু নৃ-গোষ্ঠীয়ে আছুৰ খিলঞ্জীয়াপ্ৰীতিৰ আঁৰত অসমীয়া প্ৰভুত্ববাদ লুকাই থকা বুলি সন্দেহ প্ৰকাশ কৰিছে৷ চ্যুকাফাই পূবৰ পৰা পাটকাই পাৰ হৈ আহি ৰাজ্য স্থাপন কৰাৰ পাছত স্থানীয় ভাষাক আঁকোৱালি ল’লে৷
শ বছৰ আগতেই অৰুণাচলৰ সকলো জনজাতিয়ে, নগা পাহাৰৰ সকলো জনজাতিয়ে অসমীয়া ভাষা ক’বলৈ শিকিলে৷ অসমৰ সকলো জনজাতি, জনগোষ্ঠীয়ে অসমীয়া ক’ব আৰু বুজিব পৰা হ’ল৷ ইয়াৰ বাবে কোনো ৰজাই কোনো নিৰ্দেশ দিব লগা হোৱা নাছিল৷ কাকো জোৰ-জুলুম কৰিব লগা হোৱা নাছিল৷ অসমীয়া ভাষাৰ বিকাশ আৰু এটা স্বয়ংসম্পূৰ্ণ জৈৱিক প্ৰক্ৰিয়া আছিল আৰু সকলোৱে ভাষাটো শিকাৰ গৰজ পৰা বাবেই অসমীয়া ভাষাই প্ৰসাৰ লাভ কৰিছিল৷ ব্ৰিটিছে ১৯৪৭ চনতে ভাৰত এৰি গ’ল৷ তেওঁলোকে আমাক ইংৰাজী পঢ়াৰ বাবে ছেবাৰ কায়দাত নিৰ্দেশ দিয়া নাই, কিন্তু আজি ইংৰাজী অবিহনে আমি শিক্ষাৰ কথা ভাবিবই নোৱৰা হ’লোঁ৷ ইংৰাজী পঢ়াৰ গৰজ পৰাৰ বাবেই আমি ইংৰাজী পঢ়ি আছোঁ৷ অসমীয়া মধ্যবিত্তৰ সৰহসংখ্যকৰ ল’ৰা-ছোৱালী আজি ইংৰাজী মাধ্যমত পঢ়ে৷ গতিকে আচল কথা হ’ল এই গৰজটো৷ আজি আমাৰ ওপৰত ইংৰাজৰ ৰাজনৈতিক প্ৰভুত্ব নাই, কিন্তু ইংৰাজী ভাষা আজি আমাৰ জীৱনৰ এৰাব নোৱৰা অংগ৷ যিদৰে এসময়ত কোনো ৰাজনৈতিক প্ৰভুত্ব নথকাৰ পাছতো অৰুণাচল, নাগালেণ্ড আৰু খাচী পাহাৰৰ মানুহে অসমীয়া ভাষা শিকিছিল, তেনেদৰে আমিও আজি আমাৰ নিজৰ প্ৰয়োজনত ইংৰাজী শিকিছোঁ৷ অসমৰ ১২৬টা সমষ্টিৰ আটাইকেইটাতে খিলঞ্জীয়া নিৰ্বাচিত হ’লেও, অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী খিলঞ্জীয়া হ’লেও, অসমৰ ৰাজনীতিত খিলঞ্জীয়াই দপদপাই থাকিলেও অসমৰ, অসমীয়াৰ আৰু খিলঞ্জীয়াৰ ভৱিষ্যৎ সুৰক্ষিত হোৱাৰ কোনো নিশ্য়তা নাই৷ বিশ্বায়ন আৰু যোগাযোগ বিপ্লৱে পৃথিৱীখন এখন গাঁৱত পৰিণত কৰিছে৷ পৃথিৱীখনে আমালৈ বাট চাই ৰৈ নাথাকে৷ অসমৰ নতুন পুৰুষৰ আটাইতকৈ যোগ্যখিনিক অসমে উপযুক্ত পৰিৱেশ দিব নোৱাৰিলে তেওঁলোক আঁতৰি যাব৷ এই প্ৰক্ৰিয়া ইতিমধ্যে আৰম্ভ হৈছে৷ ভূপেন হাজৰিকাই অসমীয়াক প্ৰশ্ন কৰিছিল, ‘তুমি বিশ্বৰ শৰীৰত পংগু অংগ হ’লে বিশ্বই জানো ভাল পাব?’ অসমৰ খিলঞ্জীয়াৰ আটাইতকৈ প্ৰতিভাৱান চামটো আঁতৰি গ’লে অসমত খিলঞ্জীয়াৰ প্ৰভুত্ব চলাবলৈ ৰৈ যাব কেৱল তৃতীয় শ্ৰেণীৰ ৰাজনীতিকখিনি৷ তেনে ৰাজনীতিকৰ শাসনৰ সোৱাদ আমি ইতিমধ্যে পাবলৈ আৰম্ভ কৰিছোঁৱেই৷ খিলঞ্জীয়াৰ প্ৰভুত্ব মানে যদি কিছুমান তৃতীয় শ্ৰেণীৰ ৰাজনীতিকৰ নিগাজী শাসন হয়, তেনেহ’লে তেনে প্ৰভুত্বই অসমক ৰসাতললৈ নিব৷