নেতাৰ কথা, জাতিৰ দশা

আৰ এছ এছৰ মুৰব্বী মোহন ভাগৱতে প্ৰতিটো দম্পতীকে তিনিটাকৈ সন্তান জন্ম দিয়াৰ বাবে আহ্বান জনাইছে৷ তিনিটাকৈ সন্তান জন্ম নিদিলে হেনো জাতিয়েই ধবংস হৈ যাব৷ চৌপাশৰ সকলো ঘটনা-পৰিঘটনাক আওকাণ কৰি নেতাসকলৰ চিন্তাৰ সোঁত কিদৰে মাথোন এটা ট্ৰেকতেই চলে, সেয়া ভাবিলে আচৰিত লাগে৷ সমগ্ৰ বিশ্বতে বৰ্ধিত জনসংখ্যা এটা চৰ্চিত বিষয়৷ পৃথিৱীখন কেৱল ‘মানুহ’ নামৰ স্বাৰ্থপৰ জীৱবিধৰ বাবেই নহয়৷ মানুহৰ বাহিৰেও অন্যান্য জীৱ-জন্তু, চৰাই-চিৰিকটি, উদ্ভিদ-অৰণ্যৰো বাসস্থান এই পৃথিৱী৷ সকলোৰে মাজত এক প্ৰাকৃতিক সন্তুলন বজাই ৰাখিব পাৰিলেহে পৃথিৱী বাচি থাকিব৷ এইবোৰ পৰিৱেশবিদ, বিজ্ঞানীসকলে যুক্তিৰ আধাৰত কোৱা কথা৷ এনে কথাত কোনো ধৰ্ম বা ৰাজনীতিৰ স্বাৰ্থ নিহিত হৈ থকা নাই৷ অত্যধিক জনসংখ্যাই মাত্ৰাধিক খাদ্য আৰু অন্যান্য সা-সামগ্ৰীৰ চাহিদাৰ সৃষ্টি কৰে৷ অধিক কৃষিভূমি নহ’লে অধিক শস্যৰ প্ৰয়োজন হয়৷ তাৰ বাবেইতো অধিক শস্য উৎপাদনৰ বাবে অতিমাত্ৰা সাৰ প্ৰয়োগ, হাইব্ৰীড বীজ, কীটনাশক দ্ৰব্য, জেনেটিক খাদ্য আদি ধাৰণাবোৰে গা কৰি উঠিল আৰু মানুহৰ মাজতো নতুন নতুন বেমাৰৰ জন্ম দিয়ালে৷ মানুহৰ উন্নয়নৰ বাবে পাহাৰবোৰ খান্দি, গছবোৰ কাটি পথ বহল কৰা হ’ল, এটাৰ পাছত আন এটা উদ্যোগ নিৰ্মাণেৰে বায়ু প্ৰদূষিত কৰা হ’ল৷ গ্ল’বেল ৱাৰ্মিঙৰ দৰে বিধবংসী সমস্যাৰ সৃষ্টি হ’ল৷ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা নগৰীকৰণে খোৱাপানী, নলা-নৰ্দমা, জাবৰ-নিষ্কাশন, যান-জঁটকে ধৰি এশ এবুৰি সমস্যাৰ জন্ম দিলে৷ নেতাসকলৰ জীৱনৰ কথা সুকীয়া৷

সৰ্বসাধাৰণে ভুগিবলগীয়া সমস্যাবোৰৰ উমান তেওঁলোকে নাপায়৷ খাটি খোৱা শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ কথাতো বাদেই, এতিয়া সৰু-সুৰা চাকৰি বা ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায় কৰি ঘৰ চলোৱাসকলে এটা সন্তানক তালি-তুলি ডাঙৰ কৰাটোৱেই টান হৈ পৰিছে৷ সকলোৱে সন্তানক ভাল শিক্ষা, ভাল পোছাক-পৰিচ্ছদ, ভাল খাদ্য দিব খোজে৷ কিন্তু, বজাৰে তেওঁলোকক নিৰাশ কৰে৷ বিনা পইচাই পঢ়ক বুলি চৰকাৰী স্কুলত দিলেইবা, শাৰীৰিক-মানসিক বিকাশৰ বাবেতো সেইবোৰত খেল-ধেমালি বা সাংস্কৃতিক চৰ্চাৰ কোনো সুবিধা নাই৷ গতিকে, তাৰ বাবে পইচা-পাতিৰ খৰচৰ কথা আহিবই৷ লগত আনুষংগিক ব্যয়বোৰ আছেই৷ কথা আহিবই৷ সংসাৰ পতাৰ পৰা বিৰত থকা ভগৱতে সেই সমস্যাবোৰৰ কথা কিদৰে জানিব৷ ভগৱতৰ আহ্বান শুনি তিনিটা সন্তান জন্ম দিয়া বুলি কৈ গৌৰৱ কৰা আমাৰ মন্ত্ৰী ৰঞ্জিত দাসেও এনে সমস্যাবোৰৰ কথা নুবুজিব৷ কাৰণ, তেওঁলোকৰ নিৰ্ধাৰিত এজেণ্ডা থাকে৷ যেনে-তেনে সেই এজেণ্ডা পূৰণ কৰিব লাগে৷ আচলতে, ক্ৰমহ্ৰাসমান হাৰৰ জনসংখ্যাই জাতি ধবংস নকৰে৷ জাতি ধবংস কৰে অদূৰদৰ্শী নেতাসকলৰ চিন্তা-পৰিকল্পনাই৷ নেতাসকলৰ উদ্ভট চিন্তাধাৰা, আগ্ৰাসী মনোভাব, লেতেৰা ৰাজনীতি আদিয়ে দেশৰ যুৱক-যুৱতীক বিভ্ৰান্ত কৰি তুলিছে৷ সুৰা, ড্ৰাগ আদিকে ধৰি নিষিদ্ধ সামগ্ৰীৰ অবাধ প্ৰচলন, বাস্তৱসন্মত যুৱ-বিকাশ নীতিৰ অভাৱ আদিৰ ফলত দেশত যুৱ সমাজৰ মাজত বাঢ়িছে কৰ্মসংস্থানহীনতা, অৰ্ধ-নিবনুৱা সমস্যা আৰু অৱসাদগ্ৰস্ততা৷ এইবোৰৰ লগতে প্ৰদূষিত বায়ুমণ্ডলে হ্ৰাস কৰিছে প্ৰজনন ক্ষমতা৷ চহৰবোৰত এতিয়া আইভিএফ ক্লিনিকৰ পয়োভৰ৷ অত্যাধুনিক জীৱনশৈলী, কেৰিয়াৰ গঢ়াৰ স্বাৰ্থত হোৱা অন্তহীন প্ৰতিযোগিতাৰ দৌৰত দেশৰ যুৱতীসকলৰ এক বৃহৎসংখ্যকেই পিচিঅ’ডিৰ দৰে সমস্যাত ভুগি আছে, যি সন্তানহীনতাৰো কাৰণ হ’ব পাৰে৷ নেতাসকলৰ বাবে এইবোৰ সমস্যা নহয়৷ সমস্যা হৈছে ভোট, ক্ষমতা আহৰণ৷ ভোটৰ আকাংক্ষাৰে গাঁওবোৰত লাখ লাখ হিতাধিকাৰীৰ সৃষ্টি হৈছে৷ চৰকাৰী ঘৰৰ পইচা পাই কাম-বন, খেতি-বাতিলৈ মানুহৰ অনীহা বাঢ়িছে৷ তিনিটা সন্তান জন্ম দি খুৱাব ক’ৰপৰা? নেতাসকলে ভবাৰ দৰে কথাবোৰ, সমস্যাবোৰ জাতি-জনগোষ্ঠী বা ধৰ্মভিত্তিক নহয়৷ সমস্যাবোৰ হৈছে মানৱ জাতিৰ ভৱিষ্যতৰ সমস্যা৷ সমস্যা হৈছে পৃথিৱীখন বৰ্তি থকাৰ সমস্যা৷ সমস্যা হৈছে নেতাসকলে সকলোবোৰ কথা জানি-বুজিও নজনাৰ ভাও ধৰা, দেখি-শুনিও অন্ধ হৈ থকা৷ মহাভাৰতৰ কথা আৰু মোহন ভগৱতক শিকাব লাগেনে? এতিয়া যিহেতু ‘ভগৱত’সদৃশ নেতাসকল ধৃতৰাষ্ট্ৰ  হৈ চকু মুদি বহি নিজৰ স্বাৰ্থ খামুচি বহিছেই, বাকী ফলাফল ভোগ কৰাৰ বাবেও সাজু থাকক