পৌৰ নিগমৰ দায়িত্ব আৰু কৰ্তব্য

বশিষ্ঠ নৈত নিজৰ ঘৰৰ মলমূত্ৰ, আৱৰ্জনা বিসৰ্জন দিয়াৰ অপৰাধত গুৱাহাটী পৌৰ নিগমে অলপতে এজন লোকক ৪৫,০০০ টকা জৰিমনা বিহাৰ কথা বাতৰিত প্ৰকাশ পাইছে৷ আন এটা বাতৰিত গুৱাহাটী এছ চি ৰোডৰ এজন বাসিন্দাক পথৰ দাঁতিত ঘৰৰ জাবৰ পেলোৱাৰ অপৰাধত ৩,০০০ টকা জৰিমনা বিহা কাৰ্য ৰূপায়ণৰ দ্বাৰা এটা ভাল কাম কৰাৰ দৃষ্টান্ত দাঙি ধৰিছে৷ এই কথা সকলোৱে স্বীকাৰ কৰিব যে পূৰ্বৰ তুলনাত গুৱাহাটীৰ বাট-পথৰ জাবৰ-জোঁথৰ কমিছে৷ কিন্তু, এতিয়াও গুৱাহাটীক জাবৰ-জোঁথৰমুক্ত পৰিষ্কাৰ মহানগৰী বুলি অভিহিত কৰিব পৰা হোৱা নাই৷ গুৱাহাটীৰ জলাধাৰসমূহৰ আৱৰ্জনা এতিয়াও পূৰ্বৰ দৰেই আছে৷ ভৰলু পৰিষ্কাৰ কৰাৰ বাবে সজাগতা সৃষ্টি, প্ৰতিবাদী আন্দোলন-সমদল অথবা চৰকাৰী নীতি, আঁচনিৰ কথা-বতৰাবোৰ সময়ে সময়ে শুনা যায় যদিও কাৰ্যত কোনো পৰিৱৰ্তন কাৰো চকুত পৰা নাই৷ বশিষ্ঠাশ্ৰম এখন প্ৰাচীন ঐতিহ্যপূৰ্ণ স্থান হোৱাৰ পাছতো স্বচ্ছ-ভাৰত ধাৰণাৰ অনুপস্থিতি এক পৰিতাপৰ কথা৷ উক্ত স্থানৰ প্ৰকৃতিয়ে অকৃপণ হাতেৰে দিয়া অতুলনীয় শোভা মানুহৰ হাতত ইতিমধ্যেই বিধবংস হৈছে৷ এসময়ত বনভোজৰ অন্যতম প্ৰধান থলী হৈ পৰা বশিষ্ঠাশ্ৰমক মানুহে যিমান পাৰে সিমান লেতেৰা কৰিলে৷ পিছলৈ স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠন, চৰকাৰৰ দুই-এক আঁচনিৰ প্ৰয়াসৰ ফলৰূপে বশিষ্ঠাশ্ৰমলৈ কিছু পৰিচ্ছন্নতা আহিল যদিও ‘আশ্ৰম’ৰ সজীৱ-সতেজ ৰূপ কাহানিও ঘূৰি নাহিল৷ তৎসত্ত্বেও মানুহে বশিষ্ঠাশ্ৰমৰ জলাধাৰ ‘সন্ধ্যা-ললিতা-কান্তা’ ত্ৰিধাৰাৰ পৱিত্ৰ জল বুলি বিশ্বাস কৰে আৰু বিবাহ, উপনয়ন আদি মাংগলিক কাৰ্যৰ বাবে তাত ‘পানী তুলিবলৈ’ যায়৷ এতিয়া সেই পানীতেই মহানগৰীৰ মহানাগৰিকে বিষ্ঠা বিসৰ্জন কৰিবলৈ সংকোচ কৰা নাই৷ এনে কাৰ্যৰ বাবে যি জৰিমনা বিহা হৈছে, সি তেনেই সামান্য৷ তেনে লোকৰ বিৰুদ্ধে আইন-আদালতৰ শাস্তিহে প্ৰণিধানযোগ্য৷ নেদেখা-নুশুনাকৈ বশিষ্ঠাশ্ৰমৰ দৰে অনেক জলাধাৰ মানুহেই প্ৰদূষিত কৰি আহিছে৷ কতৃৰ্পক্ষৰ উদাসীনতাই গোটেই মহানগৰীকে আচলতে এটা ডাষ্টবিনলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছে৷ মহানগৰীৰ অতি প্ৰাচীন ব্যৱসায়িক কেন্দ্ৰ তথা অন্যতম ব্যস্তস্থলী, ফাঁচী বজাৰত  প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ স্বচ্ছ ভাৰত আঁচনিৰ যেন প্ৰৱেশ নিষেধহে কৰি থৈছে৷ গুৱাহাটী পৌৰ নিগমে জানো এইবোৰ নেদেখাকৈ আছে ! আচলতে, গুৱাহাটী পৌৰ নিগমৰ নিজৰেই স্থিতি অপৰিষ্কাৰ৷ নিগমৰ অধীনৰ এলেকাত প্ৰতিদিনে উৎপন্ন হোৱা প্ৰায় ৫৫০ মেট্ৰিকটন আৱৰ্জনাৰ ভিতৰত মাথোন ১১৮ মেট্ৰিকটনহে নিষ্কাশনৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়৷ জীৱ-বৈচিত্ৰ্যৰ প্ৰতি প্ৰত্যাহ৩ান সৃষ্টি কৰি দীপৰ বিলৰ কাষতেই পৌৰ নিগমেইতো আৱৰ্জনাৰ পাহাৰ সাজিছে৷ ৰাষ্ট্ৰীয় সেউজ প্ৰাধিকৰণৰ উপৰ্যুপৰি সকীয়নি তথা অভিযোগনামাৰ ফলত কিবা ধনাত্মক দিশ কাৰোবাৰ চকুত পৰিছেনে? মহানগৰীৰ নলা-নৰ্দমাবোৰ চোৱা-চিতা কৰাটো কাৰ কাম ! নিগমে যদি জৰিমনা বিহা কাম কৰেই, তেন্তে সেইটোকে দায়িত্বসহকাৰে, ফলপ্ৰসূ হোৱাকৈ কৰক৷ এদিন এঠাইত কাৰোবাৰ অভিযোগৰ ভিত্তিত জৰিমনা বিহি বাকী সময় চকু মুদি থাকিলে মহানগৰ পৰিষ্কাৰ নহয়৷ আচলতে, পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰ ধাৰণাটো এটা সংহত ধাৰণা, বিক্ষিপ্তভাৱে তাক চাবলৈ যোৱাটো উচিত নহয়৷ লাখ লাখ জনবসতিৰে গিজ্‌গিজাই থকা গুৱাহাটীত প্ৰতিঘৰ মানুহ, দোকান-পোহাৰ, অফিচ-কাৰ্যালয়-অনুষ্ঠান, বজাৰ-ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান তথা হাস্পতালসমূহত মূলমূত্ৰকে আদি কৰি জৈৱিক-অজৈৱিক বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ আৱৰ্জনা প্ৰতিনিয়ত উৎপন্ন হয়৷ এইবোৰ বিভিন্ন ভাগত ভাগ কৰি তাক সংগ্ৰহ আৰু নিষ্কাশন কৰা কামটো বিজ্ঞানসন্মত কৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয় কাম৷ দুৰ্ভাগ্যবশতঃ এই কামৰ প্ৰতি কতৃৰ্পক্ষ আৰু সৰ্বসাধাৰণ সমানেই বেপৰোৱা৷ কাকতে-পত্ৰই আনকি সামাজিক- মাধ্যমতো একাংশই এনে কামৰ কথা গুৰুত্বসহকাৰে আলোচনা-চৰ্চা কৰে যদিও সি তাতেই ৰৈ যায়৷ এতিয়া পৌৰ নিগমে জৰিমনা বিহাৰ যি বাতৰি প্ৰচাৰ কৰিছে, সেইটোকে আৰু অধিক পদ্ধতিগতভাৱে কাৰ্যকৰী কৰক৷ কিন্তু, তাৰ পূৰ্বে পৌৰ নিগমে নিজৰ স্থিতিও সবল কৰক৷ মহানগৰৰ বাসিন্দাসকলৰ মলমূত্ৰসমূহৰ নিষ্কাশন কিদৰে হৈছে, নলা-নৰ্দমাৰ আৱৰ্জনাযুক্ত পানী গৈ ক’ত পৰিছে, সেইবোৰৰ প্ৰতিও চকু দিয়ক আৰু নিজৰ দায়িত্ব পালনত অৱহেলা কৰিছে নেকি নিজকে প্ৰশ্ন কৰক৷ নহ’লে অগণন ছিদ্ৰৰে নিজে চালনী হৈ এটা ছিদ্ৰৰ বেজীক হঁহা কথাহে হ’ব৷