এনেকৈয়ে আমি ধনী অসমীয়া
আমাৰ মধ্যবিত্ত অসমীয়া মানুহক ঘৰ এটা আৰু গাড়ী এখন হ’লে আন একো নালাগে৷ জীৱনত বহুত কিবাকিবি কৰা বুলি ভাবে৷ কথাষাৰ একেবাৰে শুদ্ধ৷ আমি আনক আভিজাত্য দেখুৱাই ভাল পোৱা মানু্হ৷ এই কথা নতুন নহয়, তাহানিৰ পৰা চলি অহা কথা৷ তাহানিৰ ধনী অসমীয়াই হাতী-ঘোঁৰা কিনিছিল, হাতীত উঠি ফুৰিবলৈ গৈছিল৷ আজিকালি ঘৰ-মাটি, গাড়ী কিনে, বিদেশ ফুৰে, যিমান আছে তাতোকৈ অধিক দেখুৱাই ফুৰে৷
অসমীয়াই যেন মাটিৰ মূল্য বুজি নাপায়৷ আগতেও নাপাইছিল, আজিও নেপায়৷ কোনো বহিৰাগত নাথাকোতেও অসমৰ মাটিবোৰ হয় গেজিং মাটি আছিল, নহয় অসমীয়াৰ নিজৰ মাটি আছিল৷ কিন্তু আজি এনে এটা পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হৈছে যে অসমীয়াৰ হাততকৈ বহিৰাগতৰ হাতত বেছি মাটি৷ অসমীয়াৰ মাটি-ভেটিৰ প্ৰতি দিনকদিনে যেন মোহ কমি আহিছে৷
শুনি আচৰিত লাগে, আজিও বহু অসমীয়াই বিঘাই বিঘাই মাটি অনা অসমীয়াক বিক্ৰী কৰি আছে৷ অসমীয়া মানুহে কিনিবলৈ গ’লেও কিনিব নোৱাৰে৷ কাৰণ অনা অসমীয়াই সেই একে মাটি দুগুণ দাম দি হলেও কিনে৷ বিক্ৰী কৰোতাক কেৱল টকাৰহে প্ৰয়োজন৷ মাটিৰ অধিকাৰ নালাগে, অসমীয়াৰ স্বভিমান মূল্যহীন৷ মাটি বিক্ৰী কৰি ধনী হৈ দেখুৱাব খোজা মানুহো অসমতে আছে৷ এনেকৈ অসমৰ বহুত মূল্যবান মাটি অসমীয়াৰ হাতৰ পৰা চিৰদিনৰ বাবে গুচি গৈছে, যিবোৰ কাহনিও উদ্ধাৰ নহয়৷ পথাৰ আমাৰ বজাৰ বুলি আবেগত অস্ফালন ঘটোৱা অসমীয়াই নিজৰ মাটি-ভেটিকেই আনৰ হাতত অৰ্পণ কৰি দিছে৷ তাতে বিদেশীয়ে অসমৰ এফাল দখল কৰিলে বুলি ক’লেও বেছি কোৱা নহয়৷ নতুন আইনৰ যোগেদি আৰু অধিক বিদেশী অহাৰ পথ নতুনকৈ মুকলি হৈছেহি এথোন৷
আজিৰ অসমীয়াই কষ্ট কৰিবলৈ টান পায়৷ কিদৰে সহজে ধন ঘটিব পাৰি তাৰেই চিন্তাত থাকে৷ কোনোৱে কষ্ট কৰি কিবা এটা আৰম্ভ কৰে যদিও বেছি দিনলৈ টিকি থাকিব নোৱাৰে৷ কাৰণ তৎক্ষণাৎ ফল নাপালে অসমীয়াই ব্যৱসায়-বাণিজ্য অতি সোনকালে ত্যাগ কৰে৷ ধৈৰ্য আৰু কৰ্মস্পৃহা দুয়োটাই যেন নোহোৱা হৈ আহিছে৷ আয়তকৈ ব্যয় বেছি কৰা প্ৰায়ভাগ নতুন অসমীয়া ব্যৱসায়ীয়ে আধাতে ব্যৱসায় সামৰে৷ সকলোতে অভিজাত্য প্ৰদৰ্শন কৰা আমাৰ মানুহৰ নতুন স্বভাৱ হৈ পৰিছে৷ ব্যৱসায়ত কিছু পৰিমাণৰ লাভ হ’লেই নতুন অসমীয়া ব্যৱসায়ীয়ে গাড়ী-মটৰ কিনি আনন্দ-স্ফূৰ্তি কৰি লাভৰ লগতে মূলধনৰ টকাও অনিষ্ট কৰা উদাহৰণ বহুত৷ তাতে অসমীয়াই অসমীয়াৰ উন্নতি দেখিব নোৱাৰা ধাৰাটো অতিকে পুৰণি ৷ তদুপৰি কোনো অসমীয়া ব্যৱসায়ীৰ ব্যৱসায়ত লোকচান বা দুৰ্যোগ আহিলে আন অসমীয়া ব্যৱসায়ী খুব কমহে সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহে৷ পাৰিলে দুৰ্যোগৰ মাজেৰে ব্যৱসায় কৰি থকাজনৰ ব্যৱসায় কেনেবাকৈ হস্তগত কৰিব পাৰি নেকি তাৰহে চিন্তা কৰে৷
আমাৰ অসমীয়া মানুহে মাটি-বাৰী বিক্ৰী কৰি দুৰ্যোগ প্ৰশমনৰ কথা চিন্তা কৰাৰ বিপৰীতে আনবাৰে কিন্তু সেইবোৰ নকৰাকৈ বিকল্প পথৰ সন্ধান বিচাৰে৷ আনহে নালাগে তোলনি বিয়াৰ বাবেও অসমীয়াই মাটি বিক্ৰী কৰে বা বন্ধকত দিয়ে৷ আগেয়ে সন্তানক বৰ মানু্হ কৰিবলৈ বহু অসমীয়াই মাটি বন্ধকত দিয়াৰ কাহিনী শুনিছিলো৷ এতিয়া মটৰ চাইকেল, মোবাইল ফোন, গাড়ী কিনিবলৈও অসমীয়াই মাটি বিক্ৰী কৰে৷ ই কেনে ব্যাধি ঠাৱৰ কৰাই টান হৈ পৰিছে৷
আগেয়ে খেতি বাতি কৰা অসমীয়াৰ প্ৰায়বোৰে এতিয়া খেতি কৰিবলৈ এৰিছে৷ অসমৰ খেতি মাটি থকা প্ৰায়বোৰ অসমীয়াই হয় দুখীয়া, নহয় মধ্যবিত্ত৷ এইসকলৰ প্ৰতিজনক চৰকাৰে প্ৰতি মহেকত পাঁচ কেজিকৈ বিনামূলীয়া চাউল দিবলৈ লোৱাত গাঁৱৰ প্ৰায়ভাগ অসমীয়াই খেতি কৰিবলৈ এৰি অবাবত মূল্যবান সময় নষ্ট কাৰিছে, দিনক দিনে এলেহুৱা হৈ পৰিছে৷ কাৰণ আগেয়ে খেতিত খৰচ কৰা সময়খিনি খৰচ কৰিবলৈ ঠাই নোহোৱাত আন কোনো সৃষ্টিশীল কামৰ সন্ধান নকৰি আগেয়ে খেতি কৰা অসমীয়া কৰ্মবিমুখ হৈ ধোদৰ দৰে হামিয়াই হিকটিয়াই সময় পাৰ কৰিছে বুলি কলেও মিছা কোৱা নহয়৷ খেতি কৰিব লগা নোহোৱা হোৱাত মানুহে গৰু-গাই বিক্ৰী কৰিও অন্ত কৰিছে৷ গাঁৱৰ মহিলাসকলৰো আজৰি সময় বাঢ়িল৷ সেয়ে চৰকাৰী মেলে-মিটিঙে অনায়াসে ওলাই যাব পৰা হ’ল৷ আত্মসহায়ক গোটৰ নামত গোটেই দিনটো ঘূৰি ফুৰিব পৰাকৈ অফুৰন্ত সময় ওলাল৷ আগেয়ে তাঁতশালৰ কাম কৰি অসমীয়া পৰম্পৰা ৰক্ষা কৰা আজিৰ গাঁৱৰ জীয়ৰী-বোৱাৰীয়ে ৰাজনৈতিক মেলে-মিটিঙে ঘূৰি ফুৰিবলৈ বেছি ভাল পোৱা হ’ল৷ চৰকাৰে দলিয়াই দিয়া সামান্য অনুগ্ৰহকে জীৱনৰ সৰ্বস্ব বুলি ভাবি জাতি, মাটি, ভাষা, সংস্কৃতি পাহৰি আনে দেখুৱাই দিয়া পথেৰে আগ-গুৰি নুগুনি ঢাপলি মেলিবলৈ অধিক আগ্ৰহী হৈ পৰা গাঁৱৰ বহু মহিলাক দেখি মনত এনে ভাল উদয় হৈছে যে সঁচাই এইখন অসমতে মূলা গাভৰু, সতী জয়মতীয়ে জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিলেনে?
তদুপৰি আনৰ উৎসৱ-পাৰ্বনক অতি সহজে আঁকোৱালি লৈ আনন্দত বিভোৰ হৈ পৰা অসমীয়াই নিজৰ শিপা পাহৰি গৈছে বুলি ক’লেও বহু সময়ত মিছা কোৱা নহয়৷ মাটি ভেটিৰ চিন্তা পাহৰি আনন্দত আত্মহাৰা হোৱা অসমীয়াই নিজৰ অধিকাৰ হেৰুৱাই এইখন অসমতে সংখ্যালঘুত পৰিণত হ’বলৈ হয়তো বৰ বেছি দিন নাই৷ আচলতে অসমীয়া ঢৌত উটি যোৱা জাতি বুলি ক’লেও অসত্য কোৱা যেন নালাগে৷ সেই বল -বিক্ৰম থকা অসমীয়াৰ জাতিৰ বল-শক্তি নোহোৱা হ’ল৷ সামাজিক, ৰাজনৈতিক, ধৰ্মীয়, অৰ্থনৈতিক, সাম্প্ৰদায়িকভাৱে বিভক্ত আজিৰ অসমীয়া জাতি৷ ঐক্য-সম্প্ৰীতিৰ এনাজৰিডাল তাহানিৰ দৰে মজবুত হৈ থকা নাই৷ বৰ অসমত বৃহত্তৰ অসমীয়া জাতিৰ ৰাজহাড়ো যেন লাহে লাহে লেহুকা হৈ আহিছে৷ ক্ৰমে চেতনাহীন হৈ পৰিছে তাহানিৰ প্ৰৰাক্ৰমী অসমীয়া জাতি৷ কিন্তু দুখৰ কথা এয়ে যে অসমীয়াৰ চেতনাক পনৰ জাগ্ৰত কৰিবলৈ লাচিত, মূলা গাভৰু আৰু এইখন অসমত দুনাই জনম নলয়৷ হায় এই প্ৰৰাক্ৰমী জাতি৷