বৃদ্ধাৱস্থা

দ্ৰুতগতিত পৰিৱৰ্তন হৈছে আমাৰ সমাজখন৷ যোৱা কুৰি-ডেৰকুৰি বছৰৰ আগৰ সমাজখন আজি নাই৷ জীৱন-ধাৰণ প্ৰণালীৰ পৰা চিন্তা-চৰ্চালৈকে সকলোৰে ক্ষেত্ৰত হৈছে চমকপ্ৰদ পৰিৱৰ্তন৷ সামাজিক শৃংখলা, মানুহৰ সহনশীলতা, পৰিশীলিত জীৱনশৈলী হেৰাই যোৱা সমাজখনত পৰিয়ালৰ নিভাঁজ বান্ধোনত ঘুণে ধৰিছে৷ জীৱনৰ প্ৰতি সকলোৰে ধাৰণা নিৰন্তৰভাৱে যেন সলনি হ’বলৈ ধৰিছে৷ জীৱনৰ সোৱাদে লৈছে সুকীয়া ৰং৷ এনে সময়তে পিতৃ-মাতৃ আৰু সন্তানৰ সম্পৰ্কও হৈ পৰিছে যন্ত্ৰৱৎ৷ বৃদ্ধ পিতৃ-মাতৃৰ প্ৰতি থকা চিৰন্তন মৰম আৰু কৃতজ্ঞতাবোধে ক্ৰমাৎ মেলানি মাগিছে৷ পুৱাৰ পৰা দুপৰ নিশালৈকে ব্যস্ত থকা পৃথিৱীখনত ব্যক্তিবিশেষে যন্ত্ৰৰ দৰে কাম কৰি গৈছে, য’ত নিজৰ ভোগবাদৰ পৰিৱৰ্তে আনৰ বাবে চিন্তা কৰাৰ আহৰি আৰু মানসিকতাও হেৰাই গৈছে৷ প্ৰসংগলৈ আনিব বিচাৰিছোঁ পিতৃ-মাতৃ আৰু সন্তানৰ সম্পৰ্কৰ কথা৷ ওৰেটো জীৱন নিজে নাখায়ো সন্তানক খুওৱা, পিন্ধোৱা আৰু ভাল মানুহ কৰাৰ চিন্তাত ব্ৰতী থকা একাংশ পিতৃ-মাতৃৰ বৃদ্ধকালৰ অৱস্থা এতিয়া হৈ পৰিছে অতিকৈ বেদনাদায়ক৷ ছোৱালীজনী এঘৰলৈ উলিয়াই দিয়াৰ পাছত পুত্ৰ-বোৱাৰীৰ তত্ত্বাৱধানত থকা একাংশ পিতৃ-মাতৃৰ অৱস্থা অতিকৈ নিদাৰুণ৷ অতিশয় কৰ্মব্যস্ততা আৰু সময়ৰ অভাৱত পুত্ৰই লগতে বিয়া হৈ যোৱা কন্যায়ো বৃদ্ধ পিতৃ-মাতৃৰ খবৰ ল’বলৈ আহৰি নাপায়৷ অকলশৰীয়াকৈ নিঃসংগভাৱে জীৱন কটোৱা বহু পিতৃ-মাতৃৰ পুত্ৰ-বোৱাৰীৰ কেটেৰা-জেঙেৰাই তেওঁলোকৰ জীৱন কৰি তোলে দুৰ্বিষহ৷ সেইবাবেই তেনে বৃদ্ধলোকৰ শেষ আশ্ৰয়স্থলী হয় বৃদ্ধ আৱাস৷ এনে বৃদ্ধাশ্ৰমত থৈ অহাৰ পাছত পুত্ৰ-বোৱাৰীয়ে খবৰ ল’বলৈও আহৰি নাপায়৷ আন কোনোবা বৃদ্ধ পিতৃ-মাতৃয়ে হয়তো বিষাদ মনেৰে দিন কটায় ঘৰটোৰ সৰু কোঠা এটাত৷  কথা পতাৰ কোনো সংগ নোপোৱা তেনে পিতৃ-মাতৃয়ে পুত্ৰ-বোৱাৰী কৰ্মস্থলীৰ পৰা উভতি অহাৰ পাছত কথা পতাৰ ইচ্ছা কৰিলেও সেই সুযোগ নাপায়৷ এয়ে হৈছে একাংশ বৃদ্ধ পিতৃ-মাতৃৰ এখন জীৱন্ত ছবি৷ কিছুদিন আগতে খবৰ কাগজত এটা খবৰ প্ৰকাশ পাইছিল৷ য’ত মাতৃ শয্যাশায়ী হৈ থকা অৱস্থাতে বিয়া দিয়া  ছোৱালীজনীয়ে উকা কাগজত টিপচহী লৈ সকলো সম্পত্তি নিজৰ কৰি লৈছিল৷ জন্মদাতা মাতৃৰ চিন্তাতকৈ সম্পত্তি লাভৰ চিন্তাই অগ্ৰাধিকাৰ পালে৷ বৃদ্ধ পিতৃৰ পেন্সনৰ টকাকেইটাও হাত কৰা পুত্ৰক দৰৱ কিনি দিবলৈও পিতৃয়ে হাতে-ভৰিয়ে ধৰিব লগা পৰিস্থিতিৰ কথাও বহুতে নজনা নহয়৷ অলপতে এজন পিতৃয়ে দুখৰে কৈছিল যে তেওঁৰ এটিএম কাৰ্ডখনো পুত্ৰই হস্তগত কৰিলে৷ কোনেও নেদেখাকৈ ৰুগীয়া মাতৃক দূৰৰ ৰাজপথৰ কাষত এৰি অহাৰ খবৰো আজিৰ সময়ত সুলভ৷ ভোগবাদত উত্তাল, দয়া-মায়া বিবৰ্জিত আজিৰ একাংশ নতুন প্ৰজন্মৰ মনৰ পৰা আৱেগ, অনুভূতি, মৰম-স্নেহে মেলানি মগাৰ সময়ত পশ্চিমবংগৰ প্ৰখ্যাত গায়ক নাচিকতা ঘোষৰ এটা গানলৈ মনত পৰে–

‘ছেলে আমাৰ মস্ত মানুষ মস্ত অফিচাৰ

মস্ত ফ্লেটে যাইনা দেখা এপাৰ-ওপাৰ

নানা ৰকম জিনিচ আৰ আচবাব দামী দামী

সবচে কম দামী ছিলাম একমাত্ৰ আমি৷

ছেলে আমাৰ আমাৰ প্ৰতি অগাধ সzম

আমাৰ ঠিকনা তাই বৃদ্ধাশ্ৰম৷’