গছ নুৰুব, গছ নুৰুওঁ

‘গছ নৰুব আৰু গছ নুৰুওঁ’ এই কথাষাৰ হয়তো সকলোৰে বাবে আচহুৱা যেন লাগিছে৷ কিন্তু আজিৰ দিনটোত, চৰকাৰখনৰ পৰিৱেশ-পৰিস্থিতিৰ প্ৰতি শূন্য কাণষাৰৰ বাবে ক’বলৈ মন গৈছে৷ প্ৰায় প্ৰতিটো ৰাজহুৱা পথৰ কাষৰ গছবিলাকে পলে পলে মৃত্যুৰ ক্ষণ গণিছে৷ উন্নয়নৰ নামত, পথ সম্প্ৰসাৰণৰ বাবে গছ কটা, পাহাৰ ভঙা, জলাশয় পোতা নিত্য-নৈমিত্তিক কাৰ্যত পৰিণত হৈছে৷ প্ৰকৃতিপ্ৰেমী সংগঠন, বিভিন্ন দল-সংগঠনৰ প্ৰতিবাদেও কাৰো গাৰ নোম এডালকে লৰাব নোৱৰা হ’ল৷ ৰজাই ভাল দেখিলে কোনেও ৰাখিব নোৱাৰে৷ বহুজনে কষ্ট কৰি পথৰ কাষত গছপুলি ৰোপণ কৰি, লালন-পালন কৰি ডাঙৰ কৰেহে, চৰকাৰে কাটিবৰ হয়েই৷

আমি উন্নয়নক বাধা দিব নিবিচাৰোঁ, কিন্তু এনেধৰণে আমি প্ৰথমে ভাবি চাব নোৱাৰোঁনে– [ক] কিমানজোপা গছ নকটাকৈ কাৰ্যটো সম্পাদন কৰিব পাৰি তাৰ এটা বিজ্ঞানসন্মত জৰীপ কৰিব পৰা নাযায়নে? [খ] দীৰ্ঘম্যাদীভাৱে কিছুমান কাম কৰিব নোৱাৰিনে, যেনে, পথ সম্প্ৰসাৰণৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰথম পৰ্যায়ত এটা কাষ বহলাই, গছ ৰোপণ কৰি জীপাল হৈ উঠাৰ পাছত আনটো কাষৰ কাম হাতত ল’ব নোৱাৰিনে? [গ] বিনন্দীয়া অসমৰ বাকী ৰোৱা চৰাই-চিৰিকটি, জীৱ-জন্তুৰ বাবে প্ৰাকৃতিকভাৱে অকণমান ঠাই এৰি দিব নোৱাৰোঁনে? জীৱ-বৈচিত্ৰ্য কেতিয়াও মানৱসৃষ্ট হ’ব নোৱাৰে৷ এই বিশাল প্ৰকৃতিখনৰ আমি মানৱ জাতিটো সামান্য এটা অংশহে৷ যিয়ে আজি এফালৰ পৰা সকলো ধবংস কৰি গৈ আছোঁ৷

পুনৰ চৰকাৰলৈ অনুৰোধ, আপুনি-মই এৰি অহা মনোৰম অসমখনৰ ৰূপটোৰ কথা এবাৰ হ’লেও ভাবকচোন৷