অসমীয়াৰ বিড়ম্বনা

মাটি নাথাকিলে জাতি নাথাকে, পথাৰ আমাৰ বজাৰ আমাৰ বুলি কোৱা অসমীয়াৰ এতিয়া মাটিৰ প্ৰতি প্ৰেম নোহোৱা হ’ল৷ খেতি কৰি খোৱাতকৈ বহু নিবনুৱা ডেকাই অন্য ৰাজ্যলৈ গৈ দিন মজুৰি কৰিবলৈ ভাল পোৱা হল৷ পঢ়া শুনা কৰি চাকৰি বাকৰি নোপোৱা শ শ ডেকাই নাঙলৰ খুটিত ধৰিবলৈ লাজ পোৱা হল৷ কাৰণ সামাজিক চিন্তা চেতনাবোৰ অন্য দিশে গতি কৰিবলৈ ল’লে৷ অৰ্থ আৰু সম্পত্তি আহৰণ মানুহৰ মূল লক্ষ্য হৈ পৰিছে৷ সহজ সৰল জীৱন যাপনৰ চিন্তাতকৈ অভিজাত্যিক জীৱন যাপনৰ সপোন অধিক সহজলভ্য হৈ পৰিছে৷ শ্ৰমৰ মূল্য দিনক দিনে কমি আহিছে৷ 

 গাঁৱৰ সমাজ জীৱন  এতিয়া দুটা ভাগত বিভক্ত হৈ পৰা দেখা গৈছে৷ তাৰে এটা ভাগ তেনেই কৰ্মবিমুখ৷  ১২৫০ টকাকে জীৱনৰ সৰ্বস্ব বুলি ভবাসকলৰ বাবে এটা উন্নত আৰু মৰ্যাদাপূৰ্ণ জীৱন বৰ আহুকলীয়া আৰু  দামী চিন্তা ৷ চৰকাৰেও এইসকলৰ আৰ্থিক  বা সামাজিক অবস্থাৰ উত্তৰণ ঘটাটো নিবিচাৰে, কাৰণ ক্ষমতাত থাকিবলৈ হ’লে এইসকল হিতাধিকাৰী তেওঁলোকৰ বাবে বহুমূলীয়া৷ তদুপৰি এইসকলৰ চিন্তা-চৰ্চাবোৰো চৰকাৰী চিন্তা-চৰ্চা৷ এইসকলৰ নিজা আৰু মৌলিক চিন্তা-চৰ্চা নাই বুলিয়েই ক’ব পাৰি৷ চৰকাৰী আঁচনি বন্ধ হোৱাৰ ভয়ত এইসকল লোকে নিজৰ বিবেক-বুদ্ধিক জলাঞ্জলি দিয়ে৷ এইসকল লোক সমাজ বা জাতিৰ প্ৰতি দায়বদ্ধ নহয় আৰু  এই সকলৰ সংখ্যাই  গাঁও অঞ্চলত সৰহ৷ আনটো ভাগ হৈছে. যিয়ে চৰকাৰী আঁচনি পোৱা নাই আৰু কষ্টোপাৰ্জিত ধনেৰে পৰিয়াল পোহপাল দিছে৷ এইসকলৰ চিন্তা-চৰ্চা কিছু উন্নত আৰু বিবেক-বুদ্ধিও কিছু জোঙা৷ দেশ, জাতি, মাটিৰ  ভবিষ্যতক লৈ এইসকলে কিছু চিন্তা কৰে৷ ৰাজনৈতিক বিচাৰ-বিবেচনাও এইসকল লোকৰ কিছু উন্নত আৰু দেশ-বিদেশৰ খবৰ বাতৰিও  তেওঁলোকে ৰাখে৷ কিন্তু  দুৰ্ভাগ্যৰ কথা যে এনে লোকৰ সংখ্যা তেনেই কম আৰু ৰাজনীতিৰ নিৰ্ণায়ক ভূমিকাত এইসকলৰ বিশেষ গুৰুত্ব নাথাকে৷ কাৰণ গৰিষ্ঠ সংখ্যক লোকেই হৈছে চৰকাৰী চিন্তা-চৰ্চাৰে লালিত পালিত লোক৷ সেয়ে গাঁৱত এতিয়া আগৰ দৰে মৌলিক চিন্তা-চৰ্চাৰে সমাজ আৰু জাতিটোক ৰক্ষণাবেক্ষণ দিব পৰা লোকৰ অভাৱ৷ গাঁৱৰ গাঁওবুঢ়াও  এতিয়া চৰকাৰী হ’ল৷

অসম আন্দোলনৰ পাছত অসমত যি জাতীয়তাবাদী ধুমুহা বলিছিল, আঞ্চলিক ৰাজনীতিক ৰাইজে অন্তৰেৰে আঁকোৱালি লৈছিল, সেই দিন কাহানিবাই মাৰ গ’ল৷ এতিয়া অসমত জাতীয়তাবাদ, অঞ্চলিকতাবাদ সকলো ভাগ ভাগ৷ আঞ্চলিক ৰাজনৈতিক দলো কেইবাটাও হ’ল৷ কিন্তু লক্ষ্য, নীতি আদৰ্শ  সকলোৰে পৃথক৷ সকলোকে নিজাকৈ ক্ষমতা লাগে৷ কোনেও কাৰো কথা নুশুনে৷ সকলোৰে মূল লক্ষ্য ক্ষমতা ৷  কিন্তু সেই ক্ষমতা কিদৰে  আদায় কৰিব তাৰ কোনো সুনিশ্চিত পৰিকল্পনা নাই৷ ৰাজনৈতিক, সামাজিক, অৰ্থনৈতিক, ভাষিক, সাম্প্ৰদায়িক আদি নানানটা স্তৰত বিভক্ত অসমীয়া জাতিক নিজৰ স’তে পৰিচয় কৰাই হেৰাই যোৱা জাতীয়তাবোধ ঘূৰাই অনাৰ কোনো পাৰকল্পনা কোনো আঞ্চলিক দলৰে নাই৷ অনাহে নালাগে জাতিটোক একত্ৰিত কৰাৰ কোনো প্ৰয়াস নাই এই দলবোৰৰ৷  এনে ক্ষেত্ৰত ক্ষমতা লাভ কৰা দূৰৈৰে কথা, কেতিয়া নিজৰ অস্তিত্ব হেৰাব তাৰো কোনো ঠিকনা নাই৷ সেয়ে ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজনৈতিক দলবোৰে বাৰে বাৰে ক্ষমতা লাভ কৰাৰ সুবিধা পায়৷  ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজনৈতিক দলৰ হাতত অসমীয়া জাতি যে কোনো দিনে সুৰক্ষিত নহয় সেয়া ন কৈ বুজাই কোৱাৰ দৰকাৰ নাই৷ কিন্তু অসমীয়া জাতি আজি এনেভাৱে বিভক্ত যে নিজৰ বাবে চিন্তা কৰাৰ শক্তিও হেৰুৱাই পেলাইছে৷ আন কথাত কবলৈ গ’লে অসমীয়া জাতিৰ  ৰাজ হাড় অত্যন্ত বেঁকা আৰু লেহুকা হৈ পৰিছে৷ ইয়াৰ বাবে দোষী কিন্তু অসমীয়া নিজে৷ যদি কোনো অসমীয়াই নিজৰ স্বাৰ্থ আৰু ক্ষমতাৰ বাবে জতিটোক ঠগ-প্ৰবঞ্চনা কৰি আছে সেইসকলক আহিব লগা দিনত বাচি থকা অসমীয়াই সদায় ঘৃণাৰ চকুৰে চাব৷