অসমীয়াৰ স্বাভিমান, খিলঞ্জীয়াৰ ভূমি অধিকাৰ আৰু কৰ্মবিমুখ অসমীয়া

দুলীয়াজান কাণ্ডক লৈ কেইদিনমানৰ পৰা অসম উত্তাল৷ ঘটনাটো আচলতে কি পাছৰ কথা, কিন্তু এগৰাকী হিন্দীভাষী যুৱতীৰ কিছু কথাই উত্তেজনা সৃষ্টি কৰিছে৷ একাংশ জাতীয় সংগঠনে যুৱতীগৰাকীৰ মন্তব্যক অসমীয়াৰ জাতীয় স্বাভিমানত আঘাত হিচাপে গণ্য কৰি বন্ধ পৰ্যন্ত ঘোষণা কৰিলে৷ আচলতে হয়৷ অসম আৰু অসমীয়াক হেয় কৰিব বিচৰা কোনো কথাকেই জাতিটোৱে সহ্য নকৰে৷ কিন্তু আজি এনে এক পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হ’বলৈ পালে কেনেকৈ? এই বিষয়ে আমাৰ স্বাভিমানী অসমীয়াই বিশ্লেষণ কৰি চাইছেনে? অসমৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ৮৬ শতাংশ লোক বাস কৰে গ্ৰামাঞ্চলত৷ কিন্তু দুবছৰমান আগতে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ এক প্ৰতিবেদনত এক ভয়ংকৰ তথ্য পোহৰলৈ আহিছে৷ ৰাজ্যখনৰ গ্ৰামাঞ্চলত বাস কৰা ৫৮ লাখ পৰিয়ালৰ প্ৰায় ৩৩ লাখ পৰিয়ালৰে নিজৰ মাটিৰ ওপৰত অধিকাৰ নাই অৰ্থাৎ ৫৭ শতাংশ গ্ৰামাঞ্চলৰ লোকৰ নিজৰ ভূমি অধিকাৰ নাই৷ উদ্বেগজনকভাৱে ৰাজ্য চৰকাৰে গঠন কৰি দিয়া খিলঞ্জীয়াৰ ভূমি অধিকাৰ সুৰক্ষা সমিতিয়ে পোন্ধৰখন জিলাত চলোৱা সমীক্ষা অনুসৰি, অসমৰ বহু অঞ্চলৰ খিলঞ্জীয়াই ভূমি অধিকাৰ হেৰুৱাই পেলাইছে৷ ই খিলঞ্জীয়া অসমীয়াৰ বাবে অতিকৈ সংকটপূৰ্ণ আৰু স্পৰ্শকাতৰ বিষয়৷ ব্যৱসায়ৰ স্বাৰ্থত অসমলৈ অহা ৰাজস্থান, উত্তৰ প্ৰদেশ, পশ্চিম বংগ, বিহাৰ আদি প্ৰদেশৰ জনসাধাৰণে বজাৰৰ বাবেই হওক বা অন্যান্য ভৌগোলিক পৰিৱেশৰ বাবেই হওক অসমত নিগাজিকৈ থাকিবলৈ প্ৰয়াস কৰা কালজুৰি অসমীয়া ৰাইজে প্ৰত্যক্ষ কৰি আহিছে৷ সেইসমূহ লোকৰ ব্যৱসায়িক তৎপৰতা, সেৱা বা সহজলভ্যতাৰ বাবেই হওক আজিৰ অসমীয়াই তেওঁলোকক বাদ দি থকাৰ কথা হয়তো ভাবিবই নোৱাৰে৷ ডাঙৰ ব্যৱসায়ীক বাদ দিলেও নাপিত, মুচি বা মিস্ত্ৰীৰ ক্ষেত্ৰত বহু কম অসমীয়াকহে বিচাৰি পোৱা যায়৷ সেইসকল অনা-অসমীয়া ব্যৱসায়ীৰ পৰা সহজলভ্য সেৱা পাই থকাৰ বাবে কমসংখ্যক অসমীয়াইহে তেনে ব্যৱসায়ৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হয়৷ ফলত বিনা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাৰে ব্যৱসায় কৰিবলৈ পোৱা বহিঃৰাজ্যৰ ব্যৱসায়ীয়ে অসমতেই মাটি-বাৰী লৈ নিগাজিকৈ থাকিব বিচাৰে৷ তদুপৰি মাটি-বাৰী বিক্ৰীৰ ক্ষেত্ৰতো বহু অসমীয়াই বেছি দাম দিয়া অনা-অসমীয়া মানুহকহে মাটি বিক্ৰী কৰে৷ এনেবোৰ কাৰকে অসমত খিলঞ্জীয়াৰ সংখ্যা হ্ৰাস কৰি অনা-অসমীয়াৰ সংখ্যা বৃদ্ধিত পোষকতা কৰে৷ এনেদৰে ৰাজ্যখনৰ হাজাৰ হাজাৰ বিঘা মাটি বহিৰাগতৰ হাতলৈ গৈছে৷ এই তথ্যই কেৱল গ্ৰামাঞ্চলকে চুই নগৈ নগৰবাসীকো শংকিত কৰি তুলিছে৷ কামৰূপ মহানগৰৰ প্ৰায় ৭২.৪৮ শতাংশ পৰিয়ালৰেই নিজা মাটি নাই৷ এনে পৰিস্থিতিৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ খিলঞ্জীয়া অসমীয়াই কৰ্মসংস্কৃতিৰ পৰিৱৰ্তন সাধিব লাগিব৷ যিবোৰ সৰু-বৰ কাম কৰি বহিৰাগতই অসমীয়াৰ বজাৰখন দখল কৰিছে, সেই বজাৰখন উদ্ধাৰ কৰিব পাৰিলেই এনে সমস্যাৰ বহু পৰিমাণে লাঘৱ হ’ব বুলি ক’ব পৰা যায়৷ তদুপৰি আন্তৰ্জাতিক প্ৰব্ৰজনে অসমত যি এক ভয়ংকৰ পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰিছে, সেই প্ৰব্ৰজনো অসমীয়াৰ কৰ্মপটুতা বা কৰ্মউদ্যমেহে নাইকিয়া কৰিব পাৰিব৷ যিবোৰ কাম লৈ বাংলাদেশী মূলৰ লোকে অসমত থিতাপি লৈছেহি, সেইবোৰ কাম অসমীয়াই নিজৰ হাতলৈ আনিলেহে কৰ্মবিমুখ বাংলাদেশী লোকসকল ওভতা পথ ল’ব৷ অন্যথা যি গতিত দেশী বহিৰাগতই হওক বা বিদেশী অনুপ্ৰৱেশকাৰীয়েই হওক অসমত থিতাপি ল’বলৈ লৈছে, সেয়া অব্যাহত থাকিলে অনাগত দিনত খিলঞ্জীয়াই নিজৰ ঘৰতেই ভূমিৰ অধিকাৰ হেৰুৱাই বহিৰাগত হৈ পৰিব৷