এইবোৰ আচলতে কাম্য আছিলনে
শাসন যেনেকুৱাই নহওক, এদিন নহয় এদিন মানুহক আমুৱাবলৈ ধৰে৷ সেয়ে জনতাই সময়ে সময়ে চৰকাৰ সলনি কৰে৷ ইয়াৰ অন্তৰালত জনতাৰ বৃহৎ স্বাৰ্থও লুকাই থাকে৷ সেয়ে পোন্ধৰ বছৰীয়া কংগ্ৰেছ চৰকাৰৰ পিছত অসমত বিজেপি চৰকাৰ গঠন হ’ল৷ ঠিক সেইদৰে এদিন বিজেপি চৰকাৰো আঁতৰিব, অন্য চৰকাৰ গঠন হ’ব৷ গণতন্ত্ৰ থকালৈকে এই প্ৰক্ৰিয়া চলিয়েই থাকিব৷ জনতাই বহুত আশা লৈ এখন চৰকাৰ নিৰ্বাচিত কৰে, যাতে জনতাৰ সমস্যাৰ সমাধান হয়৷ অসমত বিজেপি চৰকাৰ হোৱাৰ পৰা অসম আৰু অসমীয়াক অধিক বলবান কৰাৰ লগতে চৰকাৰখনে প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া অনুসৰি ৰাজ্যৰ বিশেষ আভ্যন্তৰীণ উন্নতি সাধন কৰা দেখা নগ’ল৷ চাৰিশিৰীয়া পকী ঘাই পথ, য’তে ত’তে উৰণীয়া সেতু, মানুহক অকৰ্মণ্য হ’বলৈ বাধ্য কৰা নানান প্ৰকাৰৰ হিতাধিকাৰী আঁচনি আদিবোৰ উন্নয়নৰ মাপকাঠি হ’ব নোৱাৰে৷ পূৰ্বৰ চৰকাৰে কৰা ভুল কামবোৰকে নতুনৰ ৰং সানি কৰি গৈ থকাটো চৰকাৰী সফলতা নহয়৷ এনেও সময় পৰিৱৰ্তন হোৱাৰ লগে লগে মানুহৰ জীৱন ধাৰণ আৰু সামাজিক পৰিৱৰ্তন কিছুমান আহে৷ সেইবোৰ যিকোনো চৰকাৰ অহা হ’লেও সম্ভব হ’লহেঁতেন৷ কিন্তু যিবোৰ পৰিৱৰ্তন বিজেপি চৰকাৰৰ পৰা মানুহে আশা কৰিছিল সেইবোৰ পৰিৱৰ্তন অহা নাই৷ মূল্য বৃদ্ধি, নিবনুৱা সমস্যা, বান সমস্যা, শিক্ষাৰ সমস্যা, জনজাতি সমস্যা, সীমা সমস্যা আদিবোৰ পুৰণি হ’ল৷ এতিয়া নতুন সমস্যা হৈছে অসম নামৰ ভূ খণ্ডটো অখণ্ড হৈ বাচি থাকিবগৈনে? অসমীয়া জাতিটোৱেই বা থাকিবগৈ নে নাই/ অসমৰ বিভিন্ন প্ৰাকৃতিক সম্পদ, পূৰ্বতে গঢ় লৈ উঠা ৰাজহুৱা সম্পদ, শৈক্ষিক অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠান আদি বাচি থাকিবনে? অসমৰ শিক্ষাখণ্ডক এনেকুৱা এটা পৰিস্থিতিলৈ চৰকাৰে ঠেলি-হেচুকি লৈ গৈছে যে এদিন হয়তো চৰকাৰী স্কুল-কলেজ একো নাথাকিবগৈ৷ ই এক চৰকাৰী ষড়যন্ত্ৰও হ’ব পাৰে যাৰ দ্বাৰা চৰকাৰে চৰকাৰী স্কুল-কলেজ বন্ধ কৰি অধিক মুনাফা থকা ব্যক্তিগত স্কুল-কলেজ খুলিব বা গোটেই শিক্ষা ব্যৱস্থাটোক ব্যক্তিগতকৰণ কৰি অধিক লাভদায়ক স্থানত থাকিব৷
বিজেপি চৰকাৰৰ পৰা ৰাইজে বহুত আশা কৰিছিল৷ তেওঁলোক শাসনলৈ অহা প্ৰথম পাঁচ বছৰত বিশেষ একো পৰিৱৰ্তন নাহিল৷ পৰিৱৰ্তন বুলিবলৈ বয়-বস্তুৰ দাম বাঢ়িল, কৰ-কাটল বৃদ্ধি পালে, ৰাজ্যৰ ৰাজনৈতিক ৰুচিও সলনি হ’ল৷ ইয়াৰ পিছৰটো কাৰ্যকাল অতিকে ভয়ানক৷ মানুহ ৰাজনৈতিকভাৱে উন্মাদ হৈ পৰিল৷ ধৰ্মীয় ভেদাভেদ বৃদ্ধি পালে৷ মানু্হ অধিক অসহিষ্ণু হৈ পৰিল৷ কৰৰ ওপৰত কৰ লাগিল, জৰিমনা ভৰি ভৰি মানু্হ জুৰুলা হ’ল, নতুন নতুন নিয়ম আৰু নতুন কৰ আৰোপ হ’ল৷ মানুহে প্ৰতিবাদ কৰিব নোৱাৰা হ’ল, প্ৰতিবাদীক অপৰাধী বুলি গণ্য কৰা হ’ল, পুলিচ প্ৰশাসনে যি মন যায় তাকেই কৰিব ধৰিলে, গাঁৱৰ মহিলা-বোৱাৰীয়ে ঘৰ-দুৱাৰ এৰি ৰাজনৈতিক মেল-মিটিঙলৈ উধাতু খাই দৌৰিবলৈ ধৰিলে৷ নতুন নতুন হিতাধিকাৰী আঁচনি আহিল, মানু্হ অধিক অকৰ্মণ্য হৈ পৰাৰ লগতে চৰকাৰী আঁচনি নাপালে প্ৰতিবাদ কৰা হ’ল৷ চৰকাৰৰ মইমতালি অধিক বৃদ্ধি পালে৷ বয়-বস্তুৰ মূল্যই আগৰ সকলোবোৰ চৰকাৰৰ অভিলেখ ভংগ কৰিলে৷ ন-পুৰণি দুৰ্নীতি, ছিণ্ডিকেট, অপৰাধে ৰাজ্য চানি ধৰিলে৷
এতিয়া চৰকাৰৰ মুখত উন্নয়নৰ কথা নাই৷ আছে কোন বিৰোধী দলৰ নেতাই পাকিস্তান ভ্ৰমণ কৰিছিল, কাৰ সন্তান বিদেশী নাগৰিক, কাৰ পত্নীয়ে কোন দেশৰ পৰা দৰমহা লয় ইত্যাদি৷ খিলঞ্জীয়া মানু্হক সুৰক্ষা দিব নোৱাৰি বন্দুক চলোৱাৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ প্ৰদান, নিৰ্বাচনত জিকিবলৈ ইখনৰ পাছত সিখন অদৰকাৰী আঁচনি ঘোষণা, ৰাজকোষ উদং কৰি চৰকাৰী বিলাসিতা, মানুহৰ মাজত ভ্ৰম সৃষ্টি, মুখ মেলিলেই কেৱল বিৰিধীক ককৰ্থনা, নিজৰ মান মৰ্যাদা নাশ কৰি অৰুচিকৰ আচৰণ আদিয়েই এতিয়া চৰকাৰৰ ঘাই কাম হৈ পৰিছে৷ এনে এটা বিষাক্ত ৰাজনৈতিক পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰিছে যিটোৱে গণতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাত একোটা ব্যাধি হৈ দেখা দিছে৷