সময়লৈ বাট চোৱা

আমাৰ সমাজত এনে বহু লোক আছে যি আনৰ নিন্দা, সমালোচনা, ভৎৰ্সনা বা আনক অপকাৰ কৰি ভাল পায়৷ এনে পৰশ্ৰীকাতৰ লোকে নিজকে ধনৱন্ত, ব্যক্তিত্বশালী বুলি নিজৰ গুণৰাশি আনৰ আগত কৈ জহ কৰি ফুৰে৷ আনকি দুখীয়া-নিচলাসকলক বিভিন্ন প্ৰকাৰে ইতিকিং কৰে৷ তেওঁলোকে  এটা কথা ভাবি নাচায় যে একালত ৰজাও ভিক্ষাৰী হয় আৰু  ভিক্ষাৰীও ৰজা হয়৷ অসমীয়াত এষাৰ কথা আছে–‘নিন্দে যেয়ে ভুঞ্জে সেয়ে’৷ অৰ্থাৎ কালৰ কুটিল গতিত কাৰ ভাগ্যত কি ঘটে কোনেও ক’ব নোৱাৰে৷

তথাপি মানুহে কাৰোলৈ কেৰেপ নকৰি সমাজত  নিষ্ঠুৰ, নৃশংস কামবোৰ কৰিহে ভাল পায়৷ তেওঁলোকে এই কথা ভাবি নাচায় যে এদিন নহয় এদিন নিজেও নিষ্ঠুৰতাৰ বলি হ’ব পাৰে৷ ইতিহাসতো তেনে উদাহৰণ দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ ফৰাচী  বিপ্লৱৰ সময়ত ৰ’বচপিয়েৰ নামৰ এজন জননেতাই সন্দেহ কৰি অসংখ্য  নিৰপৰাধী লোকক গিলোটিন নামৰ যন্ত্ৰৰ দ্বাৰা নৃশংসভাৱে শিৰশ্ছেদ কৰাইছিল, পৰিণামস্বৰূপে কিছুদিনৰ পাছত নিজেও গিলোটিনৰ মুখত দুছোৱা হ’ব লগা হৈছিল৷ সময় বৰ নিষ্ঠুৰ৷ সময়ৰ লগে লগে ডায়েৰীৰ পৃষ্ঠা সলনি হৈ যায়৷ সেয়ে কোৱা হয়– ধৈৰ্য ধৰা,  সময়লৈ বাট চোৱা, সময়ে দিয়ো চায়, সময়ে নিয়ো চায়৷