বেদখল, সত্ৰ-আয়োগ ইত্যাদি

কেইদিনমান আগতে অসম চৰকাৰে গঠন কৰি দিয়া সমিতিয়ে অসমৰ সত্ৰসমূহত হোৱা বেদখল সন্দৰ্ভত প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিলে৷ প্ৰতিবেদনত উল্লেখিত তথ্যই হতচকিত কৰি তুলিছে সকলোকে৷ প্ৰতিবেদনত উল্লেক্ষিত তথ্য অনুসৰি অসমৰ সত্ৰসমূহৰ পোন্ধৰ হাজাৰ বিঘাতকৈও অধিক মাটিত বেদখল হৈ আছে৷ অসমৰ নিৰ্দিষ্ট কেইখনমান জিলাত বেদখল অধিক৷ এই বেদখল শীঘ্ৰেই মুক্ত হোৱাটো প্ৰতিজন জাতিপ্ৰেমীয়ে বিচাৰে৷ সত্ৰৰ দৰে অসমৰ জাতীয় জীৱনৰ প্ৰাণস্বৰূপ অনুষ্ঠানসমূহত এনে আগ্ৰাসনে শংকিত কৰি তুলিছে জাতিটোক৷ সেয়ে এনে বেদখলৰ কবলৰ পৰা সত্ৰসমূহক মুক্ত কৰাটো অতিকৈ প্ৰয়োজনীয়৷ সেয়ে চৰকাৰে বিষয়টো সন্দৰ্ভত আয়োগ গঠনৰো পোষকতা কৰিছে৷ ‘আমাৰ অসম’ৰ সম্পাদকীয়তো এনে এখন ব’ৰ্ড বা আয়োগ গঠনৰ দাবী বহু আগতেই কৰা হৈছিল৷ ইয়াৰ কাৰণ আছিল কিছু বেলেগ৷ বিষয়টোৰ লগত জড়িত অন্য দিশটো কিছু বিশ্লেষণ কৰি চোৱা যাওক৷

কলা আৰু সংস্কৃতিৰ ইতিহাসে এটা জাতিৰ জীৱনগাথাক প্ৰতিফলিত কৰে৷  সুস্থ শাসন, একনিষ্ঠ সাধনাৰ লগতে প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰে সংস্কৃতিৰ বিকাশত সহায় কৰে৷ একোজন শক্তিধৰ, বিচিত্ৰ প্ৰতিভাৰে মহীয়ান, অন্তৰ্দৃষ্টিসম্পন্ন গভীৰ চিন্তাশীল মনীষীৰ প্ৰচেষ্টাতেই একোটা সংস্কৃতিয়ে একোখন সভ্য সমাজৰ ধবজাবাহক হিচাপে থিয় দিব পাৰে৷ অসমৰ কলা-সংস্কৃতিৰ আকাশত তিৰ্‌বিৰাই থাকি সমগ্ৰ জাতিটোকে পোহৰাই তোলা উজ্জ্বল নক্ষত্ৰ দুটাই হৈছে মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱ৷ গুৰু দুজনাৰ অপ্ৰাণ প্ৰচেষ্টাত জাতিটোৱে কু-সংস্কাৰৰ অটল গহ্বৰৰ পৰা নিজকে সভ্যতাৰ দিশলৈ আগুৱাই লৈ যাবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ গুৰু দুজনাৰ লগতে আৰু বহুকেইজন মহাপুৰুষৰ তত্ত্বাৱধানত আৰম্ভ হোৱা সত্ৰ ব্যৱস্থাই জাতিটোক একতাৰ এনাজৰীৰে বান্ধি ৰাখিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত প্ৰতিষ্ঠা কৰা সত্ৰসমূহে জাতি, ধৰ্ম, বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সকলো শ্ৰেণীৰ লোককে একত্ৰিত কৰি শিক্ষা আৰু সংস্কৃতিৰ জৰিয়তে সমাজক পোহৰাই তুলিবলৈ যত্নপৰ হৈছিল৷ প্ৰকৃতাৰ্থত সত্ৰ স্থাপনৰ উদ্দেশ্যই আছিল সেইটো৷ কিন্তু দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে বৰ্তমান অসমৰ কিছুসংখ্যক সত্ৰই সত্ৰ স্থাপনৰ মূল উদ্দেশ্যক অংগুষ্ঠ দেখুৱাই সত্ৰক ব্যক্তিগত সম্পত্তি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ লগতে সত্ৰাধিকাৰৰ পৰিয়ালৰ ষ্টেটাছ ছিম্বল হিচাপেহে ব্যৱহাৰ কৰে৷ সমাজত কলা-সংস্কৃতিৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰতো বাদেই কেইখনমান মূল সত্ৰক বাদ দি বহু সত্ৰৰ শিষ্য এজনেই বিচাৰি পাবলৈ নাই; আৰু এনে বহু সত্ৰ আছে যিয়ে দুজনমান শিষ্যক দীক্ষা দিয়েই দায়িত্ব শেষ বুলি ভাবে৷ শিষ্যৰ ভক্তিত গদ গদ হৈ থকা বহু সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰৰ জ্ঞানৰ পৰিসীমা দেখিলে চকু কপালত উঠিব৷ মহাপুৰুষসকলৰ উদ্দেশ্যক ধোঁৱাচাঙত তুলি জাত্যভিমান আৰু বৰ্ণবাদী মানসিকতাৰে পৰিপুষ্ট বহুসংখ্যক সত্ৰই সমাজত নিজৰ স্থান অৱনমিত হোৱাৰ ভয়ত অবৈজ্ঞানিক আৰু চালে-বেৰে কোবোৱা যুক্তি দি হ’লেও কিছুমান অযুক্তিকৰ পৰম্পৰা আৰু কু-সংস্কাৰ সমাজত বৰ্তাই ৰাখিব বিচাৰে৷ কলা-সংস্কৃতিৰ দিশত নিজৰ ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ মাজতে সজাগতা আনিব নোৱৰা বহু সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰে কিন্তু সত্ৰ মহাসভাৰ বিষয়-বাব পাবলৈ বেছ তৎপৰ হৈ পৰা দেখা যায়৷ এনে এক ব্যৱস্থা আৰু বাতাৱৰণৰ পৰিপ্ৰেক্ষিততো চৰকাৰে মাজে-সময়ে সত্ৰসমূহক আৰ্থিক সাহায্য প্ৰদান কৰি আহিছে৷ কেইদিনমানৰ আগতে অসমৰ প্ৰায় এশৰো অধিক সত্ৰক অসম চৰকাৰে আৰ্থিক সাহায্য প্ৰদান কৰিলে৷ কিন্তু এই সাহায্য প্ৰদান কৰাৰ আগতে চৰকাৰে সত্ৰসমূহৰ সমাজত অৱদানৰ দিশটো বিচাৰ কৰি চাইছেনে? বিগত সময়ত আৰ্থিক সাহায্য লাভ কৰা সত্ৰসমূহে টকা ব্যৱহাৰৰ মানপত্ৰ চৰকাৰক সময়মতে প্ৰদান কৰিছেনে? অৰ্থ ব্যৱহাৰৰ দিশসমূহ বিচাৰ কৰি চাবলৈ চৰকাৰৰ পৰ্যবেক্ষণ দল কেতিয়াবা সত্ৰসমূহলৈ গৈছেনে? লেখত ল’বলগীয়া শিষ্য-ভকত নথকা বহু সত্ৰই যদি অনুদানৰ টকা সত্ৰাধিকাৰৰ ব্যক্তিগত সম্পতি ক্ৰয়ত খৰচ কৰিছে, তাৰ হিচাপ জানো কোনোবাই ৰাখিছে? সমাজত কলা-সংস্কৃতিৰ বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষ অৰিহণা নথকা সত্ৰক অনুদান দিয়াটো কিমান যুক্তিসংগত? সত্ৰৰ দুৰ্বল আন্তঃগাঁথনিক পৰ্যালোচনা কৰাৰ লগতে বিগত দুই-তিনিটা দশকত সমাজত সত্ৰৰ অৱদানৰ দিশটোও পৰ্যালোচনা কৰা দৰকাৰ৷ বাস্তৱিক ৰূপত অস্তিত্বহীন বহু সত্ৰই কিন্তু চৰকাৰী নথি-পত্ৰত নিজৰ অস্তিত্ব ঠিকেই বজাই ৰাখিছে৷ অসম সত্ৰ মহাসভায়ো এই ক্ষেত্ৰত নজৰ দিয়া দৰকাৰ৷ কলা-সংস্কৃতিৰ বিকাশত অৰিহণা নথকা সত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত সত্ৰ মহাসভাই ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব লাগে৷