আকৌ এবাৰ সত্যৰ অন্বেষণ
শিক্ষা হৈছে এখন দেশ, এটা জাতিৰ চালিকা শক্তি৷ যোৱা দহ বছৰত দেশবাসীয়ে এনে কোনো শিক্ষা লাভ কৰিব নোৱাৰিলে যে যিয়ে নেকি দেশৰ প্ৰকৃত সমস্যা বুজাত সহায় কৰে, নিৰপেক্ষ, সাংবিধানিক, গণতান্ত্ৰিক চিন্তা-চৰ্চাক লালন-পালন কৰিব পাৰে, ধৰ্মৰ নামত কোনো ঘৃণা বা ব্যাভিচাৰ বিয়পাব নোৱাৰে, সমতা আৰু ঐক্য স্থাপনত পৰিপূৰক ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিব পাৰে, ভেদাভেদ আৰু বৈষম্যক সমাজৰ পৰা দূৰ কৰিব পাৰে, আধুনিক শিক্ষাৰ প্ৰতি মানুহৰ ধাউতি বৃদ্ধি কৰে আৰু সত্যৰ সৈতে মুখামুখি হবলৈ মানুহৰ সাহস বঢ়ায়৷
যোৱা দহ বছৰত যিমানবোৰ প্ৰপাগণ্ডামূলক প্ৰচাৰ চলিল, চিন্তা চলিল সেয়া হয়তো যোৱা ৭০ বছৰতো হোৱা নাছিল৷ সত্যৰ অপলাপ বহুত হ’ল৷ বহু সত্যক ঢাকি থোৱা হ’ল৷ বহু সত্যৰ ওপৰত মিছা অপবাদ জাপি পোতাশালৰ চাৰিবেৰৰ মাজত আবদ্ধ কৰি ৰখা হল৷ এইখন চৰকাৰৰ দিনতে নিৰ্যাতিত যুৱতীৰ মৃতদেহ [ হথৰাচ কাণ্ড] মাজ ৰাতি গোপনে দাহ কৰা হৈছে৷ সাংবিধানিক অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিবলৈ যোৱা বহুতো প্ৰতিবাদী কণ্ঠক ভয়-ভাবুকিৰে ৰোধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছে৷
সত্যক মিছা কথাৰ মায়াজালেৰে মেৰিয়াই বিভিন্ন চৰকাৰী মাধ্যমৰ দ্বাৰা অপপ্ৰচাৰ চলাব পাৰি, মিছা কথাৰ ভেটিত সত্যক জোৰ কৰি কবৰ দিব পাৰি ৷ আনহে নালাগে সত্যক পৰাজয়ো কৰিব পাৰি মিছাৰ অশ্ৰয়েৰে৷ সত্যক কিনিব পাৰি, পদলেহন কৰিব পাৰি, গালি পাৰিব পাৰি, ভয়-ভাবুকিৰে সত্যক বশ কৰি ৰাখিব পাৰি৷ কিন্তু সত্যক চিৰদিনৰ বাবে নোহোৱা কৰিব বা মচি দিব নোৱাৰি৷ এদিন ই উজ্জীৱিত হ’বই৷ সত্য হ’ল সমাজৰ মাৰ্গদৰ্শক৷ বিশ্বৰ যিবোৰ দেশত মানু্হ দীৰ্ঘদিন ধৰি অসত্যকে সত্য বুলি বিশ্বাস কৰি থাকিল আৰু সেইসকল জনতাই অসত্য বিয়পোৱা শাসকৰ বিৰুদ্ধে সময়ত মাত নামাতিলে সেইবোৰ দেশ সাংঘাতিক বিপৰ্যয়ৰ সম্মুখীন হ’বলগা হ’ল৷ উদাহৰণ স্বৰূপে হিটলাৰৰ কথাত ভুল যোৱা জাৰ্মানীৰ বিপাৰ্যয় হৈছিল কেৱল জনতাই সত্যক উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰাৰ বাবে৷ ঠিক সেইদৰে ইৰান , পাকিস্তান, দক্ষিণ কোৰিয়া আদি দেশো সত্যৰ পৰা বিচলিত হৈছিল৷ দক্ষিণ কোৰিয়াৰ দৰে দেশত স্বৈৰতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাৰ প্ৰচলন হ’ল কেৱল জনতাই সত্য উপলব্ধি নকৰি শাসকৰ বিৰুদ্ধে, মিছাৰ বিৰুদ্ধে উচিত সময়ত মাত নমতাৰ বাবে৷
এনেকুৱা কোনো কথা বা নজিৰ নাই যে কোনো কাৰণত কোনো দেশ বিপৰ্যয়ৰ মাজেৰে পাৰ হ’বলগা হ’লে কোনো সৰ্বশক্তিমান লোক বা অৱতাৰী পুৰুষ আহি দেশখন বচাব৷ নবচায়, বচাব নোৱাৰে৷ দেশ কিন্তু জনতাই নিজেই বচাব লাগিব৷ প্ৰকৃত সত্যক উপলব্ধি কৰি সত্যৰ হৈ মাত মাতিব লাগিব৷ সত্যক এন্ধাৰ কুঠৰীৰ পৰা পোহৰলৈ কেৱল জনতাইহে লৈ আনিব পাৰিব৷
দেশত এতিয়া সংস্থাপন নাই, ৬০ শতাংশতকৈ অধিক শতাংশ যুৱক-যুৱতী আজি নিবনুৱা৷ নাই কোনো নতুন উদ্যোগ৷ দেশৰ আৰ্থিক অৱস্থা তেনেই শোচনীয়৷ ঋণৰ বোজাত দেশ ভাৰাক্ৰান্ত৷ যোৱা ৭০ বছৰত কংগ্ৰেছকে ধৰি অনান্য শাসকীয় দলৰ মুঠ ঋণ আছিল ৫৫ হাজাৰ কোটি টকা৷ তাৰ বিপৰীতে যোৱা দহ বছৰত কেৱল বিজেপি চৰকাৰৰ ঋণৰ পৰিমাণ ১৫৫ হাজাৰ কোটি টকাৰো অধিক হ’ল৷ অৰ্থাৎ মোদীয়ে কোৱাৰ দৰে দেশৰ সাংঘাতিক কোনো বিকাশ হোৱা নাই ৷ দেশ ঋণত চলিবলগা অৱস্থা হৈছে৷ মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদন পুৰ্বৰ কংগ্ৰেছ চৰকাৰতকৈ বহু কম বুলি প্ৰকাশ পাইছে৷ ই বিভ্ৰন্তিকৰ৷ তদুপৰি যি প্ৰতিশ্ৰুতিৰে বিজেপি দল শাসনলৈ আহিছিল তাৰ অধিকাংশই চৰকাৰখনে পালন কৰিব নোৱাৰিলে৷ বিজেপি চৰকাৰৰ দিনত ধৰ্মীয় সহিষ্ণুতা চকুত লগাকৈ হ্ৰাস পালে৷ ধৰ্মৰ নামত মানু্হ উদ্ববাউল হৈ দেশৰ মূল সমস্যাবোৰ পাহৰিবলৈ ধৰিলে৷ ঘৃণাৰ ৰাজনীতিয়ে মানুহৰ মাজত এনেকৈ শিপালে যে মানুহৰ ৰুচিৰো পৰিৱৰ্তন ঘটিল৷ দেশত অসাংবিধানিক কাম-কাজ অধিক বৃদ্ধি পালে৷ মানুহে মুকলিকৈ ভাব প্ৰকাশ কৰিবলৈ কুন্থাবোধ কৰা হ’ল৷ যেন এক অঘোষিত জৰুৰীকালীন অৱস্থাহে চলিছে দেশত৷ মহাত্মা গান্ধীতকৈ গডছেৰ আদৰ বৃদ্ধি পাব ধৰিছে৷ চৰ্দাৰ পেটেল, সুভাষ চন্দ্ৰ বসু, ভগত সিং আদিতকৈ চাভাৰকাৰে বেছি জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছে ৷ মানুহৰ ৰুচি সলনি কৰা এনে কিছুমান কাম চৰকাৰে কৰিছে যিবোৰ মুঠেও সাংবিধানিক নহয়৷ ইয়াৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাব নোৱাৰিলে দেশ আৰু অধিক বিপৰ্যয়ৰ দিশে গতি কৰিব৷ বিকল্পৰ সন্ধান সহজ নহয়, কিন্তু অসম্ভৱো নহয়৷ কেৱল সত্যক উপলব্ধি কৰি সঠিক সময়ত সঠিক সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰাটোহে অতিকৈ দৰকাৰী কাম৷ সত্য অতি কঠিন৷ কোনোবাই বৰ ভাল কথা এষাৰ কৈছিল–‘সত্য কোনো জ্বলন্ত সূৰ্য নহয়, সত্য কোনো যুদ্ধও নহয়, সত্য হৈছে এটা বগা কপৌ যাক সকলো দিশৰ পৰা এমখা ভোকাতুৰ, দুৰ্দান্ত মেকুৰীয়ে বেৰি ধৰি অনবৰতে চোকা দৃষ্টি ৰাখিছে যেন সুবিধা পালেই ডিঙিত কামুৰি ধৰি হত্যা কৰিব৷ সেয়ে সত্যক সুৰক্ষা দিবলগা হয়, সত্যৰ হকে যুঁজ দিবলগা হয়৷ অসত্যৰ জাল ফালি উদ্দাত্ত কণ্ঠে সত্যৰ হকে মাত মাতিবলগা হয় ৷ অন্যথা সত্য পৰাজিত হ’ব পাৰে, অসত্যৰ জাবৰৰ দমত সত্য পোত খাই পৰি আন্ধাৰত লুকাই যাব পাৰে৷ সেয়ে সত্যৰ অন্বেষণ অতিকে প্ৰয়োজনীয়৷