ভাৰতীয় ৰাজনীতিৰ তিনিবিধ ‘অলংকাৰ’

ৰাজনীতি আৰু চিনেমা৷ ৰাজনীতি আৰু বাহুবল৷ ৰাজনীতি আৰু দুৰ্নীতি৷ এইধৰণৰ পৰস্পৰৰ মাজত মিল থকা শব্দবোৰ ভাৰতত বহুলভাৱে প্ৰচাৰিত৷ বোধকৰো আজিৰ তাৰিখত ভাৰতেই এখন দেশ য’ত ৰাজনীতি হৈছে একধৰণৰ ‘গ্লেমাৰাছ প্ৰফেছন’৷ শুনিবলৈ বেয়া, অশুৱনি৷ কিন্তু প্ৰামাণিকভাৱে সত্য৷ বাহুবলৰ দ্বাৰা, দুৰ্নীতিত নিমজ্জিত হৈ বা ৰূপালী পৰ্দাত নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ পাছত যেতিয়া কোনো এজন ব্যক্তিয়ে ৰাজনীতিত ভৰি থয়, তেতিয়া তাত খুব কমেইহে থাকে সেৱাৰ মনোভাব৷ তাত থাকে নিজৰ ‘গ্লেমাৰ’ বৃদ্ধিৰ চেষ্টা, সম্পদ আৰু ক্ষমতা আহৰণৰ লিপ্সা৷

এই যে চিনেমা, বাহুবল আৰু দুৰ্নীতি– এই তিনিওটাকে যদি ৰাজনীতিৰ সৈতে সম্পৰ্ক সৃষ্টিৰ তিনিটা সুকীয়া সুকীয়া ভাগ কৰা হয় আৰু সেই প্ৰতিটো ভাগতে যদি ভাৰতৰ বিভিন্ন ৰাজ্যক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়, তেন্তে বিষয়টো বুজিবলৈ চাগৈ অলপ সহজ হ’ব৷ উদাহৰণস্বৰূপে ৰাজনীতি আৰু বাহুবল-অস্ত্ৰবল৷ এই মণিকাঞ্চন সংযোগ ঘটা ভাৰতৰ আটাইতকৈ আগত থকা ৰাজ্যখন হৈছে বিহাৰ৷ লালুপ্ৰসাদ যাদৱ মুখ্যমন্ত্ৰী হৈ থকা দীঘলীয়া সময়ছোৱাতে বিহাৰৰ ৰাজনীতিয়ে সমগ্ৰ দেশক দেখুৱাই দিছিল ৰাজনীতি আৰু বাহুবল-অস্ত্ৰবলৰ মাজৰ সম্পৰ্ক কিমান মধুৰ৷ ডকাইত, গুণ্ডা, মাফিয়া, হত্যাকাৰী কোনো বাকী ৰোৱা নাছিল ৰাজনীতিত ভৰি থ’বলৈ৷ পাপ্পু যাদৱৰ দৰে অনেক অভিযুক্ত লোক ৰাজনীতিলৈ আহিছিল সেই সময়ত আৰু আজি তেনেকুৱা মানুহবিলাকেই বিয়াগোম ‘ৰাজনীতিক’৷ 

ঠিক একেদৰে ৰাজনীতি আৰু চিনেমাৰ মাজৰ মধুৰ সম্পৰ্ক বুলিলেই দেশৰ এটাই অঞ্চল আছে– সেয়া হৈছে দক্ষিণ ভাৰত৷ দক্ষিণৰ পাঁচোখন ৰাজ্যৰেই ৰাজনীতিত চিনেমা বিদ্যমান৷ অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী এন টি ৰামাৰাৱেই বোলক, তামিলনাডুৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী জয়াললিতাই বোলক কিম্বা অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ বৰ্তমানৰ উপ-মুখ্যমন্ত্ৰী পৱন কল্যাণেই বোলক, সকলোৰে অতীত কিন্তু ৰূপালী পৰ্দা৷ এই তিনিজন মাত্ৰ উদাহৰণহে৷ আৰু অনেক নেতা আছে, শেহতীয়াকৈ কমল হাছানলৈকে৷ দক্ষিণ ভাৰতত চিনেমা বাদ দি ৰাজনীতি নিটিকে৷ ৰাজনীতি নিয়ন্ত্ৰণ কৰে চিনেমাই৷ একেই কথা অৱশ্যে পশ্চিম বংগৰ ৰাজনীতিতো৷ মিথুন চক্ৰৱৰ্তীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৰুদ্ৰনীল ঘোষ, ছায়নী ঘোষলৈকে৷ কোন অহা নাই ৰাজনীতিলৈ৷ দল বেলেগ হ’ব পাৰে, মত সুকীয়া হ’ব পাৰে, কিন্তু পশ্চিম বংগৰ অনেক চলচ্ছিত্ৰ তাৰকাই ইতিমধ্যে ভৰি দিছে ৰাজনীতিত৷ আন বাদেই দিয়ক, ৰাষ্ট˜ীয় ৰাজনীতিতেই চাওকচোন৷ ৰাজ বাব্বৰ, হেমা মালিনীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৰবি কিষণ, কংগনা ৰাণাৱটলৈকে কেনেকৈ তেওঁলোকক আকৰ্ষিত কৰিছে ৰাজনীতিয়ে/ কাৰণ এইটোৱেই যে ৰাজনৈতিক নেতাতকৈ ৰূপালী পৰ্দাৰ তাৰকাসকল সাধাৰণ জনতাৰ বেছি আপোন আৰু সেয়াই হৈছে এইসকল তাৰকাৰ বাবে ৰাজনীতিৰ মোহনভোগ খাবলৈ উঠি যোৱা জখলাডাল৷ 

এইবাৰ চাওক ভাৰতৰ ৰাজনীতিত এৰাব নোৱৰা আন এটা বিষয়– দুৰ্নীতি৷ এইটোৱেই হৈছে ভাৰতৰ ৰাজনীতিৰ সৈতে এটা সম্পৰ্ক, যিটো আৰম্ভ হৈছিল দেশ স্বাধীন হোৱাৰ মাত্ৰ এটা বছৰৰ পাছতেই৷ দেশে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ আনন্দ-স্ফূৰ্তি শেষেই হোৱা নাছিল, সেই সময়তেই ঘটিছিল ভাৰতৰ ৰাজনীতিত প্ৰথমটো দুৰ্নীতিৰ ঘটনা৷ ১৯৪৭ত ব্ৰিটিছৰ হাতৰ পৰা ভাৰত মুক্ত হৈছিলহে মাথোঁ, এইখন সেইখনেই ভাৰত যিখন স্বাধীন ভাৰতৰ ৰাজনীতিৰ বৰঘৰত ১৯৪৮ চনতেই দুৰ্নীতিৰ বিষধৰ সাপডাল পাক খাই বহি লৈছিল৷ ভাৰতীয় সেনা বাহিনীৰ বাবে জীপ গাড়ী কিনাৰ নামত ১৯৪৮ চনতেই সংঘটিত হৈছিল ৮০ লাখ টকাৰ এটা বিয়াগোম কেলেংকাৰী৷ এটা বিদেশী প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা ভাৰতীয় সেনাৰ বাবে ১৫৫খন জীপ গাড়ী কিনাৰ নামত সেই সময়তেই ব্ৰিটেইনত থকা ভাৰতীয় উচ্চায়ুক্ত ভি কে কৃষ্ণমেননে সমস্ত চৰকাৰী বিধি-নিয়ম জলাঞ্জলি দি এই কেলেংকাৰী সংঘটিত কৰিছিল৷ তাতোকৈ ডাঙৰ কথাটো আছিল এইটোৱেই যে এই মস্ত কেলেংকাৰীৰ আঁৰৰ মানুহজন ভি কে কৃষ্ণমেনন, যি সেই সময়ৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী অৰ্থাৎ স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথমজন প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৰ অতিকে ঘনিষ্ঠ আছিল তেওঁৰ বিৰুদ্ধে কিন্তু কোনো ব্যৱস্থাই লোৱা হোৱা নাছিল৷ বৰং পুৰস্কৃতহে কৰা হৈছিল৷ সেই সময়ৰ ভাৰতৰ প্ৰথমখন চৰকাৰৰ গৃহ মন্ত্ৰী গোবিন্দ বল্লভ পণ্টে ১৯৫৫ চনৰ ৩০ ছেপ্টেম্বৰত নিৰ্লজ্জভাৱে ঘোষণা কৰিছিল যে এই জীপ কেলেংকাৰীৰ তদন্ত প্ৰক্ৰিয়া বন্ধ কৰা হৈছে৷ স্বাধীন ভাৰতৰ ৰাজনীতি আৰু দুৰ্নীতি ইমানেই গাত-গা লগাই বহিছিল যে প্ৰধানমন্ত্ৰী নেহৰুৱে ইয়াৰ মাত্ৰ কিছুদিনৰ পাছতেই কেলেংকাৰীৰ মূল অভিযুক্ত ভি কে কৃষ্ণমেননক কোনো দ৫১ নিদিয়াকৈয়ে তেওঁৰ মন্ত্ৰীসভাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল৷ পিছলৈ কৃষ্ণমেননক প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰীৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল৷ সেই যি দেশ স্বাধীন হোৱাৰ এটা বছৰৰ পাছতেই দুৰ্নীতিৰ লগত ভাৰতীয় ৰাজনীতিৰ সম্পৰ্ক স্থাপন হ’ল, সেই সম্পৰ্ক আজি ৭৭ বছৰে অটুট আছে৷ বৰং সম্পৰ্ক গভীৰৰ পৰা গভীৰতৰ হৈ গৈয়েই আছে৷ মুঠতে চিনেমা, বাহুবল আৰু ৰাজনীতিৰ সৈতে ওতপ্ৰোত সম্পৰ্ক ভাৰতীয় ৰাজনীতিৰ৷ বিশ্বগুৰু হ’বলৈ আগবঢ়া এইহেন দেশখনৰ ৰাজনীতিৰ গাত লাগি থকা এই তিনি অলংকাৰ কম আকৰ্ষণীয়নে/