সমাজ বান্ধৱ

জুবিন গাৰ্গৰ পাৰ্থিৱ শৰীৰ মাটি, পানী, বায়ু, অগ্নি আৰু আকাশত  মিলি গ’ল৷ হিন্দু বিশ্বাস অনুসৰি ইয়াকেই কোৱা হয় পঞ্চভূত৷ এই পঞ্চভূতত বিলীন হৈ গ’ল জুবিন গাৰ্গ৷ কায়িকভাৱে নোহোৱা হৈ গ’ল এটি অসাধাৰণ শিল্পীসত্তা৷ শৰৎ এইবাৰো আহিল অসমলৈ৷ কিন্তু এই শৰতে এইবাৰ শেৱালিৰ সুবাস নানিলে৷ মৰহি থাকিল শেৱালি! এই শৰতে এইবাৰ নিৰ্মল এখন নীলা আকাশো আনিব নোৱাৰিলে৷ আনিলে শোকৰ ক’লা মেঘে ওন্দোলাই থকা এখন আকাশ! জুবিন গাৰ্গৰ শিল্পীসত্তা যিদৰে অসাধাৰণ, তেনেদৰে কিন্তু তেওঁৰ মৃত্যুও সাধাৰণ নহয়৷ ইয়াৰ সবিশেষ বাৰু খুব সোনকালেই স্পষ্ট হ’ব বুলি আশা কৰিব পাৰি৷

কিন্তু জুবিন গাৰ্গৰ অসাধাৰণ বিয়োগে আমাৰ সমাজখনক, মানুহক, জাতিটোক কেইটামান কথা ভালকৈয়ে শিকাই থৈ গ’ল৷ শিল্পী হোৱাটো যে ইমান সহজ কথা নহয় সেয়া আকৌ এবাৰ জুবিন গাৰ্গৰ মৃত্যুৱে প্ৰমাণ কৰিলে৷ এই যে স্বতঃস্ফুৰ্তভাৱে চাৰি-পাঁচদিন ধৰি সমগ্ৰ অসমখনৰ গতি ৰুদ্ধ হৈ পৰিল, বতাহ ৰৈ গ’ল, মানুহৰ উশাহবোৰ ৰৈ গ’ল, ঘড়ীৰ কাঁটা স্তব্ধ হৈ গ’ল; সিয়ে দি থৈ গ’ল শিল্পীৰ আচল সংজ্ঞা৷ ৰাজনীতি, ধৰ্ম, ভাষা, জাত-পাত, ধনী-নিৰ্ধনী সকলোৰে সীমা অতিক্ৰমীহে যে এটা শিল্পীসত্তাই জন্ম লয়, তাৰ শিক্ষা দি গ’ল জুবিন গাৰ্গে৷ জুবিনৰ নিথৰ দেহটোৰ কাষত মূল্যহীন হৈ পৰিল ৰাজনীতি, ভাষা, ধৰ্ম সকলো৷ জীয়াই থকা সময়খিনিৰ উপৰি মৃত্যুৰেও যেন জুবিন গাৰ্গে চেষ্টা চলাই গ’ল সমাজক এক কৰি ৰাখিবলৈ৷ ‘পলিটিক্স’ নকৰিবা বন্ধু...’ বুলি গোৱা জুবিনে ৰাজনীতি কৰা সকলৰ লগতে সমাজখনক জাত-পাত-ধৰ্মৰ নামেৰে চিৰাচিৰ কৰিবলৈ আপ্ৰাণ চেষ্টা চলাই থকা সকলকো আকৌ এবাৰ যেন সকীয়াই থৈ গ’ল৷

এটা যুগৰ সৃষ্টিকৰ্তা জুবিন গাৰ্গে আন বহু শিল্পীৰ দৰে কেতিয়াও ৰাজনীতিত ভৰি নিদিলে৷ হয়তো জুবিনে আজিৰ ৰাজনীতি বেয়া পাইছিল৷ অথচ কত গায়ক, অভিনেতা-অভিনেত্ৰী[শিল্পী নহয়]য়ে প্ৰত্যক্ষ ৰাজনীতিত নামি ছল চাই কঠীয়া পাৰিছে, তাৰ হিচাপেই নাই এইখন অসমত৷ এই যে বিদেশৰ পৰা তেওঁৰ অকাল মৃত্যুৰ খবৰটো বতাহত ভাহি আহি মাতৃভূমি অসম পাইছিলহি, সেই মুহূৰ্তৰ পৰাই জাতিটোৰ যেন হৃদস্পন্দনেই বন্ধ হৈ পৰিল। ইয়াৰ কাৰণ এটাই আছিল– তেওঁ প্ৰকৃতাৰ্থত শিল্পী৷ লাখে লাখে মানুহে যে চকুলো টুকিলে, হিয়া ঢাকুৰি কান্দিলে, তাৰ কাৰণটোৱেই আছিল– জুবিন সঁচাকৈয়ে শিল্পী আছিল৷ সংগীতৰ ৰজাক বিদায় দিবলৈ এইদৰে যে মানুহ ওলাই আহিব পাৰে তাকে দেখি ভাৰত কি, সমগ্ৰ পৃথিৱীৰে চকু সেমেকি গ’ল৷ ‘নিউয়ৰ্ক টাইমছ’ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ভাৰতৰ প্ৰতিটো ভাষাৰ সংবাদ মাধ্যমে বিশ্বক বিলাই দিলে বুকু মুচৰি পেলোৱা খবৰটো– জুবিন গাৰ্গ গ’লগৈ! জুবিন গাৰ্গক এইদৰে অগণিত মানুহে অন্তিম বিদায় দিবলৈ ওলাই অহা ঘটনাই এক বিশ্ব অভিলেখ গঢ়িলে৷ ‘লিমকা বুক অৱ ৰেকৰ্ড’-এ আনুষ্ঠানিকভাৱে ঘোষণা কৰিলে যে পৃথিৱীৰ ভিতৰতে এই সমাগম চতুৰ্থ স্থানত আছে৷ ইয়াৰ পূৰ্বে মাইকেল জেকছন, ৰাণী এলিজাবেথ দ্বিতীয় আৰু পোপ ফ্ৰান্সিছৰ অন্তিম যাত্ৰাত এইদৰে মানুহৰ সমুদ্ৰ দেখা গৈছিল৷

ভূপেন হাজৰিকাৰ মহাপ্ৰয়াণৰ সময়তো হিলদল ভাঙি জাতিটো ওলাই আহিছিল প্ৰাণৰ শিল্পীজনক শেষ বিদায় জনাবলৈ৷ কিন্তু আজি সেই সংখ্যাকো চেৰ পেলালে জুবিন গাৰ্গৰ অন্তিম যাত্ৰাই৷ ভূপেন হাজৰিকা অৱশ্যে ৰাজনীতিৰ পৰা দূৰত নাছিল৷ বিধায়ক হৈছিল, সাংসদ হোৱাৰ লক্ষ্যৰে লোকসভা নিৰ্বাচনো খেলিছিল৷ তৎসত্ত্বেও তেওঁৰ মহাপ্ৰয়াণৰ সময়ত হিলদল ভাঙি বুঢ়া লুইতৰ দুয়োপাৰ মানুহেৰে ঠাহ খাই পৰিছিল৷ ইয়াৰ কাৰণো একেটাই আছিল৷ প্ৰকৃতাৰ্থতে শিল্পী আছিল ভূপেন হাজৰিকা৷ ভূপেন হাজৰিকা আৰু জুবিন গাৰ্গ আছিল সঁচা অৰ্থত সমাজ বান্ধৱ৷ কিন্তু জাতিটোৰেই দুৰ্ভাগ্য হয়তো, উলহ-মালহেৰে যি সময়ত অসমীয়া জাতিয়ে ভূপেন হাজৰিকাৰ জন্ম শতবৰ্ষ উদ্‌যাপন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলহে মাথোঁ, সেই সময়তে জাতিটোৱে বুকুত শিল বান্ধি, দুচকু তিয়াই জুবিন গাৰ্গৰ চিতাৰ সাক্ষী হ’বলগীয়া হ’ল৷ অসমীয়াই হেৰুৱালে অৱশিষ্ট মহামূল্যৱান সম্পদকণো৷