এনেদৰে অসম বাচিবনে
জুবিনক হেৰুওৱাৰ দুখৰ মাজতে কেইটামান বাস্তৱিক কথা অসমীয়াই সদায়ে উপলব্ধি কৰা ভাল৷ অন্যথা চৰকাৰৰ কাৰচাজিত অসম যে ৰসাতলে যাব সেয়া খাটাং৷ নানান কৌশল কৰি ৰাইজক উপলব্ধি কৰিবলৈ নিদিয়া কথাবোৰে এদিন অসমীয়াৰ বিনাশ মাতিব৷ অসমত আসমীয়া মানুহৰ চৰকাৰ থাকোঁতে অসমখন বিনাশ হোৱাটো অত্যন্ত দুৰ্ভাগ্যৰ কথা৷
অসম চৰকাৰে সততে এনেকুৱা এটা পৰিবেশ ৰচনা কৰে যেন অসম এতিয়া উন্নতিৰ চুড়ান্ত শিখৰত উপনীত হৈছে৷ কামত যিয়েই নহওক, কথাত কিন্তু এইখন চৰকাৰক কোনেও বলে নোৱাৰে উন্নয়নৰ ফটা ঢোল বজোৱা এই চৰকাৰৰ৷ দিনত ঘৰুৱা উৎপাদনৰ ক্ষেত্ৰত অসমৰ স্থান তেনেই নিম্ন৷ অহৰ্নিশে ধৰ্মীয় ঘৃণা বিয়াপাই কৰ্মস্পিহা সৃষ্টিৰ পৰিৱৰ্তে হিতাধিকাৰী সৃষ্টি কৰি কেৱল নিৰ্বাচনত জয়ী হোৱাৰ কুট কৌশল কৰা চৰকাৰৰ বাবে জনতাৰ দাবী, আহ্বান আদি তেনেই গৌণ৷ কেৱল চৰকাৰৰ নিজাববীয়া সিদ্ধান্ত আৰু কাম কাজহে ঘাই৷ চৰকাৰে যি মন যায় তাকে কৰিব পাৰে৷ লাগিলে সেই কাম জনতাৰ হিতৰ বিপৰীতেই নাযাওক কিয়৷ প্ৰতিবাদ কৰিলেই জনতাক জগৰীয়া কৰা হয়৷ তদুপৰি জনসংখ্যাৰ আধাতকৈও বেছি জনতাক হিতাধিকাৰী আঁচনি দি একপ্ৰকাৰে মৌন কৰি ৰাখিছে৷ সেইবিলাকে চৰকাৰৰ ভুল সিদ্ধান্তৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ কৰিলেই আঁচনি কটা যোৱাৰ ভয়৷ জীৱনৰ নূ্যনতম সুবিধাৰে জীয়াই থাকিবলৈ অনুশীলন কৰিব লগা হোৱা সেইচাম মানুহৰ বাবে অধিক মৰ্যদাপূৰ্ণ জীৱনতকৈ চৰকাৰী হিতাধিকাৰী আচনিয়েই শ্ৰেয়৷
অনা অসমীয়াৰ হাতলৈ অসমৰ প্ৰায়বোৰ ব্যৱসায়-বাণিজ্য গুচি গৈছে৷ অসমীয়াৰ মাটিত অনা অসমীয়াই বৰ বৰ ব্যৱসায় কৰিছে৷ সেইবোৰত আমাৰ অসমীয়া মানু্হ কৰ্মচাৰী হৈ কাম কৰিব লগা হৈছে৷ কাৰণ সংস্থাপন নাই৷ চৰকাৰৰো অনা অসমীয়া প্ৰীতি দৈনিক বৃদ্ধি পাব ধৰিছে৷ তাতে নতুনকৈ আৰম্ভ হোৱা হিন্দুত্ববাদী ধাৰণাটোৱে সমাজত অধিক শিপাবালৈ লোৱাত অসমীয়াত্ব লাহে লাহে ভাৰতীয়ত্বত বিলীন হ’বলৈ গৈ আছে৷ গতিকে অসমৰ আৰু অধিক সা-সম্পত্তিৰ অধিকাৰ অসমীয়াৰ পৰা গুছি গ’লেও শুনোতা কোনো নাই৷
সৰ্বত্ৰে দুৰ্নীতি হোৱাৰ পিছতো সেইবোৰ চৰকাৰে নেদেখাটো এক আচৰিত ঘটনা৷ শেহতীয়াকৈ উমৰাংছু কয়লা খনিৰ ঘটনা পোহৰলৈ নহা হ’লে অবৈধ কয়লা খনন, ছিণ্ডিকেট আদি চলি আছে বুলি চৰকাৰে যেন গমেই নাপালেহেঁতেন? তথাপি মূল অপৰাধী সাৰি যায়৷ আচলতে ক্ষমতাই বলিয়ান কৰা বাবেহে তেঁওলোকে ওভতগোৰে নাচিছে আৰু সমজুৱা স্বাৰ্থক অৱমাননা কৰি আহিছে৷ নিজৰ খেয়াল খুচি মতে চৰকাৰ চলাইছে৷
এই একা মূলত মূল্যবৃদ্ধি, কৰ-কাটল, নিবনুৱা সমস্যা, বিভিন্ন অপৰাধ আদিয়ে বিশাল ৰূপ লৈছে৷ দিন দৰিদ্ৰৰ লগতে সাধাৰণ মধ্যবিত্তৰ জীৱন নিৰ্বাহ অতি কঠিন হৈ পৰিছে৷ ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়ীসকলৰ খবৰ লওঁতা কোনো নাই৷ বন্ধ হৈছে বহু ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগ৷ শ্ৰম কৰাসকলেও শ্ৰমৰ মূল্য পোৱা নাই৷ মধ্যভোগীৰ উৎপাটত আচল কৃষকে উচিত মূল্য নাই পোৱা৷ বিভিন্ন শিতানত ছিণ্ডিকেট চলিছে৷ যাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱশালী, চৰকাৰৰ আশিসধন্য লোক কিছুমান উপকৃত হৈছে৷ দুখীয়া জনতাই সেই একেই কঠোৰ জীৱন-যাপন কৰিব লগা হৈছে৷ ইয়াৰ পাছতো ৰস্তাই-ঘাটে বৰ বৰ হৰ্ডিঙত চৰকাৰী বিজ্ঞাপন লিখা থকা দেখা পাওঁ–‘জনতাৰ চৰকাৰ’৷ কিন্তু সঁচা অৰ্থত এইখন জনতাৰে চৰকাৰ হৈ আছেনে, য’ত জনতাৰ কোনো ওজৰ-আপত্তি নাখাতে৷ জনতাই মুখ খুলি প্ৰতিবাদ কৰিব নোৱাৰি৷ চৰকাৰী বাহিনীয়ে প্ৰতিবাদীৰ ওপৰত অসুৰিক অত্যাচাৰ চলায়৷ সাংবিধানিক অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰাও বহুক্ষেত্ৰত কঠিন হৈ পৰে৷ জনতাৰ চিৎকাৰ, ক্ষমতাৰে বালিয়ান চৰকাৰৰ বিজয় উল্লাস আনন্দ উৎসবত নিষ্প্ৰভ হৈ পৰে৷ যি জনতাই চৰকাৰ পাতে সেই জনতাই চৰকাৰৰ ভয়ত মৌন হৈ থাকে৷ এইখন সঁচাই জনতাৰে চৰকাৰনে?