ৰকষ্টাৰ

সাধাৰণতে ৰক্ষণশীল ৰাজনৈতিক মতাদৰ্শ আৰু বিতৃষ্ণা- সংবেদনশীলতাৰ মাজত সম্পৰ্ক দেখা যায়৷ অৰ্থাৎ তেওঁলোকৰ নৈতিকতা– ‘পৱিত্ৰতা আৰু কৰ্তৃত্ব’ৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল৷ সমাজ-সংস্কৃতিৰ তথাকথিত ‘বিজতৰীয়া’ অংশবোৰক ৰক্ষণশীলসকলে ভাল নাপায়, কাৰণ ই শৃংখলা, অনুসাৰিতা [কনফৰ্মিটী], আৰু সামাজিক নিয়ন্ত্ৰণৰ ওপৰত প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰে আৰু সেয়ে তেওঁলোকে নৈতিক পুলিচ লগাই হ’লেও এনে সংস্কৃতিক হেঁচি ৰাখিব বিচাৰে৷ উদাৰবাদীসকলে ব্যক্তিগত অধিকাৰ, সমতা আৰু নৈতিকতাক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ে, আনহাতে ৰক্ষণশীলসকলে পৰম্পৰা, গোটৰ সংহতি, সামাজিক শৃংখলা আৰু বিশুদ্ধতাক বেছিকৈ মূল্য দিয়ে৷ এতিয়া আকৰ্ষণীয় কথাটো হ’ল– ৰকষ্টাৰ প’ষ্ট মেলন, যাৰ সম্পূৰ্ণ মুখ টেঁটুৰে ঢকা, ৰ.৬ নিযুত খৰচ কৰা তেওঁৰ হীৰাৰ দাঁতবোৰ, যি মাজে মাজে ষ্টেজত গীটাৰ ভাঙিছে, জোতাৰ পৰা সুৰা খাইছে [ শ্বুই এক অষ্টে˜লিয়ান মদ খোৱাৰ পৰম্পৰা], যাৰ গানত অশ¡ীলতাও আছে, যেনে–  ‘I’ve been fuckin’ hoes and pohpin’ pillies, Man I feel just like a rockstar–  বেশ্যাৰ লগত সম্পৰ্ক ৰাখিছোঁ আৰু ড্ৰাগছ লৈছোঁ, মোৰ লাগিছে মই এজন ৰকষ্টাৰ’, তেওঁৰ প্ৰতি ৰক্ষণশীল শাসকীয় দলৰ অহেতুক আগ্ৰহে চিন্তাৰ উদ্ৰেক কৰিছে৷ আনহাতে, অসমৰ ৰকষ্টাৰ জুবিনৰ গানবোৰ আছিল এনেকুৱা–  ‘অমানিশাৰ গান যিয়ে এবাৰ গায়, সৃষ্টি গুচি তাতে হ’ব প্ৰলয়, অগ্নিবীণাৰ তান উঠিবই, ত্ৰস্ত হ’ব সেই দিগবলয়, প্ৰভাতী পখীৰ আজি ডেউকা নাই, নিমগ্ন এন্ধাৰত আজি দিন হেৰায়’৷ প্ৰাৰ্থক্য আছে৷ বহুখিনি প্ৰাৰ্থক্য৷ দুয়ো দুয়োৰে ঠাইত শুদ্ধ হ’ব পাৰে৷ কিন্তু সততে ধৰ্মীয় পৱিত্ৰতাৰ কথা কোৱা, ৰক্ষণশীল শাসকীয় দলৰ এই ইউ টাৰ্ন বুজিবলৈ অলপ অসুবিধা হয়৷ মেলনে অসম বা ভাৰতৰ ঐতিহ্য, সভ্যতা-সংস্কৃতি [যিহেতু তেওঁলোকে সভ্যতাৰ যুঁজ শব্দটো নিৰ্বাচনৰ সময়ত সদায়েই ব্যৱহাৰ কৰে]ক কেনেকৈ চহকী কৰিব, সেয়া বুজি পোৱাত সাধাৰণ জনতাৰ অলপ অসুবিধা হৈছে যেন লাগে৷ এনে অনুষ্ঠানৰ লগত থকা ব্যৱসায়ীক লেনদেন সম্পৰ্কে সুপ্ত, লুপ্ত বিৰোধীয়ে চিন্তাচৰ্চা কৰিব পাৰে, সেয়া এই লেখাত প্ৰাসংগিক নহয়৷ এই দৃশ্যমান দ্বিচাৰিতা বা ইউ টাৰ্ন কিছু চিন্তা উদ্ৰেককাৰী, যিহেতু শাসকীয় দলৰ ধৰ্মপ্ৰাণ সমৰ্থকসকলেও এনে পশ্চিমীয়া গান আৰু শিল্পীৰ সমৰ্থনত সামাজিক মাধ্যমত যথেষ্ট প্ৰচাৰ কৰিছে৷ সমাজ বিজ্ঞানীসকলে এই বিষয়টো লক্ষ্য কৰিব পাৰে৷ হয়তো ইয়াত ৰাজনৈতিক পক্ষপাত আদৰ্শতকৈ বেছি গাঢ় বা প্ৰবল হৈছে৷  নতুন প্ৰজন্মই ৰকষ্টাৰসকলক কিয় ভাল পায়? প্ৰথম কাৰণটো হ’ব পাৰে স্বাধীনতা৷ কৈশোৰসকল বিদ্ৰোহী হয়, সামাজিক নিয়মৰ বিৰুদ্ধে তেওঁলোকৰ মনত এখন যুদ্ধ চলি থাকে৷ নৈতিকতাৰ, শালীনতাৰ পৰ্দাখন তেওঁলোকে ভাল নাপায়, ভূপেন হাজৰিকাই লিখাৰ দৰেই– নালাগে আৰু দেখুৱাব আজি, শালীনতা শৃংখলা, মৰমত জানো নিয়ম থাকে, ধুমুহাৰ জানো পৰিধি থাকে৷ তেওঁলোকে ৰক্ষণশীল মূল্যবোধ যেনে শৃংখলা, পৱিত্ৰতা, ধৰ্মীয় আচাৰ এইবোৰ ভাল নাপায়৷ ৰকষ্টাৰসকলে প্ৰায়েই ব্যক্তিগত অধিকাৰ, সৃষ্টিশীল স্বাধীনতা, সমতাৰ কথা কয়, যি নতুনসকলৰ বাবে সদায়েই আকৰ্ষণীয়৷ পশ্চিমীয়া ৰকষ্টাৰসকলৰ নাকে-মুখে থকা টেঁটুবোৰ, ষ্টেজত উঠি সুৰা খোৱা, অদ্ভুত বেশভূষা, অশ¡ীল গানৰ কথাবোৰে তেওঁলোকৰ ব্যক্তিত্বৰ এক আইডেণ্টিটী চিহ্ন হিচাপে কাম কৰে৷ নতুন প্ৰজন্মই ইয়াক স্বাধীনতা আৰু বিদ্ৰোহ বুলি ভাবে সামাজিক শৃংখলাৰ বিৰুদ্ধে, এক সাংস্কৃতিক বিদ্ৰোহ৷ জুবিনেই হওক বা মেলনেই তেওঁলোকৰ সৃষ্টিবোৰ নিজৰ সময় আৰু সামাজিক পৰিৱেশৰ সৃষ্টি৷ এই সাংস্কৃতিক বিদ্ৰোহ সদায়েই ৰক্ষণশীলতাৰ বিৰো¸ধী৷ হয়তো শাসকীয় দলে নতুন প্ৰজন্মৰ কাষলৈ যাবলৈ আদৰ্শগতভাৱে নমনীয় হৈছে বা আন কিবা কাৰণ আছে৷ যিয়েই নহওক, হয়তো অসমৰ সমাজ জীৱনৰ একমাত্ৰ ৰকষ্টাৰ জুবিন গাৰ্গে ন্যায় পোৱাটোহে এতিয়া বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ, হাঁহি-তামাচা নহয়৷