আমি অসমীয়া নহওঁ দুখীয়া
অসম আন্দোলনৰ পাছতে হয়তো ‘কা’ আন্দোলনেই এতিয়ালৈকে অসমৰ বৃহৎ আন্দোলন৷ অসম আন্দোলন ভবামতে সফল হ’ল নে নাই সেই লৈ বহুতৰে মাজত দ্বিমত আছে যদিও ‘কা’ আন্দোলন যে সম্পূৰ্ণৰূপে বিফল হ’ল সেয়া কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ২০২৪ চনৰ ১১ মাৰ্চৰ পৰা আইনখন বলবত কৰাৰ অধিসূচনাৰ জাৰি কৰাৰ পৰা প্ৰমাণপোৱা গ’ল৷ সেই সময়ৰ মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱল এজন অসমীয়া ভূমিপুত্ৰ হোৱাৰ পাছতো ‘কা’ৰ বিৰুদ্ধে অসমীয়াৰ প্ৰবল প্ৰতিবাদক উপেক্ষা কৰি কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ ওচৰত শিৰনত কৰি নিজৰ মেৰুZGহীনতাৰ পৰিচয় দি কাললৈ খ্যাতি ৰাখিলে৷ শাসকীয় দলৰ আন আন অসমীয়া মন্ত্ৰী-বিধায়কসকলৰো ভূমিকা একেই, কেন্দ্ৰৰ আগত মাত মতিব নোৱাৰে৷ আন্দোলোনত বহুতৰে কাৰাদণ্ড হ’ল, পাঁচটা কম বয়সীয়া ডেকা লৰা মাৰিল ৷ কিন্তু সৰহ সংখ্যক বিজেপি সমৰ্থক অসমীয়াৰ গা নলৰিল৷ সেয়ে পৰৱৰ্তী সময়ত অসমত পুণৰবাৰ বিজেপি চৰকাৰ হ’ল আৰু দম্ভিকতাৰে ‘কা’ প্ৰণয়ন কৰিলে৷ এতিয়া আৰু গুজৰি গুমৰি লাভ নাই৷ আন্দোলনৰ নেতৃত্ব দিয়া বহু নেতা শাসকীয় দলৰ পক্ষ লৈ অসমীয়াক প্ৰবঞ্চনা কৰিবলৈকো নেৰিলে৷ আন্দোলনৰ সময়ত উচ্ছাৰিত হোৱা খিলঞ্জীয়া, ভূমিপুত্ৰ, জাতি-মাটি-ভেটি আদি শব্দবোৰ আবেগিক অসমীয়াই তৎক্ষণাৎ পাহৰি পেলালে৷ লগে লগে অসমীয়াৰ জাতীয়তাবাদো ৰাষ্ট্ৰীয়তাবাদত লীন গ’ল৷
অমৃত কাল, অমৃত কলহ, হিন্দুবীৰ [?] লাচিত, আম্বানি পৰিয়ালৰ বিয়া, লাখপতি বাইদেউ, অৰুণোদয় আঁচনি, ৰাম মন্দিৰ আদিত লাগি থাকোঁতে অসমীয়াই এই কথা সমূলি পাহৰি গৈছে যে অসমতে অসমীয়া সাংখ্যলঘুত পৰিণত হ’বলৈ গৈ আছে৷ এতিয়া জাতি আৰু জাতিৰ স্বভমান, ‘কা’ আদিৰ কথা ক’লে বহুতে হীৰেন গোহাঁইৰ দৰে মানুহক গালি পাৰে, লেখক-অধ্যাপকৰ ওপৰত বিহিত ব্যৱস্থা ল’বলৈ কয়৷ কিন্তু ধৰ্মীয় ঘৃণা বিয়াপোৱা লোকৰ ক্ষেত্ৰতো সহমৰ্মিতা দেখুওৱা দেখা যায়৷
নিজ জাতিৰ মাজতে ঐক্যমত নথকা অসমত অসমীয়া মানুহৰ সংখ্যা হ্ৰাস পোৱাৰ কথা উন্মোচিত হৈছে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ এখন প্ৰতিবেদনত ৷ ২০০১ আৰু ২০১১ চনৰ লোকপিয়লৰ তথ্যই অসমত এদিন অসমীয়া সংখ্যালঘুত পৰিণত হোৱাৰ আশংকা সন্দৰ্ভত স্পষ্ট ইংগিত দিছিল৷ কেন্দ্ৰীয় স্বাস্থ্য মন্ত্ৰণাালয়ে প্ৰকাশ কৰা ইণ্টাৰনেশ্বনেল ইনষ্টিটিউট ফ’ৰ পপুলেশ্বন ছায়েন্সছৰ ‘লংগিচুডিনেল এজিং ষ্টাডী ইন ইণ্ডিয়া’ৰ [LASI] প্ৰতিবেদনত অসমতে অসমীয়া ভগনীয়া হ’ব পৰা আশংকা সৃষ্টি কৰা কেতবোৰ ভয়ংকৰ তথ্য উন্মোচিত হৈছে৷ দেশজুৰি চলোৱা সমীক্ষাৰ ভিত্তিত প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই প্ৰতিবেদন প্ৰকাশ কৰা হৈছে, য’ত মুখ্যতঃ ৪৫ বছৰৰ ঊধবৰ্ৰ নাগৰিকৰ আৰ্থ-সামাজিক, স্বাস্থ্যজনিত পৰিয়ালকেন্দ্ৰিক অৱস্থা আদি বিভিন্ন দিশৰ ওপৰত আলোকপাত কৰা হৈছে৷ ২০২০ চনৰ ‘লাছি’ প্ৰতিবেদনত উল্লেখ কৰা মতে ৪৫ বছৰৰ ঊধবৰ্ অসমবাসীৰ মাত্ৰ ৪৪ শতাংশইহে নিজকে অসমীয়া বুলি পৰিচয় দিছে৷ অৰ্থাৎ তেওঁলোকৰ মাতৃভাষা অসমীয়া বা অসমত থাকি অসমীয়া জাতিত মিহলি হৈ গৈছে৷ ইয়াৰ বিপৰীতে ৰাজ্যখনত ৪৫ বছৰৰ ঊধবৰ্ৰ জনসাধাৰণৰ ৩৩ শতাংশই বাঙালী বা বাংলাভাষী বুলি নিজকে পৰিচয় দিছে৷ বাকী ২৩ শতাংশই অন্যান্য ভাষা-ভাষী হিচাপে পৰিচয় দিছে৷ অৰ্থাৎ অসমত মুঠ ৫৬ শতাংশ হৈছে অনা অসমীয়া৷
তাৎপৰ্যপূৰ্ণ যে সমাজবিজ্ঞানী সকলৰ মতে, এখন সমাজ মূলতঃ ৪৫ ঊধবৰ্ৰ জনসংখ্যাৰ দ্বাৰাই পৰিচালিত হয়৷ তেওঁলোক হ’ল সমাজখনৰ অভিভাৱক আৰু নিৰ্ণায়ক ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি সিদ্ধান্ত ল’ব পৰা লোক৷ কিন্তু ‘লাছি’ৰ এই প্ৰতিবেদনৰ পৰা এই কথা স্পষ্ট হৈ পৰিছে যে অসমত অসমীয়া অভিভাৱকৰ সংখ্যা উদ্বেগজনকভাৱে হ্ৰাস পাইছে৷ ইয়াৰ দ্বাৰা অসমৰ সমাজ ব্যৱস্থা আৰু অসমীয়া জাতিৰ মূল সৌধটোত বিৰূপ প্ৰভাৱ পৰাৰ আশংকাও প্ৰবল হৈ উঠিছে৷ চমুকৈ কবলৈ গ’লে ৰাজ্যত এতিয়া ৪৫ ঊধধবৰ্ৰ জনসংখ্যাৰ ৪৪ শতাংশ অসমীয়া হোৱাৰ বিপৰীতে অনা অসমীয়া জনসংখ্যাৰ হাৰ হ’ল ৫৬ শতাংশ৷ অৰ্থাৎ অসমত অসমীয়া অভিভাৱকৰ সংখ্যা দ্ৰুত গতিত হ্ৰাস পাব ধৰিছে৷ এতিয়া স্বাভাৱিকতে প্ৰশ্ন উঠিব মাত্ৰ ৪৪ শতাংশ অভিভাৱকৰ দ্বাৰা অসমত অসমীয়া জাতি কেনেকৈ শক্তিশালী হ’ব? কেনেকৈ জাতিৰ অিb¦ত্ত ৰক্ষাৰ দ্বায়িত্ব পালন কৰিব? অসম অসমীয়াৰ দেশ হৈ থাকিবলৈ কিদৰে যুঁজ দিব?