ধৰ্মীয় সংকীৰ্ণতা আৰু জ্ঞানৰ এলান্ধু
দুদিনমান আগতে কানাডাত এগৰাকী ভাৰতীয় মূলৰ মহিলাই নিজৰ ভাড়া ঘৰত থকা এজন পঞ্চাছ বছৰীয়া ব্ৰিটিছ লোকক গো মাংস ৰন্ধাত বাধা দিয়াৰ লগতে তেওঁৰ ৰাতিৰ আহাৰ খোৱাত ব্যাঘাত জন্মায়৷ মহিলাগৰাকীৰ চৌহদত গো মাংস ৰান্ধি খোৱাত আপত্তি জনাই বিদেশী লোক জনক অপমান কৰাই নহয়, তেওঁ ৰন্ধা খাদ্য পেলাই দিয়াৰো চেষ্টা কৰে মহিলাগৰাকীয়ে৷ হয়তো বিজেপিৰ অনুগত মহিলাগৰাকীয়ে ভাৰতত চলি থকা হিন্দুধৰ্মৰ নিত্য-নতুন আবেগৰ জোৱাৰত উটি গৈ এই কথা পাহৰি হৈছিল যে তেওঁ ভাৰতত বাস কৰি থকা নাই৷ ব্ৰিটিছ লোকজনক পুলিচৰ ভয় দেখুৱাই কানাডা পুলিচক খবৰ দিয়াত কানাডা পুলিচে আনৰ খাদ্যাভ্যাস আৰু পৰম্পৰাক বিঘ্নিত কৰাৰ অপৰাধত মহিলাগৰাকীকে গ্ৰেপ্তাৰ কৰি লৈ যায়৷ অতি হিন্দু দেখুৱাবলৈ গৈ মহিলাগৰাকী বিদেশৰ মাটিত বিপদত পৰে৷ বিজেপিয়ে ভাৰতত চলোৱা মুছলিমবিৰোধী তথা গো মাংস বিৰোধী কাৰ্যকলাপে প্ৰবাসী ভৰতীয়কো প্ৰভাৱিত কৰিছে৷ তাৰে ফল ভুগিবলগীয়া হ’ল উক্ত মহিলা গৰাকী৷
ধৰ্ম আৰু খাদ্যাভ্যাস সম্পুৰ্ণ নিজস্ব বিষয়৷ ভাৰতীয় সংবিধানে ইয়াৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট অধিকাৰ অৰ্পণ কৰিছে৷ ঠিক তেনেকৈ আন দেশৰ সংবিধানেও নাগৰিকৰ সুৰক্ষা তথা সামজিক দায়বদ্ধতাৰ ওপৰত ব্যৱস্থা নিৰ্ধাৰণ কৰিছে৷ ভাৰতৰ দৰে সকলোতে ধৰ্মীয় উন্মাদনা নচলে৷ শিক্ষা, বিকাশ আৰু ভৱিষ্যৎ পৰিকল্পনা বিশ্বাস কৰে পৃথিৱীৰ সকলোবোৰ উন্নত দেশে৷ তেনেস্থলত বিজেপিৰ চৰকাৰৰ দিনত নতুনকৈ আৰম্ভ হোৱা সংকীৰ্ণ ধৰ্মীয় দৃষ্টিভংগী পৃথিৱীৰ আন দেশে গ্ৰাহ্য কৰাৰ প্ৰশ্নই নুঠে
যোৱা প্ৰায় দহ বছৰৰ পৰা দেশত এনেকুৱা কি ঘটনা ঘটিল যে ভাৰত হিন্দু ৰাষ্ট্ৰ নহ’লেই নহয়৷ হিন্দু ৰাষ্ট্ৰৰ নামত এটা চাম ইমানেই উগ্ৰ হৈ পৰিল যে সংবিধানে ধৰ্মনিৰপেক্ষ বুলি কোৱাৰ পাছতো ধৰ্মৰ নামত মানু্হক অত্যাচাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷ সততে হিন্দু মুছলমান বুলি বিচাৰ নথকা সমাজবোৰ হিন্দু-মুছলমানৰ বিভেদকামী বাণীৰে মুখৰিত হৈ পৰিল৷ বিজেপিয়ে ক্ষমতা দখলৰ নামত সমাজবোৰ ভাগ ভাগ কৰি পেলালে৷ এই ৰাজনৈতিক কায়দাই বিজেপিক ক্ষমতা ঠিকেই দিলে৷ কিন্তু দেশৰ সম্প্ৰীতি তেনেই নাশ হল৷ সংবিধানে দিয়া অধিকাৰসমূহ খৰ্ব হ’বলৈ ধৰিলে৷ সমাজৰ প্ৰতিটো কথাতে ধৰ্মই আগস্থান পাব ধৰিলে৷ ধৰ্মৰ নামত ভোট বিচৰা প্ৰক্ৰিয়া আৰাম্ভ হোৱাৰ লগে লগে ধৰ্মীয় ঘৃণাও বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিলে৷ মানুহৰ সামজিক দায়বদ্ধতা দিনে দিনে নোহোৱা হৈ পৰিল৷ ক্ষমতাৰ লালসা আৰু ক্ষমতা স্থায়ী কৰাৰ তাগিদাত বিজেপি দলে যি সামজিক ঘৃণাৰ বীজ ৰোপণ কৰিলে সি কালক্ৰমত বৃহৎ আকাৰ লাভ কৰিছে আৰু মানুহৰ হিতাহিত জ্ঞান নাশ কৰিছে৷ ই এদিন ভয়ংকৰ বিপদ মাতিব৷
যোৱা দহ বছৰত দেশত প্ৰায় ৯৪,০০০ চৰকাৰী বিদ্যালয় বন্ধ হৈ পৰিল৷ সেই হিচাপত দৈনিক ২৫খন চাৰকাৰী বিদ্যালয় বন্ধ হৈ পৰিছে৷ ইয়াৰ লগে লগে এটা শ্ৰেণীৰ লোক শিক্ষাৰ পৰা বঞ্চিত হব ধৰিছে আৰু ইয়াৰ সংখ্যা ভয়ানকভাৱে বৃদ্ধি পাইছে৷ কিন্তু ইয়াৰ বিপৰীতে দেশত বিলাসী মন্দিৰ নিৰ্মাণৰ কাম পুৰাদমে চলি আছে৷ ইয়াৰ পৰাই প্ৰমাণ হয় যে চৰকাৰে শিক্ষাতকৈ ধৰ্মক অধিক গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিছে৷ ধৰ্মৰ নামত ভোট বিচৰাসকলৰ চিন্তা ইয়াতকৈ গভীৰ হ’ব বুলি ভাবিলে ভুল হ’ব৷ এটা কথা ঠিক যে শিক্ষাৰ প্ৰসাৰ যিমানে বৃদ্ধ পাব সিমানে অন্ধবিশ্বাস আৰু অহেতুক ধৰ্মীয় আচাৰ মানুহৰ মাজৰ পৰা নোহোৱা হ’ব৷ শিক্ষিত লোকে বিবেকেৰে সুপৰিকল্পিত সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিব৷ ৰাজনৈতিক সিদ্ধান্তও গ্ৰহণ কৰিব৷ গতিকে আধুনিক শিক্ষা এখন ধৰ্মক প্ৰাধান্য দিয়া দেশৰ বাবে খুব প্ৰয়োজনীয় উপাদান হয়তো নহয়৷
দেশত চৰকাৰী বিদ্যালয় বন্ধ হৈ পৰাৰ লগে লগে বিদ্যালয় ত্যাগ কৰা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সংখ্যাও অধিক বৃদ্ধি পাইছে৷ শুনিবলৈ আচৰিত যে যোৱা দহ বছৰত ভাৰতৰ আধাতে বিদ্যালয় ত্যাগ কৰা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সংখ্যা ৬৫ লাখৰো অধিক৷ ই এক ভাবিবলগা সংখ্যা৷ ইয়াৰে আটাইটকৈ বেছি ছাত্ৰ-ছাত্ৰী গুজৰাট, অসম আৰু উত্তৰ প্ৰদেশৰ৷ ভাবি আচৰিত লগা কথাটো হৈছে অসমৰ বৰ্তমানৰ মুখ্যমন্ত্ৰীজন এটা দশকতকৈ অধিক কাল শিক্ষামন্ত্ৰী হৈ থকাৰ পাছতো অসমৰ শিক্ষা ব্যৱস্থা ইমান পিছ পৰা ৷ ইয়াতকৈ দুৰ্ভাগ্যৰ কথা কি আছে৷
আজিৰ ধৰ্মই মানু্হক শিক্ষিত হ’বলৈ শিকোৱা নাই৷ শিকাইছে বিদ্বেষ আৰু ভাবান্তৰৰ পাঠ৷ আধুনিক বিজ্ঞান শিক্ষাক প্ৰাধান্য দিয়াতকৈ মন্দিৰৰ নামত কোটি কোটি টকা খৰচ কৰা চৰকাৰ এখনৰ পৰা এখন আধুনিক শিক্ষাৰে শিক্ষিত উন্নত সমাজ আশা কৰা বৰ কঠিন কাম৷ দৈনিক বৃদ্ধি পোৱা ধৰ্মীয় গোড়ামীয়ে মানুহৰ মন মগজুত এনেদৰে ক্ৰিয়া কৰিছে যে ধৰ্ম নেথাকিলে যেন দেশ বাচি নাথাকে৷ তাতে বিজেপি চৰকাৰৰ পৃষ্ঠপোকতাত চলা হিন্দুত্ববাদৰ প্ৰসাৰে এচাম শিক্ষিত লোককো অন্ধ কৰি তুলিছে৷ সিবিলাকে এতিয়াও বুজা নাই যে বিজেপিয়ে কেৱল ক্ষমতাৰ বাবেই ধৰ্মৰ আফিং মানু্হক খুৱাই আছে৷ যাতে সেই নিচাত মানুহে পাহৰি যায় আধুনিক উচ্ছ মানৰ জীৱন, পৰিপক্ব শিক্ষিত সমাজ ব্যৱস্থা আৰু সুস্থ মানৱীয় আচৰণ৷ ই এদিন দেশৰ ভবিষ্যৎ বিনষ্ট কৰিব৷