আৰক্ষীক সন্মান কৰোঁ আহক

ইংৰাজী আখৰকেইটা ফাউণ্টেন পেনটোৰে লিখিবলৈ শিকাৰ লগে লগে বিশ্বেশ্বৰ সৌকাধৰা জেঠপাই শিকাইছিল লিখচোন– P– Polite, O– Obedient, L– Loyal, I– Intelligent, C– Courageous,  E– Efficient৷ তেওঁ আছিল আমাৰ ঘৰৰ কাষতে লাগি থকা থানাখনৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত বিষয়া৷ কোনো তেজ-মঙহৰ সম্পৰ্ক নথকা এই মৰমৰ জেঠপাজন আছিল বৰ্তমানৰ সু-লেখিকা পাপৰি সৌকাধৰা বৰঠাকুৰৰ ককাদেউতাক৷ পখিলা খেদি ফুৰাৰ সময়ত যেতিয়া লগৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে ৰঙা টুপী পিন্ধা পুলিচ দেখিলে ভয়ত দৌৰি পলাইছিল, সেই সময়ত তেওঁলোক মোৰ কাৰণে আছিল ডেকাদা, পাঠকদা, গগৈ খুৰা, আলী বৰদেউতা আদি৷ পুলিচ শব্দটোৰ অৰ্থটো ভালকৈ হূদয়ংগম কৰিব পাৰিছিলোঁ কাৰণেই তেওঁলোক শৈশৱৰ পৰা মোৰ লগৰীয়া, অভিভাৱক আছিল৷ দেউতাকৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁলোকে যোগাৰ কৰি দিয়া মাছেৰেই আমি মৎস্যস্পৰ্শ কৰিছিলোঁ৷ কিমান বুকুৰ আপোন আছিল তেওঁলোক৷ একমাত্ৰ অ’ চিজনৰ বাহিৰে বাকী কনিষ্টবলসকলৰ পিন্ধনত আছিল খাকী হাফপেণ্ট-ছাৰ্ট, ভৰিত ডাঠ মোজা আৰু এযোৰ কাপোৰৰ জোতা, মূৰত আছিল ৰঙা টুপী, শত্ৰুক বাধা দিবলৈ তেওঁলোকৰ হাতত অস্ত্ৰ হিচাপে আছিল মাত্ৰ এডাল ৰাইডাং বেট৷ কেতিয়াবা চাইকেলত উঠিয়ে তেওঁলোকে জ্জ-জ্জ্ব কিলোমিটাৰ দূৰৰ পৰা পঘাৰে অপৰাধীক বান্ধি চাইকেল ঠেলি ঠেলিয়ে আহিছিল৷ প্ৰত্যেকৰে ভাতৰ চৰু বেলেগ হোৱাৰ কাৰণে কেতিয়াবা চ্ছ্ৰ-প্ত বজাত ভাত খাবলৈ পাইছিল আৰু কেতিয়াবা লঘোনে আছিল৷ এয়া আছিল আমাৰ দিনৰ পুলিচ৷

বৰ্তমান পুলিচ ব্যৱস্থাৰ আধুনিকীকৰণ হ’ল৷ আজিৰ অসম পুলিচ স্কটলেণ্ড ইয়াৰ্ডৰ দৰে শিক্ষিত, সপ্ৰতীভ, স্মাৰ্ট, সুন্দৰ ইউনিফৰ্ম, হাতত ৱাকীটকীৰে একোজন তজবজীয়া লোক৷ কৰ্তব্যৰ প্ৰতি সদা-সচেতন এই পুলিচক কেতিয়াবা দোপালপিটা বৰষুণত, কেতিয়াবা প্ৰখৰ ৰ’দত ৰাজপথত জ্জ-জ্জ্ব ঘণ্টা একেৰাহে থিয় হৈ কৰ্তব্য পালন কৰা দেখা যায়৷ আমি সকলোৱে জানো যে দেশক বহিঃশত্ৰুৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ সামৰিক বাহিনী আৰু আভ্যন্তৰীণ নিয়ম-শৃংখলা বজাই ৰাখিবৰ কাৰণে পুলিচ বাহিনী নিয়োগ কৰা হয়৷ তেওঁলোক আছে কাৰণেই আমি শান্তিত থাকিব পাৰিছোঁ৷ বহু সময়ত দেখা যায় সন্ত্ৰাসবাদীৰ আক্ৰমণত বহু পুলিচে প্ৰাণ হেৰুৱায়৷ বিহু, পূজা আদি উৎসৱ হ’লেই তেওঁলোকৰ ব্যস্ততা দুগুণ হয়৷ যি সময়ত সাধাৰণ জনতাই নিজৰ পৰিয়াল বা আপোনজনক লৈ আনন্দত মতলীয়া হৈ থাকে, সেই সময়ত তেওঁলোকৰ পৰিয়ালে একোটা নিঃসংগ জীৱন কটায়৷ বেছিভাগ সময় পৰিয়ালক সংগ দিব নোৱৰাৰ কাৰণে কেইবাজনো পুলিচ বিষয়াৰ পত্নীক মানসিক বিষাদগ্ৰস্ততাত ভোগা দেখিছোঁ৷ কৰ’না কালৰ কথাই ধৰা যাওক– সকলোৱে সাধাৰণ লোকক অত্যাচাৰ কৰাই দেখিলে, কিন্তু কোনেও পুলিচৰ কষ্টখিনি নেদেখিলে৷ প্ৰখৰ ৰ’দত দোকান-পোহাৰ বন্ধ থাকোঁতে নিয়ম-শৃংখলা বজাই কৰ্তব্যৰত অৱস্থাত অণ্ঠ-কণ্ঠ শুকাই যাওঁতে আমাৰ দুৱাৰমুখতে থকা কেইজন আৰক্ষীক আমি চাহ একাপ যাচিলোঁ? অথচ আমাক ঘৰৰ ভিতৰত সুস্থ অৱস্থাত ৰাখিবলৈকে পুলিচে বাহিৰত অতন্দ্ৰ প্ৰহৰী হৈ থাকিল৷ প্ৰয়োজন সাপেক্ষে মানুহৰ ঘৰত খাদ্যসামগ্ৰী, দৰৱপৰ্যন্ত যোগান ধৰিলে৷ দিলোঁ নে আমি তেওঁলোকক প্ৰাপ্য সন্মান?

বহু জনহিতকৰ কাম আৰক্ষী বিভাগে কৰি আছে৷ বড়োলেণ্ডৰ সংঘৰ্ষৰ পাছত তেওঁলোকে সংঘৰ্ষত আপোনজনক হেৰুওৱা ল’ৰা-ছোৱালীৰ মংগলৰ কাৰণে ‘আশ্বাস’ নামৰ এটি স্বেচ্ছাসেৱী অনুষ্ঠান গঢ়ি তুলিছিল৷ তেতিয়াৰে পৰা ‘আশ্বাস’-এ বিভিন্নজনক শিক্ষা, জীৱন-জীৱিকা দি সমাজৰ একোজন উপযুক্ত ব্যক্তি হিচাপে গঢ়ি তুলিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছে৷ ইয়াৰ উপৰি ব্যক্তিগতভাৱে বহুজনে বহু  মানৱ কল্যাণৰ হকে কাম কৰি আছে৷ নুমলীগড়ৰ আৰক্ষীয়ে মে ট্ৰিক পৰীক্ষাত সু-খ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ জুলি বৈশ্য নামৰ অভাৱী ছাত্ৰীজনীৰ শিক্ষাৰ খৰচ বহন কৰাৰ দায়িত্ব লৈছে৷ মৰিগাঁৱৰ পুলিচ বিষয়া নেত্ৰকমল শইকীয়াই নিথৰ শিশু এটিক চিকিৎসালয়লৈ কোলাত লৈ দৌৰি যোৱাৰ দৃশ্য সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশ পাইছে৷ ডিব্ৰুগড়ত পূৰ্ণানন্দ শইকীয়া নামৰ পুলিচ বিষয়াজনে পানীত উটি যোৱা দুজন যুৱকক উদ্ধাৰ কৰোঁতে জিলাধিপতি পল্লৱ কুমাৰ ঝাই তেওঁক ছেল্যুট জনাইছে৷ এনে বহুত কাম পুলিচে কৰি আছে, যিবিলাক লোকচক্ষুৰ আঁৰত থাকে বা হয়তো সংবাদ মাধ্যমে ঢুকি নাপায়৷

[২]

সুকুমাৰ কলা আৰু আৰক্ষী

খাকী পোছাকযোৰৰ আঁৰত একোজন আৰক্ষীৰ এখন হূদয় থাকে৷ সেই হূদয়ত থাকে আৱেগ-অনুভূতি আৰু সৃষ্টিৰ বাসনা৷ ষাঠিৰ দশকৰ আৰক্ষী বিষয়া প্ৰেমনাৰায়ণ দত্তৰ সৃষ্টি আছিল পা-ফু ছিৰিজ৷ জনৈক আৰক্ষী বিষয়াই লিখা অন্য এক সুখপাঠ্য আছিল– ‘দাৰোগাৰ পৰিণয়’৷ আশীৰ দশকমানৰ পৰা সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি কুল শইকীয়াৰ গল্পই অসমীয়া সাহিত্যত এক বিশেষ স্থান দখল কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ ৯০ দশকত প্ৰয়াত খবিৰ আহমেদৰ ৰসাল লেখাবোৰ বাতৰিকাকতত প্ৰকাশ পাইছিল৷ এই সময়তে ভাস্কৰজ্যোতি মহন্তই গদ্য সাহিত্যৰ লগতে সত্ৰীয়া সংস্কৃতিক এক বিশেষ স্থানলৈ লৈ যায়৷ সত্ৰীয়া-সংস্কৃতিৰ ধাৰক পীতাম্বৰ দেৱগোস্বামীৰ জীৱনক লৈ তেওঁ নিৰ্মাণ কৰা ‘যুগপুৰুষ’ নামৰ চলচ্ছিত্ৰখন সত্ৰীয়া সংস্কৃতিক বিশ্ব দৰবাৰলৈ নিবলৈ প্ৰয়াস কৰাৰ অন্যতম প্ৰচেষ্টা৷ অসমীয়া সাহিত্যক সমৃদ্ধ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়াত যতীন নিপুণৰ উপৰি নিশিনাথ চাংকাকতি, নিত্যা দত্ত, প্ৰফুল্ল বৰ্মন আদিৰ নাম উল্লেখনীয়৷ কবিতাৰ পৃথিৱীত হৰেকৃষ্ণ ডেকা, পাৰ্থসাৰথি মহন্ত, ড॰ নন্দ সিং বৰকলা, প্ৰয়াত পাৰ্থবিজয় দত্ত আদিৰ নাম উল্লেখযোগ্য৷ শেহতীয়াকৈ গদ্য সাহিত্যত আৰণ্যক শইকীয়া, দিগন্ত বৰা, গোবিন্দ মালাকাৰৰ দখল মন কৰিবলগীয়া৷ এয়া মাত্ৰ এক উদাহৰণহে৷ এনে বহু আৰক্ষী আছে যাৰ পেছাই সুকুমাৰ কলাসমূহক বিকশিত হ’বলৈ সুবিধা দিয়া নাই৷

[৩]

আৰক্ষীৰ সদায় এটা বদনাম আছে যে তেওঁলোক ভেটি লোৱাত সিদ্ধহস্ত৷ কিন্তু চৰকাৰৰ এনে এটা বিভাগৰ নাম ল’ব পাৰিনে য’ত পইচাৰ খেলা নহয়? গেৰেজৰ বেৰ, পানীৰ টেংকীত জাঁপে জাঁপে টকা ৰখা ৰাকেশ পাল আৰক্ষীৰ লোক নাছিল৷  তাৰা দাসো আৰক্ষী নাছিল৷  এনে পুলিচ বিষয়াও লগ পাইছোঁ যাৰ জীৱনত টকা-পইচা গৌণ৷ শেষত এটা ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতাৰে লেখাটো সামৰিব বিচাৰিছোঁ৷ কেইবছৰমান আগতে সৰু পুত্ৰৰ মটৰচাইকেলখন ঘৰৰ পৰা চুৰি হ’ল৷ দিছপুৰ থানাত এজাহাৰ দিয়া হ’ল৷ তিনিদিনৰ দিনা ওদালগুৰি থানাত চোৰ আৰু মটৰচাইকেলখন ধৰি খবৰ দিলে৷ বিধি অনুসৰি পুত্ৰক লৈ দিছপুৰ থানাৰ পৰা চাৰিজন আৰক্ষীয়ে এখন গাড়ী ভাৰা লৈ চোৰ আৰু মটৰচাইকেল আনিবলৈ গ’ল৷ এই গোটেই ঘটনাটোত এজনো লোকে এটা টকাও লোৱা নাছিল৷ সকলো বিভাগতে বেয়া-ভাল কৰ্মচাৰী আছে৷ কেৱল আৰক্ষীৰে ঋণাত্মক দিশটো আলোচনা কৰি থকাতকৈ ধনাত্মক দিশবোৰ প্ৰচাৰ কৰি দেশ আৰু দহৰ মংগলৰ হকে কাম কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ মনোবল বঢ়াও আহক৷