ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰৰ প্ৰস্তাৱ

‘যি ইতিহাস আৰু ভূগোল নাজানে সি ভৱিষ্যতৰ সপোন দেখিব নোৱাৰে আৰু যি ইতিহাসক সন্মান কৰিব নাজানে সি ভৱিষ্যৎ গঢ়িবও নোৱাৰে৷’ কোনোবা এজন প্ৰসিদ্ধ ইতিহাসবিদে কৰা এই মন্তব্য আজি চৰ্চালৈ অহাৰ কাৰণ হৈছে ছশ বছৰীয়া আহোম ৰাজত্বৰ গৌৰৱোজ্জ্বল ইতিহাসক সুঁৱৰি সমষ্টিটোৰ নৱনিৰ্বাচিত বিধায়ক অখিল গগৈয়ে ১৩ জুলাইত অসম বিধানসভাত দিয়া বক্তব্য৷ সুদীৰ্ঘ বক্তব্যৰ জৰিয়তে অখিল গগৈয়ে অবিভক্ত শিৱসাগৰ জিলাৰ প্ৰান্তে প্ৰান্তে থকা আহোম ৰাজত্বৰ ঐতিহাসিক কীৰ্তিচিহ্নসমূহৰ সংৰক্ষণ কৰাৰ মাজেৰে শিৱসাগৰক চৰকাৰীভাৱে ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ বা ঐতিহ্য নগৰৰূপে গঢ়ি তুলিবলৈ যি প্ৰস্তাৱ উত্থাপন কৰিছে, সেই প্ৰস্তাৱ শিৱসাগৰৰ বাবেই নহয় বৰ্তমান সমগ্ৰ অসমৰ আৰ্থ-সামাজিক অৱস্থাৰ বাবে অতি বাস্তৱসন্মত প্ৰস্তাৱৰূপেই বিবেচিত হৈছে৷ ১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দতে স্বৰ্গদেউ চাওলুং চুকাফাই প্ৰতিষ্ঠা কৰা আহোম ৰাজত্বৰ অৱসান ঘটিছিল ১৮২৬ খ্ৰীষ্টাব্দত ইংৰাজসকলৰ লগত কৰা ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ মাজেৰে৷ বিশ্বৰ ইতিহাসত ইমান দীঘলীয়া সময় শাসন কৰা ৰাজবংশ অতি বিৰল৷ আহোম ৰাজত্বৰ চানেকি কেৱল শিৱসাগৰ বা উজনি অসম বুলিয়েই নহয় আজিৰ আধুনিক অসমৰ ৰাজধানী গুৱাহাটীলৈকে সম্প্ৰসাৰিত হৈ আছে৷ লাচিত বৰফুকনৰ বিচক্ষণতা আৰু ৰণ-কৌশলৰ বাবেই মোগলৰ অসম দখলৰ সপোন, সপোন হৈয়ে ৰৈছিল৷ সেই শৰাইঘাটৰ ৰণৰ ইতিহাস আজিও প্ৰতিজন অসমীয়াই অতি গৌৰৱেৰে সোঁৱৰণ কৰে৷ কিন্তু সেই আহোম ৰাজত্বৰ কীৰ্তিচিহ্নসমূহ আজিও অৱহেলিত হৈ আছে৷ শিৱসাগৰলৈ যোৱা প্ৰতিজন দেশীয় বা বিদেশী পৰ্যটকেই এক হতাশা¸জনক মন লৈ শিৱসাগৰৰ পৰা ঘূৰিব লগা হয়৷ প্ৰতিটো ঐতিহাসিক সমলেই প্ৰতিপালনৰ অভাৱত জহি-খহি যাবলৈ ধৰিছে৷ লতাৰে মেৰিয়াই ধৰিছে৷ সেইসমূহলৈ যোৱা পথসমূহৰো অৱস্থা শোচনীয় বুলি ক’লেও বঢ়াই কোৱা নহয়৷ চৰাইদেউৰ মৈদাম ক্ষেত্ৰৰ প্ৰতিপালনৰ অভাৱত আজিৰ তাৰিখত তালৈ পৰ্যটক গ’লে কিছুমান টিলাৰ খান্দি-কুৰুকি থোৱা অৱস্থাক প্ৰত্যক্ষ কৰি বেদনা অনুভৱ কৰাৰ বাদে আন উপায় নাথাকে৷ আনহাতে, ৰংঘৰ, কাৰেংঘৰ বা তলাতল ঘৰৰ যি নিৰ্মাণশৈলী আছিল, সেইসমূহ এক গৱেষণাৰ বিষয় হ’ব পাৰিলেহেঁতেন যদিও অসম চৰকাৰে আজি স্বাধীনতাৰ দীৰ্ঘসময়ে তেনে উদে্যাগ নোলোৱাত কেৱল শিৱসাগৰেই নহয় আহোম ৰাজত্বৰ সকলো চানেকি আজি অৱহেলিত হৈ পৰি ৰৈছে৷ অখিল গগৈয়ে নিজৰ বক্তব্যত প্ৰকাশ কৰিছে শিৱসাগৰ জিলাত ঐতিহাসিক কীৰ্তিচিহ্নৰ সংখ্যা ৫৫১টা৷ ইমান বৃহৎসংখ্যক কীৰ্তিচিহ্ন সংৰক্ষণৰ মাজেৰে শিৱসাগৰ জিলাক অসমৰ পৰ্যটনৰ ক্ষেত্ৰৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰৰূপে গঢ়ি তোলাৰ পূৰ্ণ সম্ভাৱনা আছিল৷ কেৱল কীৰ্তিচিহ্নই নহয় সাংস্কৃতিক তথা বৌদ্ধিকভাৱেও মেটমৰা সমলেৰে পৰিপূৰ্ণ শিৱসাগৰক সম্পদৰূপে গঢ়ি তুলিব নোৱৰাটো অসম চৰকাৰৰ দীৰ্ঘদিনৰ যে বিফলতা, সেই কথাও অখিল গগৈৰ ভাষণত প্ৰকাশ পাইছে৷ 

বৰ্তমান ভাৰতৰ দুখন বিশ্ব ঐতিহ্য চহৰ হৈছে গুজৰাটৰ আহমদাবাদ আৰু ৰাজস্থানৰ ‘পিংক চিটী’ৰূপে খ্যাত জয়পুৰ চহৰ৷ ১৫ শতিকাৰ পৰা ১৭ শতিকাৰ ভিতৰত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা আহমদাবাদ চহৰে ২০১৭ চনত বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰৰ মৰ্যাদা লাভ কৰাৰ বিপৰীতে¸ ১৭২৭ খ্ৰীষ্টাব্দত কছৱাৰ ৰাজপুত ৰজা দ্বিতীয় জয় সিঙৰ দিনত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা জয়পুৰ চহৰক ইউনেস্ক’ই  ২০১৯ চনৰ ৬ জুলাইত বিশ্ব ঐতিহ্য চহৰৰূপে ঘোষণা কৰে৷ ভাৰতৰ যি দুখন চহৰে ইতিমধ্যে বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিছে সেই দুয়োখন চহৰতকৈ কিন্তু অসমৰ আহোম ৰাজত্বৰ ইতিহাস পুৰণিয়েই নহয় দীঘলীয়াও৷ প্ৰায় সমগ্ৰ মধ্যযুগটো শাসন কৰি আহোম ৰাজত্বই নিজৰ নিৰ্মাণশৈলীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি শাসনৰ কাৰ্যকুশলতা, শত্ৰুৰ বিৰুদ্ধে কৰা ৰণৰ পাৰদৰ্শিতা আদি সকলো চানেকি ৰাখি থৈ গৈছে৷ যি মোগলে সমগ্ৰ ভাৰত দখল কৰি নিজৰ অধীনলৈ নিছিল, সেই মোগলে কিন্তু আহোম ৰাজত্বক প্ৰতিহত কৰিব পৰা নাছিল, তেনে এক গৌৰৱময় ইতিহাসক আজিকোপতি সঠিক সন্মান, সঠিক মৰ্যাদা দিব নজনাটো জাতিটোৰ কাৰণেই বিড়ম্বনা হিচাপে পৰিগণিত হৈছে৷ অখিল গগৈয়ে নিজৰ বক্তব্যত আটাইতকৈ যিটো গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা কৈছে, সেইটো হৈছে অসমৰ পৰ্যটন ক্ষেত্ৰৰ মূল প্ৰাণকেন্দ্ৰ হিচাপে শিৱসাগৰক গঢ়ি তোলা৷ আচলতে ভাৰতৰ প্ৰায় যিমানবোৰ পৰ্যটন থলি আছে তাৰ অধিকসংখ্যকেই ইতিহাসপ্ৰসিদ্ধ অঞ্চল৷ সেই দৃষ্টিভংগীৰ পৰা শিৱসাগৰৰ ঐতিহাসিক গুৰুত্বক উপলব্ধি কৰিব লাগিব৷ আজিৰ তাৰিখত অসমলৈ প্ৰধানতঃ পৰ্যটক আহে কাজিৰঙালৈ, এশিঙীয়া গঁড়ৰ কাৰণে বিখ্যাত কাজিৰঙাই বিশ্বৰ প্ৰায় প্ৰতিখন দেশৰে পৰ্যটকক ৰিঙিয়াই মাতে৷ এইসকল পৰ্যটক কাজিৰঙালৈ আহি কাষৰীয়া অৰুণাচলৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰিয়ে প্ৰায়সকল ঘূৰি যায়৷ এক সামান্য অংশহে উজনিৰ মাজুলী বা ডিব্ৰু-চৈখোৱালৈ যায়৷ এতিয়া যদি অখিল গগৈৰ প্ৰস্তাৱ মানি চৰকাৰে মাত্ৰ এশ কোটি টকা দি শিৱসাগৰক ন-ৰূপেৰে গঢ়ি তুলিব পাৰে আৰু প্ৰথমে অসমৰ ঐতিহ্য চহৰ আৰু কালক্ৰমত ভাৰত তথা বিশ্বৰ ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰৰূপে স্বীকৃতি লাভ কৰে, তেন্তে অসমৰ মানচিত্ৰত কেৱল শিৱসাগৰ জিলিকিব এনে নহয় অসমখন পৰ্যটন ক্ষেত্ৰতো চহকী হৈ পৰিব আৰু অসমৰ নিৱনুৱা সমস্যা সমাধান হোৱাৰ লগতে ৰাজহ বৃদ্ধি হৈ এক স্বাৱলম্বী ৰাজ্যত পৰিণত হ’ব৷ ইয়াৰ লগে লগে¸ অসমীয়া জাতিটো যে এক বিশ্ব ঐতিহ্য বহনকাৰী জাতি আৰু ইযে ইতিহাসক সন্মান কৰিব জানে, সিও বিশ্বৰ বুকুত প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিব৷