যিসকল অপৰাধী হ’ব নিবিচাৰে
ধৰি লোৱা হওক যে অসম ‘ড্ৰাগ্ছমুক্ত’ হ’ল৷ ড্ৰাগ্ছ ব্যৱসায়ত লিপ্তসকলে পুলিচৰ ৰুদ্ৰ ৰূপ দেখি ত্ৰাহি মধুসূদন সুঁৱৰি ছত্ৰভংগ দিলে৷ ড্ৰাগ্ছৰ ব্যৱসায়ক পুলিয়ে-পোখাই উঘালি অসম পুলিচে আন জনহিতকৰ কামত মনোনিৱেশ কৰিলে৷ ড্ৰাগ্ছত আসক্তসকলে নিজৰ বদ অভ্যাস পৰিহাৰ কৰি সু-কৰ্মত মনোনিৱেশ কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে৷
ধৰি লোৱা হওক অসমত আমাৰ পূজনীয় গো-মাতা সম্পূৰ্ণ সুৰক্ষিত হ’ল৷ দুপইচা অৰ্জনৰ বাবে গো-মাতাৰ প্ৰতি কু-দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰাসকলে গো-মাতাৰ সুৰক্ষাৰ প্ৰতি চৰকাৰৰ অচলা নিষ্ঠা দেখি কাণত ধৰি তেনে কামত লিপ্ত নোহোৱাৰ শপত ল’লে আৰু আন সুকৰ্মত মনোনিৱেশ কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে৷
ধৰি লোৱা হওক এক লাখ যুৱক-যুৱতীয়ে চৰকাৰী চাকৰি পালে৷
ধৰি লোৱা হওক প্ৰতিমাহৰ দহ তাৰিখে হিতাধিকাৰীসকলৰ বেংকৰ একাউণ্টত পাবলগীয়া টকা জমা হ’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷
তাৰপাছত সকলোৱে ৰামৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠা হোৱা বুলি কাহিনীটোৰ সু-সমাপন ঘটাব পাৰিম নেকি? সাধুকথাৰ দৰে ক’ব পাৰিম নেকি– ‘তাৰপাছত সকলোৱে মহাআনন্দ আৰু মহাসুখেৰে জীৱন অতিবাহিত কৰিবলৈ ধৰিলে৷’
সমস্যা হ’ল ড্ৰাগ্ছ আৰু গো-মাতা ৰক্ষাত বাহিৰেও আন সমস্যা আছে৷ সমস্যা হ’ল এক লাখ চাকৰিয়ে সমস্যা সমাধান নকৰে৷ হিতাধিকাৰীৰ একাউণ্টত প্ৰতিমাহে নিয়মীয়াকৈ টকা জমা হোৱাৰ পাছতো সমস্যা ৰৈ যাব৷ নহ’লে মানুহে টকাৰ বাবে কিডনী বিক্ৰী নকৰিলেহেঁতেন৷
সমাজত অপৰাধ আৰু অপৰাধী আছে আৰু সদায় থাকিব৷ সেইবাবেই পুলিচ আছে, অপৰাধ অনুসন্ধান আছে, ন্যায়-ব্যৱস্থা আছে, কাৰাগাৰ আছে৷ আমেৰিকাত নিতৌ প্ৰায় ৫০টা হত্যাকাণ্ড সংঘটিত হয়, আন অপৰাধো সংঘটিত হয় অলেখ৷ কিন্তু তাৰ বাতৰিকাকত সেইবোৰৰ কাহিনীৰে ভৰি নাথাকে৷ কাৰণ আমেৰিকাই বছৰি আটাইতকৈ বেছিসংখ্যক নোবেল বঁটা পায়, আমেৰিকাই মংগল গ্ৰহত ৰ’ভাৰ চলায়৷ অপৰাধ আৰু অপৰাধীক লৈ আমেৰিকাৰ ৰাজ্যসমূহৰ আৰু কেন্দ্ৰৰ চৰকাৰ ব্যস্ত হৈ নাথাকে৷ অপৰাধ নিয়ন্ত্ৰণ যাৰ কাম তেওঁলোকে কৰে, কিন্তু অপৰাধ নিয়ন্ত্ৰণৰ ক্ষেত্ৰতো সামান্য পৰিমাণৰ মানৱাধিকাৰ খৰ্ব হ’লেই নাগৰিক সমাজে তুমুল প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰে৷ এয়া এখন আধুনিক সভ্য সমাজৰ লক্ষণ৷
আমাৰ দেশত অপৰাধীকেইটাই আটাইতকৈ জাকত-জিলিকা কাম কৰে৷ গতিকে সিহঁতৰ কৃতি আৰু প্ৰাপ্তিৰ খবৰ গণমাধ্যমত ভৰি থাকে৷ সিহঁতক চম্ভালাটোৱেই হৈ পৰে চৰকাৰ এখনৰ প্ৰথম আৰু প্ৰধান কাম৷
পুলিচে ড্ৰাগ্ছৰ ‘যোগান’ৰ দিশটোহে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰে৷ ড্ৰাগ্ছৰ ‘চাহিদা’ নিয়ন্ত্ৰণ কৰা পুলিচৰ সাধ্যৰ ভিতৰত নহয়৷ আমেৰিকাই নিজৰ সৰ্বশক্তি প্ৰয়োগ কৰিও ড্ৰাগ্ছৰ যোগান বন্ধ কৰিব পৰা নাই, কাৰণ আমেৰিকাত ড্ৰাগ্ছৰ বিশাল চাহিদা আছে আৰু ড্ৰাগ্ছৰ ব্যৱসায়ত লাভৰ পৰিমাণ অকল্পনীয় পৰিমাণৰ৷ গতিকে অপৰাধীয়ে নিজৰ জীৱনৰ দাও লগাই সেই ব্যৱসায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহে৷ চৰকাৰী ব্যৱস্থাটোৰ দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত অংশটোক সিহঁতে নিজৰ পোহনীয়া কৰি লয়৷ ড্ৰাগ্ছৰ চাহিদা বৃদ্ধি কেৱল এটা অপৰাধ নহয়৷ সি এক জটিল সামাজিক বিষয়৷ নতুন প্ৰজন্ম কিয় নিচাৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছে সেই প্ৰশ্নৰ আলোচনা হোৱা জৰুৰী৷ চাহিদা থাকিলে, টকা ঘটাৰ অৱকাশ থাকিলে তেনে কৰিবলৈ আগবাঢ়ি অহা অপৰাধীৰ কোনোদিনে অভাৱ নহ’ব, বিশেষকৈ আমাৰ দৰে দেশত– য’ত নিয়োগৰ সুবিধা একেবাৰে সীমিত আৰু নতুন প্ৰজন্মই হিতাধিকাৰী হৈ জীৱনপাত কৰিব নিবিচাৰে৷ যুৱপ্ৰজন্মই ৰাজনৈতিক নেতাৰ দৰে নোৱাৰিলেও অন্তত ৰাজনৈতিক দালালকেইটাৰ দৰে জীৱন কটাব বিচাৰে৷ একে কথা আন অপৰাধ আৰু অপৰাধীৰ ক্ষেত্ৰতে ক’ব পাৰি৷
ভাৰতৰ বৰ্তমান নিবনুৱাৰ সংখ্যা প্ৰায় ৭ শতাংশ৷ সেই হিচাপত অসমৰ নিবনুৱাৰ সংখ্যা ৩০ লাখমান হ’ব৷ ইয়াৰে অধিকসংখ্যকেই তথাকথিত শিক্ষিত নিবনুৱা৷ ইমানসংখ্যক নিবনুৱাক চৰকাৰী চাকৰিত নিযুক্তি দিয়া অসম্ভৱ৷ প্ৰকাণ্ড বুদ্ধিজীৱীৰ জাতি গঢ়াৰ আহ্বানৰ প্ৰতি সঁহাৰি দি ইয়াৰে সৰহসংখ্যকেই নিৰ্মাণখণ্ডৰ শ্ৰমিক, খেতিয়ক বা বনুৱাৰ কাম কৰিবলৈ আগবাঢ়ি নাহে৷ এওঁলোকৰ কোনেও অপৰাধীও হ’ব নিবিচাৰে, কিডনীও বেচিব নিবিচাৰে৷
গাঁৱৰ মাটিডৰাত খেতি কৰাতকৈ বেংগালুৰুত ‘ছিকিউৰিটী গাৰ্ড’ হোৱাটো কিয় অৰ্থনৈতিকভাৱে অধিক লাভজনক সেই কথা আমাৰ কোনো অৰ্থনীতিবিদে আলোচনা কৰা নাই৷ ধান খেতিৰ প্ৰতি বহু অঞ্চলৰ বহু খেতিয়কৰ কিয় অনীহা, সেই কথা এতিয়ালৈ আলোচনা হোৱা নাই৷
অপৰাধ নিয়ন্ত্ৰণ, চৰকাৰী চাকৰি প্ৰদান, হিতাধিকাৰী আঁচনিৰ ৰূপায়ণ– এইবোৰ চৰকাৰ এখনৰ ‘ৰুটিন’ দৈনন্দিন কাম৷ প্ৰশাসন যন্ত্ৰটোৱে এইবোৰ কাম চম্ভালিব পাৰে, সেয়া প্ৰশাসন যন্ত্ৰটোৰ দায়িত্ব আৰু কৰ্তব্য৷ অসম আজি এনেকুৱা সমস্যাৰে ভাৰাক্ৰান্ত প্ৰশাসন যন্ত্ৰটোৰ ‘ৰুটিন’ কামেৰে যিবোৰৰ সমাধান সম্ভৱ নহয়৷ ইয়াৰ বাবে লাগে দৈনন্দিনতাৰ পৰিধি পাৰ হৈ নতুন দিক দৰ্শন দিব পৰা দক্ষ-যোগ্য ৰাজনৈতিক নেতৃত্ব৷ কিন্তু যোগ্য আৰু দক্ষবুলি নাম থকা মুখ্যমন্ত্ৰীজনে যদি অপৰাধ নিয়ন্ত্ৰণৰ ৰুটিন কামটোত ব্যস্ত থাকে, তেনেহ’লে ৰুটিনৰ বাহিৰৰ জটিল আৰু জৰুৰী ৰাজনৈতিক সিদ্ধান্তবোৰ কোনে কেতিয়া ল’ব?