লাভলীনা–বিশ্ব দৰবাৰত অসমীয়া
ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই ধেমেলীয়া সুৰত অভিযোগ কৰিছিল যে অসমীয়াই হাঁহিব নাজানে৷ সেয়েহে তেওঁ আশা কৰিছিল অসমীয়াই হাঁহক৷ বেজবৰুৱাৰ মতে, অসমীয়া অপ্ৰয়োজনীয়ভাৱে গুৰু-গম্ভীৰ, গহীন ভাবত থাকে আৰু হাঁহিলে পাতল আৰু সৰু বুলি পৰিগণিত হ’ব বুলি ভয় খায়৷ অপ্ৰয়োজনীয়ভাৱে গহীন-গম্ভীৰ অসমীয়াৰ, বিশেষকৈ অনবৰত জাতিটোৰ চিন্তাত কাতৰ হৈ থকাসকলৰ আন এটা অতি বিৰক্তিকৰ বদ-অভ্যাস হ’ল অনবৰতে সকলো ক্ষেত্ৰতে অসমক, অসমীয়াক ‘বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা’ কৰাৰ অপাৰ হেঁপাহ৷ এইসকলৰ প্ৰকোপতেই এই ‘বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা’ কৰাৰ বেমাৰটো বহু অসমীয়াৰ গালৈ সোঁচৰিছে৷ আমি শংকৰদেৱ, লাচিতৰ পৰা আৰম্ভ কৰি জাপি-গামোচালৈ সকলোখিনিকেই ‘বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা’ কৰিব বিচাৰোঁ৷ ইংৰাজীত ‘ক্লিচ্ছে’ [cliche) বুলি এটা শব্দ আছে৷ ক্লিচ্ছেৰ অৰ্থ হ’ল বহুব্যৱহাৰৰ ফলত অৰ্থ হেৰুৱাই পেলোৱা, মানুহে গুৰুত্ব দিবলৈ বাদ দিয়া কথাবোৰ৷ অসমীয়াৰ ‘বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা’ কৰাৰ আকাংক্ষা ইতিমধ্যে এটা ক্লিচ্ছেত পৰিণত হৈছে৷ দেশপ্ৰেমৰ ৰাগিত মত্ত হৈ বক্তাসকলে নিজৰ বক্তৃতাত কেতিয়ানো ‘বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা’ কৰাৰ কথা কৈ পেলায় তাক নিজেই গম নাপায়৷ শ্ৰোতাসকলেও বিৰক্ত হ’লেও ভদ্ৰতাৰ খাতিৰত সহ্য কৰি থাকে৷ জাকৈ, খালৈ, কাঁহৰ বাচনৰ পৰা ভাওনা-বৰগীতলৈ, ভূপেন হাজৰিকা, হীৰেন ভট্টাচাৰ্যলৈ আমি সকলোকে-সকলোখিনিকেই ‘বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা’ কৰিব বিচাৰোঁ৷
জ্যোতিপ্ৰসাদে অসমীয়া ভাষা জগত সভালৈ যোৱাৰ সপোন দেখিছিল৷ তাৰ বাবে তেওঁ বঙলুৱা হৈ পৰা অসমীয়া আধুনিক গীতক অসমীয়া সাজ পিন্ধাইছিল৷ নিজৰ সৃষ্টিৰে অসমীয়া ভাষাক সমৃদ্ধ কৰিছিল৷ ১৯৩৫ চনতে আধুনিক প্ৰযুক্তিৰ অৱদান ‘চিনেমা’ অসমীয়া ভাষাত নিৰ্মাণ কৰিছে৷ জ্যোতিপ্ৰসাদ, বিষ্ণু ৰাভাই শংকৰদেৱক পুনৰ আৱিষ্কাৰ কৰিছিল৷ জ্যোতিপ্ৰসাদে গাঁওলীয়া বাটেৰে, লুইতৰ ঘাটেৰে পৃথিৱী চাবলৈ ওলোৱাৰ কথা কৈছিল৷ অসমৰ মাটিতেই জীৱন-পাত কৰা, বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত অসামান্য প্ৰতিভাৰ সম্ভাৱনা দেখুওৱা বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভা এজন সঁচা অৰ্থত ‘বিশ্ব নাগৰিক’৷ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শিক্ষকতাৰ নিৰাপত্তা ত্যাগ কৰি কলিকতাত অকলে যুঁজি নিজক প্ৰতিষ্ঠা কৰা ভূপেন হাজৰিকাই ‘ধৰাৰ দিহিঙে দিপাঙে লৱৰি’ ফুৰোঁতে লগত অসমীয়া সংস্কৃতিৰ সম্ভাৰখিনিকো লৈ গৈছিল৷ ভূপেন হাজৰিকাই অসমীয়াক ‘শান্তনা লভিলে নহ’ব’ বুলি সাৱধান-বাণী শুনাই গৈছে৷ তেওঁ কৈ গৈছে ‘তুমি বিশ্বৰ শৰীৰত পংগু অংগ হ’লে বিশ্বই জানো ভাল পাব?’
পৃথিৱীৰ প্ৰায় সকলো জাতিৰে অতীতৰ গৌৰৱ-গাথা আছে৷ বুৰঞ্জীয়ে-লোককথাই মিলি একোটা ইতিহাস আছে৷ ঐতিহ্য-সংস্কৃতি আছে৷ নিজক লৈ সকলো গৰ্বিত৷ কোনোবাই জানিব বিচাৰিলে জানি ল’ব পাৰে৷ কিন্তু অপ্ৰিয় হ’লেও সত্য কথাটো হ’ল– কোনো আন জাতিৰ প্ৰকৃত বা কল্পিত অতীত গৌৰৱ-গাথাৰ বিষয়ে অৱগত হ’বলৈ ব্যগ্ৰ হৈ থকা নাই৷ আনহাতে, আকৌ ঐতিহ্য-পৰম্পৰা-বুৰঞ্জী বুলিবলৈ বিশেষ একো নথকা মাত্ৰ ৫০০ বছৰ আগতে আৱিষ্কাৰ কৰা আমেৰিকা আজি বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠিত হৈ দপ্দপাই আছে৷ সেয়া সম্ভৱ হৈছে তেওঁলোকৰ বৰ্তমানৰ প্ৰাপ্তি আৰু ভৱিষ্যতৰ পৰিকল্পনাৰ বাবে৷
পাট-মেজাংকৰী, ভাওনা-বৰগীত, চুকাফা-শংকৰদেৱক লৈ অসমীয়া আগ্ৰহী নহ’লে বাকী পৃথিৱীখন বিশেষ আগ্ৰহী হোৱাৰ সম্ভাৱনা নিচেই তাকৰ৷ তেনেহ’লে অসমক, অসমীয়াক ‘বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা’ কৰাৰ উপায় কি? একমাত্ৰ উপায় হ’ল নিজৰ নিজৰ ক্ষেত্ৰত পেছাদাৰিত্বৰ প্ৰদৰ্শনেৰে বিশ্বমানৰ উৎকৰ্ষ সাধন কৰা৷ বিশ্ব দৰবাৰত জিলিকি থাকিবলৈ হ’লে এটা জাতিয়ে নিৰৱচ্চিন্নভাৱে প্ৰতিভাৰ জন্ম দি যাব লাগিব৷
আজিৰ পৃথিৱীত এজন সাহিত্যিকে, এজন বিজ্ঞানীয়ে নোবেল বঁটা পোৱাৰ লগে লগে তেওঁৰ লগতে তেওঁৰ দেশখন, জাতিটোৱেও সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে৷ তেওঁৰ কৰ্মৰাজিক লৈ সকলো আগ্ৰহী হৈ পৰে৷ এখন চিনেমাই অস্কাৰ বঁটা লাভ কৰিলে বা কাঁ চিনেমা উৎসৱত পুৰস্কৃত হ’লে সেইখন ৰাতিটোৰ ভিতৰতে পৃথিৱীৰ বিখ্যাত হৈ পৰে৷
অলিম্পিক হ’ল নিজকে আৰু নিজৰ দেশ-জাতিক বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ এখন উজ্জ্বল মঞ্চ৷ গোলাঘাটৰ বৰপথাৰৰ বৰমুখিয়া নামৰ অখ্যাত গাঁওখনৰ এগৰাকী সাধাৰণ ছোৱালীয়ে বিশ্ব ক্ৰীড়াৰ সৰ্বোচ্ছ প্ৰতিযোগিতাত যোগদান কৰাটোৱেই এটা বিৰল কৃতিত্ব৷ তেনে এগৰাকী ছোৱালীয়ে বিশ্বৰ ২০৫খন দেশ আৰু ই অ’ আৰ অৰ্থাৎ শৰণাৰ্থী দলে যোগদান কৰা টকিঅ’ অলিম্পিকত ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰাটো এটা প্ৰায় অসম্ভৱ সাফল্য৷ প্ৰথম অসমীয়া অলিম্পিক পদক বিজয়ী লাভলীনা বৰগোঁহাইক লৈ আজি সমগ্ৰ অসম গৰ্বিত৷ লাভলীনাই দুবাহুৰ শকতিৰে, নিজৰ প্ৰতিভাৰে, সাধনাৰে, নিজৰ লগতে অসমক-অসমীয়াক ‘বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা’ কৰিলে৷
বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠিত হৈ থাকিবলৈ হ’লে লাভলীনায়ো নিৰলস সাধনা অব্যাহত ৰাখিব লাগিব৷ জাতি এটা বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰাৰ আৰু প্ৰতিষ্ঠিত হৈ থকাৰ বাবে কোনো সহজ বাট নাই৷ জাতি এটাই নিৰৱচ্ছিন্নভাৱে প্ৰতিভাৰ জন্ম দিব লাগিব আৰু সেই প্ৰতিভাই নিৰলস প্ৰচেষ্টাৰে জাতিটোক বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠিত কৰি ৰাখিব লাগিব৷
বেডমিণ্টন খেলুৱৈ পি ভি সিন্ধু ক্ৰমাগতভাৱে দুখনকৈ অলিম্পিকত পদক জয় কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা খেলুৱৈ৷ লাভলীনায়ো সাফল্যৰ চমকত বাট নেহেৰুৱাই বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰা কৃতিত্ব অব্যাহত ৰাখক আৰু অধিক বিকশাই তোলক৷ বাৰমুখিয়াৰ দৰে অখ্যাত গাঁৱত লুকাই থকা প্ৰতিভাবোৰে আজি জানে যে লাভলীনাই পাৰিছে যেতিয়া তেওঁলোকেও পাৰিব৷ এয়া লাভলীনাৰপৰম প্ৰাপ্তি৷