ক্ষমতাই বলিয়া কৰাসকলৰ বাবে কৰ’না কালৰ শিক্ষা

ভাৰতীয় সমাজত সম্প্ৰতি কিছুমান অনাকাংক্ষিত পৰিৱৰ্তন দেখা গৈছে৷ নতুন অৰ্থনীতিৰ প্ৰভাৱত সমাজত ভোগবাদে আগস্থান পাইছে৷ বিশ্বায়নৰ প্ৰভাৱৰ লগতে প্ৰযুক্তিৰ অভূতপূৰ্ব উন্নতিৰ ফলত সমাজত ধন-দৌলত আৰু প্ৰতিপত্তিৰ দৌৰাত্ম্য চলিছে৷ ধনিক আৰু আধুনিক শিক্ষাৰে শিক্ষিত এচামৰ উদ্যোগত আমদানি কৰা হৈছে উপভোগৰ আহিলাসমূহ৷ পশ্চিমীয়া জগতৰ ঋণাত্মক সংস্কৃতিয়ে ভাৰতীয় দৰ্শনক সংকটলৈ ঠেলিছে৷ সাহিত্য, সংস্কৃতিৰ পৰা শিক্ষালৈ- সকলোতে পশ্চিমীয়া ধ্যান-ধাৰণাসমূহ সোমাই পৰিছে৷ খাদ্যৰ পৰা বাসস্থানলৈ, উৎসৱৰ পৰা আনন্দলৈ– সকলোতে দেশীয় সংস্কৃতিৰ ঠাই লৈছে বিদেশী সংস্কৃতিয়ে৷ দেশী আৰু বিদেশী সংস্কৃতিৰ সংঘাতত সৃষ্টি হৈছে একধৰণৰ অপসংস্কৃতি৷ গৌতম বুদ্ধৰ জ্ঞানে গৰিমামণ্ডিত কৰা দেশখনত এতিয়া জ্ঞানতকৈ ধনৰ বলে আগস্থান পাবলৈ ধৰিছে৷ মহাত্মাৰ অহিংসা বিপ্লৱে পৰিচয় নিৰ্ণয় কৰা ভাৰতত এতিয়া অপৰাধ আৰু হিংসাৰ বাতৰিয়ে ভৰি থাকে৷ খোদ অসমতে এতিয়া গঢ়ি উঠিছে অপৰাধৰ এখন ভয়ংকৰ জগত৷ ৰাজনীতিৰ অধঃপতন আৰু ৰাজনীতিকৰ ক্ষমতালিপ্সাই সমাজখনক লৈ গৈছে অনিয়ন্ত্ৰিত অৰাজকতাৰ ফালে৷

সমাজত ধন আৰু সম্পত্তিৰ কাৰণে এতিয়া হুলস্থূল লাগিছে৷  সীমাহীন ধন-সম্পত্তিৰ বাবে এচাম লোক বলিয়া হৈ পৰিছে৷ কিমান লাগে সেই কথালৈ হিচাপ নাৰাখি এচামে ধবংস কৰিছে ৰাজহুৱা সম্পদ৷ জনপ্ৰিয়তা, সম্পত্তি, অহংকাৰ– এইবোৰ যে এদিন অৰ্থহীন হৈ পৰে, সেই বিশ্বাস দুৰ্বল হৈ আহিবলৈ ধৰিছে৷ ধন-দৌলতৰ পাছত দৌৰি থকাসকলে পাহৰি গৈছে যে ক্ষমতাত থকালৈকেহে তেওঁলোকক বহুত মানুহে আগুৰি থাকিব আৰু ক্ষমতাৰ পৰা আঁতৰি গ’লেই সেই মানুহবোৰো আঁতৰি যাব৷ ক্ষমতাৰ চকীত থাকোঁতে নিযুক্তি দিয়া চাকৰ-নাকৰ, ড্ৰাইভাৰ, তলতীয়া কৰ্মচাৰীসকলে যে তেওঁলোকক সম্পত্তি আহৰণ, জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন আৰু প্ৰতিপত্তি বিস্তাৰতহে কেৱল সহায় কৰিব বা ক্ষমতাত থকালৈহে যে সেৱা-শুশ্ৰূষা কৰিব, সেই কথা পাহৰি হুলস্থূল কৰি ফুৰিছে৷ ক্ষমতাৰ নিচাত জ্ঞানশূন্য হোৱাসকলে পাহৰি গৈছে যে লগুৱা-লিকচৌ আৰু বেঢ়ি থকা মানুহবোৰে তেওঁলোকক বেমাৰৰ পৰা, ভাইৰাছৰ পৰা বচাব নোৱাৰে বা বেমাৰে দিয়া অসহ্য যন্ত্ৰণাবোৰ নিজৰ গালৈ নি সুস্থ কৰিব নোৱাৰে৷ ক্ষমতাৰ ৰাগীত থকাসকলে পাহৰি থাকে যে সুখৰ অংশীদাৰ হোৱা মানুহে দুখ আৰু যন্ত্ৰণাবোৰৰ অংশীদাৰ হ’ব নোৱাৰে৷ দ’ম-দ’ম সম্পত্তিৰ পাহাৰত বহি থাকিও যেতিয়া যন্ত্ৰণাত চিঞৰি থাকিব লাগিব আৰু ওচৰতে থকা মানুহবোৰৰ সহায় বিচাৰি উত্ৰাৱল হ’লেও যে তেওঁলোকক কোনেও যে সকলো যন্ত্ৰণাৰ পৰা মুক্তি দি সহায় কৰিব নোৱাৰিব, সেই কথা ক্ষমতাত থকা কালত কোনেও ভাবিব নোৱাৰে৷ তেতিয়া যে ওচৰত থকাবোৰে কেৱল এই যন্ত্ৰণা আৰু বিপদৰ পৰা আঁতৰাই নিবলৈ প্ৰাৰ্থনাহে জনাব পাৰিব, সেই কথাও অনুভৱ কৰিব নোৱাৰে কাৰণেই ইমান হুলস্থূল কৰে/ এদিন সকলো এৰি থৈ যাব লাগিব, সেই কথা পাহৰি এফালৰ পৰা ধবংস কৰিছে দেশ আৰু দেশৰ সত্তা৷

কৰ’না পৰিস্থিতিয়ে মানুহক উপলব্ধি কৰোৱা উচিত–  জনপ্ৰিয়তা, সম্পত্তি, ৰাজনৈতিক প্ৰতিপত্তি বিচৰাতকৈও জীৱনত কৰিবলগীয়া বা বিচাৰিবলগীয়া বহুত থাকে৷ জনপ্ৰিয়তা, সম্পত্তি, অহংকাৰৰ পাছত দৌৰি নিজৰ শৰীৰৰ যত্ন ল’বলৈ পাহৰি যোৱা উচিত নহয়৷ ওচৰতে থকা মানুহৰ লগতে আনৰো খবৰ লোৱা উচিত৷ ধন অৰ্জাৰ লগতে খৰচ কৰিবলৈও শিকাটো জৰুৰী আৰু নিজৰ চাৰিওফালে থকা মানুহৰ কথাও ভবা উচিত৷