সামাজিক উত্তৰণ সুদূৰ পৰাহত!

ড্ৰাগ আসক্ত জেঠায়েকৰ পুত্ৰ আশ্বিকে, নিজৰ ভগ্নী ডিম্পলক প্ৰেছাৰ কুকাৰ আৰু পটাগুটিৰে মূৰত আঘাত কৰাৰ লগতে কিশোৰীগৰাকীৰ পিঠিত কমেও ১০বাৰ আঘাত কৰি অতি নৃশংসভাৱে হত্যা কৰিলে৷ নিজৰ জেঠায়েকে সন্তানৰ দৰে মৰম কৰি ৰখা আশ্বিকে¸ ভনীয়েকক এনেদৰে হানি-খুচি হত্যা কৰাৰ পাছত ৰাজ্যবাসী স্তম্ভিত হৈ পৰিছে৷ ঠিক একে সময়তে হোজাইৰ এখন গাঁৱত অৰ্জুন বিশ্বাস নামৰ যুৱকজনে ৮৫ বছৰীয়া বৃদ্ধা আইতাকক আশ্বিকৰ দৰে প্ৰায় একে প্ৰক্ৰিয়াৰে হানি-খুচি হত্যা কৰিলে৷ অৰ্জুনো আশ্বিকৰ দৰে একে ড্ৰাগছ সেৱনকাৰী৷ ইতিপূৰ্বেও মাতাল নাতিয়ে এনে ধৰণৰ আক্ৰমণ সংঘটিত কৰিছিল৷ কোৱা বাহুল্য ড্ৰাগ, অত্যধিক মাদক দ্ৰব্য সেৱনৰ বাবে সাম্প্ৰতিক কালৰ অসমত এনে ঘটনা দৈনিক ঘটিবলৈ ধৰিছে৷ অপৰাধীৰ নৃশংসতা দেখি সাধাৰণ ৰাইজে ইয়াৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰে, ফাষ্টট্ৰেক আদালতত শীঘ্ৰে বিচাৰ কৰি সৰ্বোচ্ছ শাস্তি প্ৰদানৰ দাবী কৰে ইত্যাদি৷ কিছুদিনৰ পাছত এনে ঘটনাবোৰ পাহৰণিৰ গৰ্ভত লোপ পায়; পুনৰ তেনে ধৰণৰ ঘটনা এটা ঘটাৰ লগে লগে ৰাইজ পুনৰ প্ৰতিবাদমুখৰ হৈ পৰে৷ ড্ৰাগ, মাদক দ্ৰব্যৰ অবাধ প্ৰচলনৰ ফলত সংঘটিত ঘটনাসমূহৰ লগতে বিভিন্ন কাৰণত মানৱতাৰ অৱক্ষয় ঘটি অসমত সাধাৰণ কাৰণতে হত্যা, আক্ৰমণ আৰু অন্যান্য অপৰাধজনিত ঘটনাৰ সংখ্যা উদ্বেগজনক হাৰত বৃদ্ধি পাইছে৷ নন্দিতা শইকীয়া নামৰ মৰম লগা ছাত্ৰীগৰাকীক ব্যৰ্থ প্ৰেমিকে নৃশংসভাৱে ৰাজপথত হত্যা কৰা, দেৱীক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ নিজৰ কন্যা সন্তানক বলি দিয়াৰ ঘটনা আদিয়ে উন্নতিৰ দিশে ধাৱমান তথা দেশৰ শ্ৰেষ্ঠ পাঁচখন ৰাজ্যৰ ভিতৰত এখন ৰূপে গঢ়াৰ স্বপ্নক ভেঙুচালি কৰা নাইনে? এফালে তথ্য-প্ৰযুক্তিৰ বিস্ফোৰণ, কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা, ৰবটিকছ, মঙলায়ন অভিযানৰ কথা কৈছো, আনফালে সমাজখনৰ এচামৰ কাম-কাজ, চিন্তাধাৰা আদিয়ে সম্পূৰ্ণৰূপে এক বিপৰীতমুখী যাত্ৰাৰে গতি কৰিছে৷ বহু লোকেই বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিয়ে দিয়া সা-সুবিধাৰে এটা আধুনিক জীৱন-যাপন কৰিছে যদিও নিজৰ মনটো বিজ্ঞানসন্মত কৰি তুলিব পৰা নাই৷ তাৎপৰ্যৰ বিষয় কেৱল যে অশিক্ষিত, কম শিক্ষিতসকলহে অন্ধবিশ্বাসী বা সু-সংস্কাৰৰ বশৱৰ্তী এনে নহয়, শিক্ষিতসকলৰো বহুতে অন্ধবিশ্বাসৰ আশ্ৰয় লৈ অনাহূত বহু কাম কৰে৷ বৰ্তমান সময়ৰ আৰ্থ-সামাজিক পৰিৱেশ, মানসিক দুঃশ্চিন্তা, হতাশাগ্ৰস্ততা, একাকীত্ব, নিসংগতা, অনিশ্চিত ভৱিষ্যত আদিয়েও নতুন প্ৰজন্মৰ পৰা বয়স্কলৈকে সকলোৰে চিন্তা-চৰ্চা, আচাৰ-ব্যৱহাৰ, ব্যক্তিত্ব, ধ্যান-ধাৰণাত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছে৷ যোৱা প্ৰায় দুটা বছৰ ধৰি ক’ভিডজনিত পৰিস্থিতিয়েও মানুহৰ সামগ্ৰিক চৰিত্ৰত নেতিবাচক প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছে৷ নেশ্যনেল ক্ৰাইম ৰেকৰ্ডছ ব্যুৰ’ [এন চি আৰ বি]ৰ তথ্য অনুসৰি বিগত প্ৰায় এটা দশকত ভাৰতত নাৰীজনিত আৰু অন্যান্য ঘটনাসমূহ দুগুণ বৃদ্ধি পাইছে আৰু অসমে সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত এই ক্ষেত্ৰত সপ্তম স্থান লাভ কৰিছে৷ নিঃসন্দেহে অসমৰ বাবে এয়া অতি বেয়া খবৰ৷ এখন ৰাজ্যৰ বিকাশৰ গতি তৰান্বিত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত আটাইতকৈ প্ৰয়োজনীয় দিশটো হ’ল শান্তি-শৃংখলা অক্ষুণ্ণ ৰখা আৰু সমাজখনৰ লোকসকলৰ নৈতিকতা, দায়বদ্ধতা, সংহতি, ভাতৃত্ববোধ আদি বিভিন্ন মানৱীয় গুণসমূহ অটুট ৰখাটো৷ নাগৰিকসকল এনে গুণেৰে সমৃদ্ধ হৈ যদি প্ৰকৃত ৰূপত মানৱ সম্পদলৈ পৰিণত হয় তেন্তে ৰাজ্যখন নিশ্চয়কৈ সৰ্বদিশত আগুৱাই নোযোৱাকৈ থাকিব নোৱাৰে৷ সামাজিক অনগ্ৰসৰতা, শিক্ষাৰ অভাৱ, আৰক্ষী-প্ৰশাসনৰ দুৰ্বল ভূমিকা, সৰ্বস্তৰত দুৰ্নীতি-অনিয়ম আদিয়ে ৰাজ্যত সামাজিক পৰিৱেশ অৱনমিত হোৱাৰ ইন্ধন যোগাইছে৷ ৰাজ্যত মন্ত্ৰী-নেতা, পালিনেতা, দল-সংগঠনৰ নেতাৰ অভাৱ নাই৷ কিন্তু এইসকলেই আৰ্থ-সামাজিক উন্নয়নত, মানৱ সম্পদ সৃষ্টিত যি ভূমিকা পালন কৰিব লাগিছিল তাক কৰাত ব্যৰ্থ হৈছে৷ বৌদ্ধিক সমাজখনে লেখা-মেলাৰে সমাজ পৰিৱৰ্তনৰ কথা ক’লেও ই সকলোকে স্পৰ্শ কৰিব পৰা নাই৷ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশটো হ’ল পৰম্পৰাগতভাৱে অসমৰ অভিভাৱক সমাজখনে এক শক্তিশালী ভূমিকা পালন কৰি সমাজখন সঠিক বাটেৰে যোৱাৰ ক্ষেত্ৰত যি ভূমিকা লৈছিল সেয়া আজিৰ দিনত দেখা নাযায়৷ চুবুৰীৰ কোনোবা অবাটে গ’লে যিকোনো এজন অভিভাৱকে পূৰ্বে সকীয়াই দিছিল; কিন্তু এতিয়া সেই কাম কোনেও নকৰে৷ ব্যক্তিকেন্দ্ৰিকতা, ভোগবাদী চিন্তাৰ বাবেও বহু লোক এতিয়া অত্যন্ত স্বাৰ্থপৰ হৈ পৰিছে৷ কাৰো কালৈকো চাবলৈ আহৰি নাই৷ এনে এক সামাজিক পৰিস্থিতিৰ মাজত সামাজিক উত্তৰণ কেনেকৈ হ’ব?