সামাজিক অৱক্ষয় আৰু মানৱতাৰ সংকট

কম দিনৰ ভিতৰত ঘটা দুটা বিশেষ ঘটনাই অসমৰ সমাজখনক জোকাৰি গৈছে৷ সমাজৰ স্খলন কিমান তললৈ গৈছে, মানুহৰ মানসিকতাই কি পৰ্যায় পাইছে, সেই কথা ঘটনা দুটাই বুজাই দিছে৷ প্ৰথমটো ঘটনা ঘটিছে ধেমাজিত আৰু দ্বিতীয়টো ঘটনাৰ স্থান গুৱাহাটীৰ মাজমজিয়া উজান বজাৰ৷ দুয়োটা ঘটনাই ঘটিছে দিনৰ পোহৰত৷ ধেমাজিৰ মৰিঢল কলেজৰ চৌহদতে এগৰাকী ছাত্ৰীক এজন ডেকা বয়সৰ কৰ্মচাৰীয়ে দাৰে ঘপিয়াই মৃত্যুমুখলৈ ঠেলি দিছে৷ এই নৃশংস ঘটনাৰ ঢৌ মাৰ নৌযাওঁতেই ৰাজ্যৰ শিক্ষা আৰু বাণিজ্যৰ অন্যতম কেন্দ্ৰ গুৱাহাটীৰ উজান বজাৰত সপ্তম শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা কিশোৰী এগৰাকীক নিজৰ ঘৰৰ ভিতৰতে সম্পৰ্কীয় ককায়েক এজনে কুকাৰেৰে কোৱাই, পতাগুটিৰে থেতেলীয়াই, ছুৰীৰে হানি-খুঁচি হত্যা কৰিছে৷

উল্লেখিত ঘটনা দুয়োটা সংঘটিত হৈছে একে সম্প্ৰদায়ৰ পৰিচিত ব্যক্তিৰ দ্বাৰা আৰু দুয়োজন হত্যাকাৰীৰ বয়স কম৷ দুয়োটা ঘটনাৰ নৃশংসতা অতি ভয়াৱহ৷ হত্যাকাৰী এজনে ব্যৱহাৰ কৰিছে দা আৰু আনজনে ব্যৱহাৰ কৰিছে কুকাৰ, পতাগুটি আৰু ছুৰী৷ কলেজৰ ছাত্ৰী এগৰাকীক কলেজৰ কৰ্মচাৰী এজনে দিনদুপৰতে ঘপিয়াই হত্যা কৰিছে ধেমাজিৰ দৰে এখন ঠাইত আৰু স্কুলীয়া ছাত্ৰী এগৰাকীক দিনদুপৰতে কোৱাই, থেতেলীয়াই, হানি-খুঁচি  মাৰিছে এজন আত্মীয় ককায়েকে৷ দুয়োটা ঘটনাৰ স্থান, সময় আৰু প্ৰাসংগিক অন্য কথাবোৰে সামাজিক অধঃপতনৰ ভয়াৱহ দিশ এটা উনুকিয়াইছে৷ 

দুয়োটা ঘটনাৰে হত্যাকাৰীক আৰক্ষীয়ে কৰায়ত্ত কৰিছে৷ হয়তো উচিত হত্যাকাৰীৰ শাস্তিও হ’ব! কিন্তু, তাতেই বিচাৰ শেষ হোৱা বা ৰাইজে সন্তুষ্টি লভা উচিত নহ’ব৷ এই দুই ঘটনাৰ পৰা শিক্ষা লৈ সমাজ, অভিভাৱক আৰু চৰকাৰে প্ৰতিৰোধী ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব লাগিব৷ ৰাইজ যথেষ্ট সাৱধান হোৱাৰ প্ৰয়োজন হৈছে৷ অভিভাৱকসকল বেছি সচেতন হ’ব লাগিব৷ অন্যথা, এনে ঘটনা সঘনাই ঘটাৰ আশংকা আছে৷

বিগত কালত অসমৰ দৰে শান্ত ৰাজ্য এখনত অপৰাধৰ অজস্ৰ ঘটনা ঘটিছে৷ পৰিস্থিতিৰ যথেষ্ট অৱনতি ঘটিছে৷ দেখা যায়, এই ঘটনাৰ আঁৰত আছে ভালেমান কাৰক৷ তাৰে ভিতৰত সাধাৰণ মানুহেও বুজিব পৰা কাৰক কিছুমান স্পষ্ট হৈছে৷ অৰ্থনৈতিক অসমতা আৰু ৰাজনৈতিক হঠকাৰিতাই সমাজত অস্থিৰতা সৃষ্টি কৰিছে৷ নতুন অৰ্থনীতিৰ আলমত বিশ্বায়ন আৰু ব্যক্তিগতকৰণে মানুহৰ মনোজগতত প্ৰভাৱ পেলাইছে৷ একধৰণৰ ভোগসৰ্বস্ব নতুন দৰ্শন গঢ় লৈ উঠিছে৷ ভোগেই জীৱন বুলি ধৰি লৈ এচাম উটি-ভাহি গৈছে৷ ভোগৰ নামত সীমা অতিক্ৰম কৰি নিজৰ লগতে সমাজক ধবংস কৰি আনিছে৷ সাংস্কৃতিক জগতখনো লাহে লাহে কলুষিত হ’বলৈ ধৰিছে৷ ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ ঠাই লৈছে পশ্চিমীয়া অপসংস্কৃতিয়ে৷ এনে অপসংস্কৃতি মানুহৰ ঘৰবোৰৰ ভিতৰলৈ সোমাই পৰিছে৷ পৰিয়ালৰ বান্ধোন শিথিল হৈ পৰিছে৷ সমাজৰ ধনিক শ্ৰেণীটো বিশেষভাৱে নিমজ্জিত হৈছে আমোদ, প্ৰমোদ আৰু বিলাসিতাৰ জগতত৷ ইফালে মধ্যবিত্ত সমাজখনে সমাজত ঘটি থকা বেয়া কামবোৰৰ ক্ষেত্ৰত বিভিন্ন কাৰণত অৱলম্বন কৰিছে নীৰৱতা৷ আটাইতকৈ লক্ষণীয় দিশ এটা হ’ল– উচ্ছশিক্ষিত লোকসকলৰ মাজৰ বেছিভাগে স্বাৰ্থপৰ হৈ পৰা দেখা গৈছে৷ 

হাজাৰ সংস্কাৰৰ পাছতো ব্যৱস্থাৰ বিফলতাবোৰ আঁতৰা নাই৷ বৰঞ্চ, ব্যৱস্থাবোৰত ৰাজনৈতিক হস্তক্ষেপ বাঢ়িছে আৰু বঢ়াৰ ফলত বিভাজন দেখা গৈছে৷ প্ৰযুক্তিৰ অভূতপূৰ্ব উন্নয়নে কিছুমান ক্ষেত্ৰত বিৰূপ প্ৰভাৱ পেলাব ধৰিছে৷ মানুহে প্ৰযুক্তি আৰু প্ৰযুক্তিয়ে আগবঢ়োৱা সুবিধাৰ ওপৰত অধিক মনোনিৱেশ কৰাৰ ফলত অপসংস্কৃতিৰ আমদানি সহজ হৈ পৰিছে৷ মনোৰঞ্জনৰ অলেখ সুৰুঙাই মানৱতাক সংকটলৈ ঠেলিছে৷ যৌনতাসৰ্বস্ব মনোৰঞ্জনে মানুহক, বিশেষকৈ নতুন চামক একধৰণৰ অস্থিৰতালৈ লৈ গৈছে৷ এনেবোৰ কাৰণতে সামাজিক অস্থিৰতা বৃদ্ধিৰ লগতে সমাজত মানৱতাৰ স্খলনে সীমা অতিক্ৰম কৰিছে৷ যৌনতাৰ অবাধ প্ৰকাশৰ লগতে ড্ৰাগ্‌ছৰ ভয়াৱহতাই মানুহৰ ভৱিষ্যতক ভয়াৱহ কৰি তুলিছে৷ উচ্ছৃংখল ব্যৱহাৰ আৰু প্ৰেমহীনতাই সমাজত স্থায়িত্ব পাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে৷ ফলত সামাজিক আৰু চৰকাৰী নীতি অসাৰ হ’বলৈ ধৰিছে৷

সংশ্লিষ্ট সকলো পক্ষই কথাবোৰ আঁতিগুৰি মাৰি বিবেচনা কৰি সেইমতে প্ৰতিৰোধী নীতি প্ৰস্তুত কৰিব লাগিব৷ সামাজিক অৱক্ষয়ৰ অন্যতম কাৰণ হ’ল শৈক্ষিক অৱক্ষয়৷ শৈক্ষিক অৱক্ষয়ৰ অন্যতম কাৰণ হ’ল একাংশ শিক্ষিত ব্যক্তিৰ লোভ, সুবিধাবাদী আচৰণ আৰু আন একাংশৰ নীৰৱতা৷ সেয়েহে শিক্ষাৰ সঠিক সংস্কাৰত গুৰুত্ব দিয়াৰ লগতে শৈক্ষিক সমাজক কিছুমান বিষয়ত দায়বদ্ধ কৰিব লাগিব৷