জিৰণিৰ কথা
সাধাৰণতে বহি-শুই থাকিয়েই ভাল পায় বুলি অসমীয়া মানুহৰ এটা বদনাম আছে৷ সেয়েহে, অসমীয়া মানুহক কৰ্মসংস্কৃতিৰ বিষয়ে কোৱাৰ বা বুজোৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আছে বুলি সকলোৱে একেমুখে স্বীকাৰ কৰিব৷ আনহাতে, অসমীয়া মানুহক জিৰণিৰ বিষয়ে বুজোৱাৰ দৰকাৰ নাই বুলিয়েই সকলোৱে ক’ব৷ জাপানৰ দৰে দেশত, য’ত মানুহবোৰ কৰ্মনিচাসক্ত, জিৰণিৰ বাবে চৰকাৰী জাননী জাৰি কৰাৰো প্ৰয়োজনীয়তা আহি পৰে৷ আমাৰ ইয়াত আকৌ দীঘলীয়া বন্ধ পোৱাৰ পাছতো কেইবাদিনলৈ কাৰ্যালয়লৈ কৰ্মচাৰী আহিবকে নিবিচাৰে৷ এতিয়া ক’ভিড-১৯ অতিমাৰীৰ সুদীৰ্ঘ অৱস্থানে [এক নিৰ্দিষ্ট শ্ৰেণীৰ ক’ভিডযোদ্ধাক বাদ দি] অসমীয়া মানুহৰ এই অভ্যাস সুদৃঢ় কৰাত আৰু অধিক অৰিহণা যোগালে৷ সেয়ে হ’লেও প্ৰশ্ন হয়, অসমীয়া মানুহে বিজ্ঞানসন্মতভাৱে জিৰণি লয়নে? বহুতৰ বাবে আকৌ এই প্ৰশ্নটোও অবান্তৰ হ’ব পাৰে; জিৰণিৰ বৈজ্ঞানিক-অবৈজ্ঞানিক ভিত্তি বুলিনো কি ধাৰণা আছেক্ক পিছে, যিসকলে কথাবোৰ গভীৰভাৱে যুক্তিৰ আধাৰত বিশ্লেষণ কৰে, সেইসকলৰ বাবে জিৰণিৰো বিজ্ঞানসন্মত ব্যাখ্যা থাকে৷ তেনে এজন ব্যক্তি ড॰ ছান্দ্ৰা ডেল্টন স্মিথ, যিয়ে জিৰণিৰ বিষয়ে বিজ্ঞানসন্মত বিশ্লেষণেৰে এখন কিতাপো লিখি উলিয়াইছে৷ ছান্দ্ৰাৰ মতে, বহি-শুই কটোৱাটোকে জিৰণি আখ্যা দিব নোৱাৰি৷ জিৰণিৰ এক নিজস্ব চৰিত্ৰ আছে, যি আনকি টোপনিৰ পৰাও পৃথক৷ আমাৰ দৰে সাধাৰণ মানুহৰ বাবে এনেবোৰ পাৰ্থক্য বিচাৰি থকা অৱশ্যেই অৰ্থহীন যেন লাগে৷ ড॰ ছান্দ্ৰাই সম্পূৰ্ণ স্বাস্থ্যসন্মত দৃষ্টিকোণৰ পৰাই জিৰণিৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ কথা বিশ্লেষণ কৰিছে৷ তেওঁ সাতবিধ জিৰণিৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ কথা কৈছে, যিকেইদিন সাম্প্ৰতিক সময়ৰ প্ৰেক্ষাপটত সকলো মানুহৰ বাবেই অতি জৰুৰী বুলি বিবেচিত হৈছে৷ সেইকেইবিধ হৈছে– শাৰীৰিক, মানসিক, সৃষ্টিশীল, আৱেগিক, সামাজিক, স্নায়ৱিক আৰু আধ্যাত্মিক জিৰণি৷ আমি সাধাৰণতে জিৰণি বুলি ভবা ‘টোপনি’টো হৈছে এইকেইবিধ জিৰণিৰ মাজৰ এবিধহে; ড॰ ছান্দ্ৰাই টোপনিক নিষ্ক্ৰিয় শাৰীৰিক জিৰণি বুলি কৈছে৷ আনহাতে, যোগ বা বিজ্ঞানসন্মত ব্যায়াম আদি হৈছে সক্ৰিয় শাৰীৰিক জিৰণি৷ আকৌ, মানসিক জিৰণি আমাৰ মগজুৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা যোগাত্মক বিৰতি, যাৰ অভাৱে আমাৰ টোপনিত ব্যাঘাত জন্মায়৷ আমাৰ মাজৰ একাংশই এনে জিৰণিৰ অভাৱত ভোগা দেখা যায়৷ ড॰ ছান্দ্ৰাৰ মতে, আমি সকলোৱেই কম-বেছি পৰিমাণে জিৰণিৰ ঘাটিত চলি থাকোঁ৷ এনে ঘাটি সু-স্বাস্থ্যৰ পৰিপন্থী৷ সৃষ্টিশীল জিৰণিয়ে মানসিক অৱসাদ দূৰ কৰে আৰু সুখানুভূতিৰ সৃষ্টি কৰে৷ অৱসৰ-বিনোদনৰ নামত আমি যে প্ৰকৃতিৰ কাষলৈ যাওঁ, সৌন্দৰ্যৰ প্ৰশংসা কৰোঁ, গান অথবা চিনেমা চাওঁ, সেইবোৰেই আমাৰ সৃষ্টিশীল জিৰণি৷ বুকুৰ মাজত বোজা কঢ়িয়াই নুফুৰি মুকলিকৈ মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰিব পাৰিলে মানুহৰ মনে জিৰণি অনুভৱ কৰে, সেয়াই আৱেগিক জিৰণি৷ মনেৰে মিলি যাব পৰা মানুহৰ মাজতেই আমি দিনটো কটাব পাৰিলে, মনে শান্তি পায়; কিন্তু, সেয়া সকলো সময়তে সম্ভৱ নহয়৷ যিখিনি সময়প্ৰকৃত বন্ধু-বান্ধৱৰ সৈতে ভাবৰ আদান-প্ৰদানেৰে কটোৱা হয়, সেয়াই সামাজিক জিৰণি৷ বৰ্তমান সময়ত স্নায়ৱিক জিৰণিৰ প্ৰয়োজনীয়তা সৰ্বাধিক বুলিলেও বঢ়াই কোৱা নহয়৷ ম’বাইল ফোন, লেপ্টপ, কম্পিউটাৰ, টিভি স্ক্ৰীনতেই এতিয়াৰ মানুহ বন্দী৷ ক’ভিড-১৯ অতিমাৰীয়ে এনে অৱস্থা এটা অধিক গাঢ় কৰি তুলিছে, ই একপ্ৰকাৰ বন্দিত্ব৷ এই বন্দিত্বৰ পৰা লোৱা সাময়িক অব্যাহতিয়েই হৈছে স্নায়ৱিক জিৰণি৷ শেষৰটো, অৰ্থাৎ আধ্যাত্মিক জিৰণিৰ ধাৰণাটো শাৰীৰিক, মানসিক আদি জিৰণিতকৈ ঊধবৰ্ত, যিয়ে ব্যক্তিক প্ৰেম, ভালপোৱা অথবা অনন্য সুখানুভূতি উপলব্ধি কৰিব পৰা স্তৰলৈ লৈ যায়৷ বহি-শুই ঘণ্টাৰ পাছত ঘণ্টা কটালেও জিৰণিৰ এই প্ৰকৃত উপলব্ধি আহৰণ কৰিব পৰা নাযায়, যদিহে অৰ্থপূৰ্ণভাৱে জিৰণিৰ ব্যৱহাৰ কৰা নহয়৷ এনে বিজ্ঞানসন্মত জিৰণিয়ে মানুহক সুস্বাস্থ্য প্ৰদান কৰিব পাৰে৷ আমাৰ নেতাসকলে এইধৰণে জিৰণিৰ ব্যৱহাৰ কৰিলে অধিক উৎপাদনশীল চিন্তাৰ অধিকাৰী হ’ব পাৰে আৰু দেশক বিকাশৰ পথত আগুৱাই নিব পাৰে৷ আজিৰ প্ৰজন্মক ক্ৰমশঃ গ্ৰাস কৰি অনা তথাকথিত অত্যাধুনিক জীৱনশৈলীৰ দাসত্বৰ পৰা মুক্ত হ’বৰ বাবেও এনে জিৰণিৰ ৰুটীন এখন অনুসৰণ কৰা ভাল হ’ব৷