দুৰ্নীতি
ৰাজ্যত দুৰ্নীতিৰ শিপাই সৰ্বত্ৰ ছানি ধৰিছে৷ মন্ত্ৰী-বিধায়ক, আমোলা-বিষয়াকে ধৰি সাধাৰণ জনতালৈ সকলোৱে দুৰ্নীতি-অনিয়মত নিমজ্জিত হৈ পৰিছে৷ দুৰ্নীতিমুক্ত অসম, দুৰ্নীতিৰ বিৰুদ্ধে শূন্য সহনশীলতাৰ কথা চৰকাৰে যিমানেই নকওক কিয়– দুৰ্নীতি নিৰ্মূল কৰা সম্ভৱ নহ’ব৷ সমাজৰ প্ৰতিজন লোকেই যেতিয়া কম-বেছি পৰিমাণে দুৰ্নীতি-অনিয়মত নিমজ্জিত হয়, সুযোগ-সুবিধা পালেই যেতিয়া সকলোৱে স্বাৰ্থসিদ্ধিৰ কথা চিন্তা কৰে, তেতিয়া দুৰ্নীতিমুক্ত অসমৰ কথা ভাবিব পাৰিনে? ধনসৰ্বস্ব পৃথিৱীখনত ধন-সম্পত্তিৰ লালসা প্ৰতিজন নাগৰিকৰে আছে৷ ধন-সম্পদৰ বাবেই যেতিয়া পিতৃয়ে পুত্ৰক, পুত্ৰই পিতৃ-মাতৃক, ভাতৃয়ে সহোদৰক শত্ৰুজ্ঞান কৰে, কেইটামান টকাৰ বাবে বা অলপ সম্পত্তিৰ বাবেই যেতিয়া হত্যাকাণ্ডপৰ্যন্ত সংঘটিত হয়, সেইখন সমাজত ৰাইজৰ ধন-সম্পদৰ সদ্ব্যৱহাৰ হোৱা কথাটো কল্পনা কৰিব পাৰিনে? যিখন সমাজত লুণ্ঠন কৰিবলৈ সকলোৱে সুবিধা বিচাৰি ফুৰে, সেইখন সমাজত দুৰ্নীতি-অনিময় নহ’বইবা কিয়৷ ধনসৰ্বস্ব সমাজখনত মানৱতা, নীতি-নিষ্ঠতা, কৰ্তব্যপৰায়ণতা যেন ক’ৰবাত হেৰাই গৈছে৷ প্ৰতিদিনে দুৰ্নীতি-অনিয়মৰ অভিযোগত বহু লোকক আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰাৰ বাতৰি পোৱা যায়৷ কিন্তু আৰক্ষী বিভাগৰো কিমান লোক দুৰ্নীতিৰ পৰা আঁতৰত সেয়া সন্দেহৰ বিষয়৷ বহুক্ষেত্ৰত দুৰ্নীতিপৰায়ণ লোক, অপৰাধীৰ সৈতে আৰক্ষীৰ গোপন বুজাবুজি থকাৰহে অভিযোগ পোৱা যায়৷ আয়ৰ সৈতে সামঞ্জস্যহীন সম্পত্তি আহৰণ কৰাৰ অভিযোগত মঙলবাৰে প্ৰভাৱশালী আৰক্ষী বিষয়া ৰৌণক আলী হাজৰিকাক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে৷ ইয়াৰ পূৰ্বেও বহু আৰক্ষী লোকক দুৰ্নীতি-অনিয়মেৰে সম্পত্তিৰ পাহাৰ গঢ়াৰ অভিযোগত গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছে৷ দুৰ্নীতিমুক্ত সমাজ গঢ়াৰ স্বাৰ্থত নিয়োজিত লোকসকলেই যেতিয়া দুৰ্নীতিত নিমজ্জিত হয়, তেন্তে আন নাগৰিকৰ কথা কি ক’ব?
কেইদিনমান আগতে নগাঁৱত আৰক্ষীয়ে জাল প্ৰমাণ-পত্ৰৰ বেহা চলাই অহা এটা চক্ৰ উৎখাত কৰিছিল৷ উল্লেখ্য, এই চক্ৰটোৰ পৰা লোৱা জাল প্ৰমাণ-পত্ৰৰে বহুজনে চৰকাৰী সা-সুবিধা আদায় কৰি আছে৷ শেহতীয়াকৈ ৰাজ্যত টে’ট উত্তীৰ্ণৰ জাল প্ৰমাণ-পত্ৰ লৈ বহুজনে চৰকাৰী চাকৰি কৰি থকাৰ খবৰ প্ৰকাশ পাইছে৷ বাতৰিত প্ৰকাশ পোৱা মতে, লাখ টকাৰ বিনিময়ত টে’ট উত্তীৰ্ণৰ প্ৰমাণ-পত্ৰ, শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ উত্তীৰ্ণৰ প্ৰমাণ-পত্ৰ লৈ চৰকাৰী চাকৰি কৰা ইতিমধ্যে অৰ্ধশতাধিক শিক্ষকক আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছে৷ চৰকাৰে যদিহে প্ৰতিজন শিক্ষকৰ তথ্য-পাতি পুনৰীক্ষণ কৰে, তেন্তে হয়তো ভুৱা প্ৰমাণ-পত্ৰৰে শিক্ষকতা কৰা আৰু বহু শিক্ষক ওলাব পাৰে৷ যদি শিক্ষকৰ দৰে পৱিত্ৰ আৰু মানৱ সম্পদ গঢ়া বৃত্তিটোতে এনেদৰে জালিয়াতিৰে শিক্ষকতা কৰিব পাৰে, তেন্তে সেইসকলে কি মানৱ সম্পদ গঢ় দিব? কেৱল শিক্ষা বিভাগতে নহয়, হয়তো ভুৱা প্ৰমাণ-পত্ৰ লৈ বিভিন্ন বিভাগত বহুজন কৰ্মৰত হৈ আছে৷ মুখ্যমন্ত্ৰী ড॰ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই কেৱল গৰুৰ ছিণ্ডিকেট, কয়লা ছিণ্ডিকেট, অপৰাধীৰ বিৰুদ্ধে, ড্ৰাগ্ছ বেপাৰীৰ বিৰুদ্ধে আৰু দালালৰ বিৰুদ্ধে সক্ৰিয় হ’লেই নহ’ব, সমাজৰ প্ৰতিটো স্তৰত সংঘটিত দুৰ্নীতি যদিহে নিৰ্মূল কৰিব নোৱাৰে, তেন্তে দুৰ্নীতিমুক্ত অসমৰ আশা অলীক কল্পনা হৈ ৰ’ব৷
২০১৪ চনতে প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে ডিজিটেল ইণ্ডিয়াৰ কথা কৈছিল যদিও ২০২১ চনতো ডিজিটেল ইণ্ডিয়া এক শ্লোগানতে থাকিল৷ যদিহে ডিজিটেল মাধ্যমেৰে প্ৰতিজন লোকৰ তথ্যপাতি আচল নে নকল পৰীক্ষা কৰিব পৰাৰ ব্যৱস্থা নহয়, তেন্তে ভুৱা প্ৰমাণ-পত্ৰ লৈ কিমান বিদেশী স্বদেশী হৈছে, কিমান লোকে চৰকাৰী চাকৰি কৰিছে, কিমানে চৰকাৰী সা-সুবিধা লৈছে, সেয়া নিৰ্ণয় কৰা কাহানিও সম্ভৱ নহ’ব৷ তদুপৰি জনপ্ৰতিনিধিসকলেও নিজৰ ৰাজনৈতিক ভৱিষ্যতৰ কথা চিন্তা নকৰি জনসাধাৰণৰ মংগলৰ কথা চিন্তা কৰাহে যুগুত৷ ক্ষণভংগুৰ মানৱ জীৱনত ধন-সম্পত্তিৰ লোভ আৰু ক্ষমতাৰ লোভে মানুহক বলিয়া কৰিলেও এয়া কিন্তু ক্ষন্তেকীয়া৷ যি লোকে সৎ জীৱন-যাপন কৰি সমাজৰ মংগল সাধনৰ উদ্দেশ্যে জীৱনপাত কৰে, তেনে লোককহে সমাজে চিৰদিন মনত ৰাখে৷ সেয়ে জনপ্ৰতিনিধি, আমোলা-বিষয়া, চৰকাৰী কৰ্মচাৰীকে ধৰি প্ৰতিজন নাগৰিকে নিজে নীতি-নিয়ম মানি চলি অনিয়ম নকৰিলেহে সমাজৰ পৰা দুৰ্নীতি নিৰ্মূল হ’ব৷