উচ্ছশিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰিচালনাত পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰয়োজনীয়তা

অৰ্থনৈতিক উন্নয়নৰ লগত উচ্ছশিক্ষাৰ পোনপটীয়া সম্পৰ্ক থাকে কাৰণে উন্নত দেশসমূহে উচ্ছশিক্ষাৰ নামত যথেষ্ট ব্যয় কৰে৷ সিবিলাক দেশে বিশ্ববিদ্যালয় আৰু ইয়াৰ অংগস্বৰূপ মহাবিদ্যালয়সমূহৰ আন্তঃগাঁথনিৰ উন্নতিৰ লগতে শৈক্ষিক মান বঢ়োৱাৰ বাবে পৰ্যাপ্ত পৰিমাণে পুঁজি নিৰ্ধাৰণ কৰে৷ আমাৰ দেশতো কোঠাৰী কমিছনকে ধৰি কেইবাটাও কমিছনে উচ্ছশিক্ষাত পুঁজি বৃদ্ধিৰ বাবে পৰামৰ্শ দি আহিছে৷ পিছে, বিভিন্ন কমিছন আৰু বিশেষজ্ঞৰ পৰামৰ্শৰ পাছতো আমাৰ দেশত শিক্ষানুষ্ঠানৰ সংখ্যা অনুপাতে পুঁজিৰ পৰিমাণ বঢ়াব পৰা নাই৷ আমাৰ ৰাজ্যখনৰ উচ্ছশিক্ষাৰ কাঠামোটোৰ দুৰ্বল অৱস্থাটোলৈ চালেই সেই কথা বুজাত সুবিধা হ’ব৷

উচ্ছশিক্ষাক উন্নয়নৰ অংশ কৰিব নোৱাৰিলে দেশ বা ৰাজ্যক আগুৱাই নিয়াটো কঠিন৷ অসমক দেশৰ পাঁচখন ৰাজ্যৰ এখন কৰিবলৈ সপোন দেখুৱাই ফুৰা ৰাজ্যৰ মুখ্যমন্ত্ৰীজনে সেই কথা বুজি পোৱা উচিত৷

অসমৰ উচ্ছশিক্ষা জগতত ইতিমধ্যে বহুত কেৰোণ চলি আছিল৷ অলেখ সমস্যাই কাবু কৰি ৰাখিছিল ৰাজ্যৰ উচ্ছশিক্ষা জগত৷ তথাপি, সমস্যাৰ চাকনৈয়াত পাকঘূৰণি খাই থকা বিশ্ববিদ্যালয় আৰু মহাবিদ্যালয়সমূহে প্ৰতিবছৰে সৃষ্টি কৰিছিল বহু হাজাৰ স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীধাৰী, যিসকলৰ বেছিভাগেই যোগদান কৰিছিল বৃহৎ নিবনুৱা বাহিনীত৷ কোটি টকীয়া সংস্কাৰৰ আঁচনিয়ে সংস্কাৰ কৰিব নোৱৰা শিক্ষানুষ্ঠানসমূহ হেৰাই গৈছিল গতানুগতিকতাত৷ তেনে অৱস্থাতে কৰ’না নামৰ ভাইৰাছৰ ধুমুহাজাকে ব্যৱস্থাটোক একেবাৰে থানবান কৰি পেলালে৷ অৰ্থনীতিৰ মন্দাৱস্থাই বিধবস্ত কৰিছে নিয়োগৰ বজাৰখন৷ আহিবলগীয়া দিনত কৰ্মসংস্থানৰ সমস্যা কিমান জটিল হ’ব অনুমান কৰা টান হৈ পৰিছে৷ এনে অৱস্থাত ৰাজ্যৰ বিশ্ববিদ্যালয় আৰু প্ৰাদেশীকৃত মহাবিদ্যালয়সমূহৰ শৈক্ষিক ব্যৱস্থাক ৰক্ষা কৰাৰ বাবে একেবাৰে সঁচা অৰ্থত কিছুমান কাম কৰিব লাগিব৷ অন্যথা, অসমক শ্ৰেষ্ঠ ৰাজ্য কৰাৰ সপোন ব্যাহত হোৱাৰ লগতে নিবনুৱা সমস্যাৰ ভয়াৱহতাই সমগ্ৰ সমাজ ব্যৱস্থাটোকে অধিক অস্থিৰ কৰি তুলিব৷ সেয়েহে প্ৰস্তাৱিত নতুন শিক্ষানীতিৰ আধাৰতে খৰতকীয়াভাৱে কিছু ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব লাগিব৷

পুৰণি বিশ্ববিদ্যালয়সমূহক নতুন বিষয়ৰ শিক্ষা আৰু গৱেষণাত গুৰুত্ব দিবলৈ বাধ্য কৰাব লাগিব আৰু নতুন বিশ্ববিদ্যালয়সমূহৰ প্ৰয়োজনীয় পৰিকাঠামো নিৰ্মাণত গুৰুত্ব দিব লাগিব৷ নামত বিশ্ববিদ্যালয় হৈ কামত মহাবিদ্যালয়ৰ পৰিসৰ হ’লে এটা সময়ত এনে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্বাভাৱিক মৃত্যু অনিবাৰ্য হৈ পৰিব৷

আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ কথা বাদেই ৰাষ্ট্ৰীয় স্তৰত জিলিকিব পৰাকৈ বিশ্ববিদ্যালয় আৰু মহাবিদ্যালয়সমূহক গঢ়ি তুলিবলৈ পৰিকল্পনা যুগুত কৰিব লাগিব৷ তেনে শৈক্ষিক বাতাৱৰণ সৃষ্টি কৰিবলৈ হ’লে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কাৰ্যনিৰ্বাহক সমিতি আৰু মহাবিদ্যালয়ৰ পৰিচালনা সমিতিসমূহ গঠনত কেৱল শৈক্ষিক বিবেচনাৰে সদস্য আৰু সভাপতি নিৰ্বাচন কৰিব লাগিব৷ ৰাজনৈতিক দৃষ্টিভংগীৰে কাৰ্যনিৰ্বাহক বা পৰিচালনা সমিতি গঠনৰ ধবংসমুখী চিন্তা পৰিহাৰ কৰিব লাগিব৷

উচ্ছশিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠান একোখনক আগুৱাই নিবলৈ প্ৰয়োজন গতিশীল নেতৃত্বৰ৷ উপাচাৰ্য আৰু অধ্যক্ষ নিৰ্বাচনত অতি সাৱধান হোৱা দৰকাৰ৷ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয় আৰু কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ ৰাজ্যিক মুকলি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্যসকলে কৰা নিন্দনীয় কাণ্ডৰ পাছত এইক্ষেত্ৰত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰা উচিত৷ উপাচাৰ্য নিৰ্বাচনত ৰাজভৱন অধিক সতৰ্ক হ’ব লাগিব৷ মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ নিৰ্বাচনৰ দায়িত্ব বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্যৰ হাতত গতাই নিদি, এক উচ্ছস্তৰীয় কেন্দ্ৰীয় নিৰ্বাচকমণ্ডলীৰ দ্বাৰা অধ্যক্ষসকলক নিৰ্বাচিত কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰিলে উপযুক্ত ব্যক্তিক নিয়োগ কৰিব পৰা যাব৷ বিশ্ববিদ্যালয় আৰু মহাবিদ্যালয়ত শিক্ষক নিযুক্তিৰ ব্যৱস্থাত স্বচ্ছতা আৰু বিশ্বাসযোগ্যতা আনিব লাগিব৷ মহাবিদ্যালয়সমূহত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সংখ্যাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি দুজন বা তিনিজন উপাধ্যক্ষ নিযুক্তিৰ জৰিয়তে শৈক্ষিক উৎকৰ্ষ সাধনত গুৰুত্ব দিব পৰা যায়৷ বিশ্ববিদ্যালয়সমূহক স্বীকৃত মহাবিদ্যালয় পৰিচালনাৰ দায়িত্বৰ পৰা মুক্তি দিয়াৰ সমান্তৰালকৈ মহাবিদ্যালয়সমূহৰ সমবায় [Cluster of Colleges] গঠনত গুৰুত্ব দিলে সকলোৱে উপকৃত হ’ব পাৰিব৷ উচ্ছতৰ মাধ্যমিক শাখা শীঘ্ৰে আঁতৰাই মহাবিদ্যালয়সমূহক শিক্ষা আৰু গৱেষণাৰ কেন্দ্ৰ হিচাপে গঢ়ি তুলিব লাগিব, যাতে এনে শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠানসমূহে ৰাজ্যৰ অৰ্থনৈতিক উন্নয়নত পোনপটীয়া অংশীদাৰ হ’ব পাৰে৷