অসমীয়াৰ সংকট

কোনো এটা জনগোষ্ঠীৰ যেতিয়া ভাষা-সংস্কৃতি লুপ্ত হয়, তেতিয়া সেই জনগোষ্ঠীৰ অস্তিত্বও বিলুপ্ত হয়৷ যেতিয়ালৈকে স্বকীয় ভাষা-সংস্কৃতিৰে এটা জনগোষ্ঠী জীপাল হৈ থাকে, তেতিয়ালৈকে সেই ভাষা-সংস্কৃতি বৰ্তি থাকে৷ সংস্কৃতি যদিও বোৱঁতী নৈৰ দৰে পৰিৱৰ্তনশীল, তথাপি সময়ৰ লগত খাপ খুৱাই আগবাঢ়িবলৈ যাওঁতে সংস্কৃতিয়ে যাতে স্বকীয়তা হেৰুৱাই নেপেলায়, সেই কথা সংশ্লিষ্ট জাতি-জনগোষ্ঠীয়ে মনত ৰখা দৰকাৰ৷ চাওল্যুং চ্যুকাফাই গঢ় দিয়া বৃহত্তৰ অসমীয়া জাতিৰ অসমীয়া ভাষাটোলৈ সময়ে সময়ে বিপদ আহিছে যদিও ই আজিও বৰ্তি আছে৷ ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পূৰ্বেও ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক শাসকে সেই সময়ৰ বাঙালী লোকৰ প্ৰৰোচনাত অসমীয়া ভাষাক শিক্ষা-দীক্ষা আৰু ক’ৰ্ট-কাছাৰীৰ কামৰ পৰা আঁতৰাই বাংলা ভাষাৰ প্ৰচলন ঘটাইছিল৷ পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত মিছনেৰীসকলৰ লগতে জাতিপ্ৰেমী এমুঠিমান অসমীয়াৰ প্ৰচেষ্টাত অসমীয়া ভাষাৰ পুনৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠা হয়৷ স্বৰাজোত্তৰ কালতো উগ্ৰ জাত্যভিমানী এচাম বাঙালী লোকে অসমীয়া ভাষাৰ বিৰুদ্ধে প্ৰবল সংগ্ৰাম গঢ়ি তুলিছিল৷ আনকি এচাম বাঙালী লোকে অসমীয়া মাধ্যমৰ বিদ্যালয় ধবংস কৰি অসমীয়া ভাষাৰ মান-মৰ্যাদা লাঘৱ কৰিব বিচাৰিছিল৷ সেই সময়ৰ ভাষা আন্দোলনত কেইবাজনো অসমীয়া ছাত্ৰই প্ৰাণ আহুতি দিব লগা হৈছিল৷ পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত চৰকাৰে বৰাকত বাংলা ভাষাক মান্যতা দিয়ে৷ ১৯৬০ চনৰ ভাষা আইন মতে, অসমত অসমীয়া ভাষাক ৰাজ্য ভাষা মৰ্যাদা দিয়াৰ উপৰি বৰাকত বাংলা ভাষাৰ ব্যৱহাৰক মান্যতা দিয়ে৷ তাৰপাছতো বৰাকৰ এচাম বাঙালীৰ অসমীয়াবিদ্বেষ নিঃসন্দেহে অসমীয়াৰ বাবে অপমানজনক৷ যিখন ৰাজ্যত ৰাজ্য ভাষা হিচাপে অসমীয়াক মান্যতা দিয়া আছে, সেইখন ৰাজ্যত অসমীয়া ভাষাৰ চৰকাৰী বেনাৰ-পোষ্টাৰত ক’লা ৰং সানি বাংলাত বেনাৰ-পোষ্টাৰ লিখিবলৈ দাবী জনোৱা কাৰ্য হয়তো এচাম লোকৰ অসমীয়া-বাঙালীৰ মাজত সংঘাত সৃষ্টি কৰি ৰাজনৈতিক উদ্দেশ্য সাধন কৰা৷ অসমীয়া-বাঙালীৰ মাজত সংঘাত সৃষ্টি কৰি ৰাজ্যৰ পৰিস্থিতি যাতে কোনো অপশক্তিয়ে অশান্ত কৰিব নোৱাৰে, তাৰ প্ৰতি প্ৰতিজন অসমীয়াই নজৰ দিয়াৰ লগতে চৰকাৰেও ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব লাগিব৷ অৱশ্যে, বৰাক অসমৰ কেঞ্চাৰ বুলি বিভিন্ন সময়ত বহু লোকে কৈ আহিছে৷ আৰু বৰাকক অসমৰ পৰা আঁতৰাই কেঞ্চাৰৰ পৰা মুক্ত হোৱাৰ পৰামৰ্শও আগবঢ়াই আহিছে৷ আমি নিজৰ মাজতে বিভেদ সৃষ্টি কৰিলে আমি উন্নয়নৰ দিশত আগবাঢ়ি যাব নোৱাৰিম৷ গতিকে বৰাক-ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ প্ৰতিজন লোকে হাতে-হাত ধৰি আগবাঢ়ি যোৱাহে যুগুত৷

অৱশ্যে, অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতিক আজি অসমীয়াইহে এলাগি কৰি আহিছে৷ মধ্যবিত্ত অসমীয়াই পশ্চিমীয়া ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিক  আঁকোৱালি লৈ নিজকে বিশ্ব নাগৰিক হিচাপে চিনাকি দিবলৈ গৈ স্বকীয়তা হেৰুৱাইছে৷ বৰাকত এচাম বাঙালীয়ে অসমীয়া ভাষাৰ ছাইনব’ৰ্ডত ক’লা ৰং লগোৱাৰ সময়তে খোদ অসমীয়াই মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে দি যোৱা ভাওনাৰ পৰম্পৰা ভংগ কৰি চুম্বন কৰা দৃশ্য পৰিৱেশন কৰি অসমীয়া সংস্কৃতিক বীজতৰীয়া কৰিলে৷ অৱশ্যে ইতিপূৰ্বে বহু বীজতৰীয়া উপাদান অসমীয়া কৃষ্টি-সংস্কৃতিত এচামে সুমুৱাই ক্ৰমে অপসংস্কৃতিৰ পোহাৰ মেলিছে৷ অসমীয়া মানুহে আজিকালি ল’ৰা-ছোৱালীক অসমীয়া পঢ়ুৱাব নোখোজে৷ ইয়াৰ বাবেই ইতিমধ্যে বহু অসমীয়া মাধ্যমৰ বিদ্যালয় বন্ধ হৈ গৈছে৷ অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতি ৰক্ষা কৰিব লাগিব খোদ অসমীয়াই৷ ছাইনব’ৰ্ডত ক’লা দাগ লগালেই অসমীয়া ভাষাৰ মৃত্যু নহয়; যদিহে প্ৰতিজন অসমীয়াই নিজৰ ভাষাটোৰ প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰত গুৰুত্ব নিদিয়ে, তেতিয়াহে অসমীয়া ভাষাৰ সংকট অৱশ্যম্ভাৱী৷