পশ্চিমবংগত অসমীয়া ৭৩৪২জন, অসমত ৯০ লাখ বাঙালী

প্ৰত্যেকজন অসমীয়াক একগোট কৰি ৰাখিব পৰা একমাত্ৰ উপাদনটো কি? সন্দেহাতীতভাৱে সেই উপাদানটো হ’ল অসমীয়া ভাষা৷ অসমীয়া ভাষাত বাদে আন একোৱেই সকলো অসমীয়াকে একগোট কৰিব নোৱাৰে৷ এই কথা স্পষ্ট যে গণতান্ত্ৰিক প্ৰজাতন্ত্ৰ ভাৰতৰ এখন অংগ ৰাজ্যৰ বাসিন্দা হিচাপে অসমীয়াই নিজৰ ভাগ্যৰ সন্ধান কৰিব লাগিব৷ এই অসম নামৰ ৰাজ্যখনৰ সীমাৰ ভিতৰতে অসমীয়াই নিজৰ ভেটি গঢ়িব লাগিব৷ এই অসমখন কিন্তু এটা অধুনিক সংঘটন৷ অসমীয়া জাতিৰ কথা ক’লেই চুকাফা আৰু শংকৰদেৱৰ কথা ওলায়৷ কিন্তু এই কথা অস্বীকাৰ কৰাৰ কোনো উপায় নাই যে চ্যুকাফাই প্ৰতিষ্ঠা কৰা দেশখন অসম বুলি ধৰিলে আধুনিক অসমৰ বহু ঠাই তাৰ অন্তৰ্ভুক্ত নহ’ব৷ এতিয়া অসম বুলিলে এনে বহু ঠাই অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে যিবোৰ ঠাই আহোম সাম্ৰাজ্যৰ অন্তৰ্ভুক্ত নাছিল৷ তদুপৰি আহোম সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী ডিমাচা [কছাৰী] ৰাজ্য আৰু কোচ ৰাজ্যৰ বহু ঠাই আধুনিক অসমৰ অন্তৰ্ভুক্ত৷ তদুপৰি আধুনিক অসমত এনে কিছু ঠাই আছে যিবোৰৰ ঐতিহাসিক, সামাজ-সাংস্কৃতিক-ৰাজনৈতক দিশৰ পৰা অসমৰ মূল ভূমিখণ্ডতকৈ পূৰ্ববংগৰ স’তেহে ওচৰ সম্পৰ্ক আছে৷ একেদৰে শংকৰদেৱৰ একশৰণ নামধৰ্ময়ো সকলো অসমীয়াক সামৰি নলয়৷

অৰ্থাৎ আধুনিক অসমত এনেকুৱা অসমীয়া আছে যিসকলক চ্যুকাফা বা শংকৰদেৱৰ ঐতিহ্যই সামৰি নলয়, কিন্তু আধুনিক কালত তেওঁলোক অসমীয়া জাতিৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ৷ আজিৰ অসমত অসমীয়াক একগোট কৰি ৰাখিব পৰা একমাত্ৰ উপাদানটো হ’ল অসমীয়া ভাষা৷ সকলো অসমীয়াকে সামৰি লোৱা বুৰঞ্জী বা ধৰ্ম নাই৷ ঠিক একেখিনি কথা পৃথিৱীৰ সকলো জাতিৰ ক্ষেত্ৰতে ক’ব পাৰি৷ আধুনিক পৃথিৱীত এটা বিশুদ্ধ, হম’জেনিয়াছ বা সমসত্ত্ব জাতি নাই৷ জাতিৰ পৰিচয় দিয়ে একোটা ভৌগোলিক অঞ্চল আৰু একোটা ভাষাই৷ এই দুয়োটাই আকৌ সময়ৰ সোঁতত সলনি হৈ গৈ থাকে৷ দেশৰ সীমা সলনি হৈ থাকে, ভাষাই ৰূপ সলাই থাকে৷

২০১১ চনৰ ভাষাভিত্তিক লোকপিয়লৰ তথ্য অনুসৰি অসমৰ ভৌগোলিক সীমাৰ ভিতৰত অসমীয়াভাষীৰ সংখ্যা মুঠ জনসংখ্যাৰ ৪৮.৩৮ শতাংশ৷ অৰ্থাৎ ইতিমধ্যে অসমত অসমীয়াভাষী, সংখ্যালঘুত পৰিণত হৈছে৷ বাংলাভাষীৰ সংখ্যা ২৮.৯২ শতাংশ৷ অসমীয়াত বাদে আন সকলো খিলঞ্জীয়া ভাষা-ভাষীৰ সংখ্যা মুঠ জনসংখ্যাৰ মাত্ৰ ৯ শতাংশ৷ খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীবোৰ অসমৰ প্ৰকৃত সংখ্যালঘু আৰু অতি দুখলগাকৈ সংখ্যালঘু৷ অসমৰ পাহাৰীয়া জিলা কাৰ্বি আংলং আৰু ডিমা হাচাও দুয়োখনতেই বাঙালীৰ সংখ্যা অসমীয়াতকৈ বেছি৷ ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল মতে, কাছাৰ, কৰিমগঞ্জ আৰু হাইলাকান্দি জিলাত মুঠ অসমীয়াৰ সংখ্যা ১১ হাজাৰ আৰু বাঙালীৰ সংখ্যা ৪ লাখ ৫৮ হাজাৰ৷ অৰ্থাৎ এই তিনিখন জিলাত অসমীয়াৰ উপস্থিতি সংখ্যাৰ ফালৰ পৰা প্ৰায় নাই বুলিয়েই ক’ব পাৰি৷ উল্লেখ্য, এই তিনিখন জিলা আধুনিক কালতহে অসমৰ অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে৷ এই তিনিখন জিলা চ্যুকাফা বা শংকৰদেৱ কোনো ঐতিহ্যৰে অংশীদাৰ নহয়৷ অসমীয়া বাঙালীৰ ভাষিক সংঘাতৰ মূল পৃষ্ঠভূমি এই জিলা তিনিখন৷ 

২০১১ চনৰ পিয়ল মতে, বৰপেটা জিলাত অসমীয়া  সংখ্যালঘুত পৰিণত হৈছে৷ বৰপেটাত ৬ লাখ অসমীয়াৰ বিপৰীতে ১০ লাখ বাংলাভাষী আছে৷ আধুনিক অসমৰ অংশীদাৰ হোৱা অবিভক্ত গোৱলপাৰা জিলাত কিন্তু অসমীয়া এতিয়াও সংখ্যাগুৰু হৈ আছে৷ ধুবুৰী জিলাত ১৩ লাখ অসমীয়াভাষীৰ বিপৰীতে ৬ লাখ বাংলাভাষী¸ লোক আছে৷ গতিকে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত বৰপেটা জিলাক বাদ দিলে অসমীয়া আৰু বাংলাভাষীৰ সংঘাতৰ উৎস আৰু পৃষ্ঠভূমি হ’ল বৰাক উপত্যকা৷

অসমত অসমীয়াৰ সংখ্যা ১ কোটি ৫০ লাখ আৰু বাঙালীৰ সংখ্যা ৯০ লাখ৷ পশ্চিমবংগত বাঙালীৰ সংখ্যা প্ৰায় ৮ কোটি, পশ্চিমবংগৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ৮৬.২২ শতাংশ বাংলাভাষী৷ ত্ৰিপুৰাৰ ৬৫.৭৩ শতাংশ অৰ্থাৎ ২৪ লাখ মানুহ বাংলাভাষী৷ ইয়াৰ লগতে স্বাধীন দেশ বাংলাদেশৰ ১৬ কোটি ৫০ লাখ মানুহৰ ৯৮ শতাংশই বাংলাভাষী৷ গতিকে বাংলাদেশ, পশ্চিমবংগ, ত্ৰিপুৰা আৰু অসমৰ নিজৰেই বৰাক উপত্যকা মিলি ২৪ কোটি ৫১ লাখ বাংলাভাষীয়ে ১ কোটি ৫০ লাখ অসমীয়াক আগুৰি ধৰি আছে৷ বৰাক উপত্যকাৰ বাংলাভাষীক বাদ দিও ৬৪ লাখ বাংলাভাষী¸ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাতো আছে৷ 

২০১১ চনৰ ভাষাভিত্তিক লোকপিয়ল অনুসৰি পশ্চিম বংগত কিমান অসমীয়া আছে? পশ্চিম বংগৰ অসমীয়াভাষীৰ সংখ্যা হ’ল ৭,৩৪২জন। কওঁতাৰ সংখ্যাৰ ফালৰ পৰা পৃথিৱীত বাংলা ভাষাৰ স্থান ৫ নম্বৰত আৰু অসমীয়া ভাষাৰ স্থান ৬৭ নম্বৰত৷ ১১ হাজাৰ অসমীয়াভাষীৰে অসমীয়াই বৰাক উপত্যকাত অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰভুত্ব প্ৰতিষ্ঠা কৰিব নোৱাৰে৷ তেওঁলোকে মাত্ৰ নিজৰ মাজত ভাষাটোৰ চৰ্চা অব্যাহত ৰাখিব পাৰে৷ শদিয়াৰ পৰা ধুবুৰীলৈ ১ কোটি ৫০ লাখ অসমীয়াভাষী লোক আছে৷ অসমীয়া এতিয়াও পৃথিৱীৰ ৬৭ নম্বৰ ভাষা৷ এই ডেৰ কোটি মানুহে ভাষাটোক শক্তিশালী কৰি ৰাখিব পাৰে৷

আটাইতকৈ গুৰুত্ব পাবলগীয়া বিষয় হ’ল জনসংখ্যা বাঢ়ি গৈ থকাৰ লগে লগে অসমত বাঙালীৰ সংখ্যা বাঢ়ি যোৱাৰ বিপৰীতে অসমীয়াৰ সংখ্যা ১৯৯১ চনৰ ৫৭.৮১ শতাংশৰ পৰা ২০১১ চনত ৪৮.৩৮ শতাংশলৈ কমিল কিয়? ধুবুৰী অসমীয়া সংখ্যাগৰিষ্ঠ হৈ থকাৰ পাছতো বৰপেটাত অসমীয়া সংখ্যালঘুত আৰু বাঙালী সংখ্যাগুৰুত পৰিণত হ’ল কিয়? শিলচৰৰ ৰাজপথত ছাইনব’ৰ্ডত অসমীয়া লিখাটো জৰুৰী নে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ অসমীয়া মাধ্যমত পঢ়া-শুনা কৰা, লোকপিয়লৰ সময়ত নিজৰ ভাষা অসমীয়া বুলি কোৱা পূৰ্ববংগীয় মূলৰ অসমীয়াখিনিক অসমীয়া মূলসুঁতিৰ পৰা আঁতৰাই পঠোৱাৰ ৰাজনীতিক প্ৰতিহত কৰাটোহে অধিক জৰুৰী? ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ পূৰ্ববংগীয় মূলৰ লোকখিনিয়ে নিজকে অসমীয়াৰ সলনি বাংলাভাষী বুলি পৰিচয় দিলে অসমত অসমীয়াৰ সংখ্যা ৩০ শতাংশৰো তললৈ নামি আহিব৷ অসমীয়া হিন্দু আৰু বাঙালী হিন্দুৱে লগ লাগি মিঞাৰ পৰা ৰক্ষা পোৱাৰ যি ৰাজনীতিয়ে খোপনি পুতিছে, তাৰ পৰা কাৰ লাভ হৈছে, কোনে সহজে ৰাজনৈতিক ক্ষমতা লাভ কৰিছে? ভাৰতত হিন্দু বা বাঙালী কাৰো অস্তিত্বৰ প্ৰতি ভাবুকি অহা নাই৷ অসমীয়া আৰু অসমীয়া ভাষাৰ অস্তিত্বৰ প্ৰতি কিন্তু ভাবুকি আহিছে৷ অসমীয়াই ভাবক– শত্ৰু কোন? মিত্ৰ কোন?