মূল্যহীন জীৱন

বলীউডৰ বাদশ্বাহ শ্বাহৰুখ খানৰ পুত্ৰৰ জে’ল-যাত্ৰাৰ কাহিনী এতিয়া সৰ্বত্ৰ চৰ্চিত৷ সঞ্জয় দত্তৰ কথায়ো এসময়ত দেশত তোলপাৰ লগাইছিল৷ যোৱা বছৰ সুশান্ত সিং ৰাজপুতৰ আত্মহত্যাৰ চাঞ্চল্যকৰ বাতৰিবোৰ এতিয়াও শেষ হোৱাই নাই৷ আচলতে আমাৰ দেশত চিনেমাজগতৰ মানুহখিনিক বাকী নাগৰিকসকলতকৈ যেন পৃথকে চোৱা হয়৷ তেওঁলোক যেন আমাৰ সাধাৰণ তেজ-মঙহৰ মানুহৰ দৰে স্বাভাৱিক জীৱনৰ অধিকাৰী নহয়! যেন তেওঁলোকৰ প্ৰকৃত জীৱনো ৰূপকথাৰ জীৱনহে! মাজে-সময়ে টিভি চেনেলসমূহে দেখুৱায় কিদৰে অমিতাভ বচ্ছনক সোঁশৰীৰে এবাৰ চাবলৈ [দূৰৈৰ পৰা হ’লেও] তেওঁৰ ঘৰৰ চৌপাশে মানুহৰ ভিৰ হয়৷ কি আচৰিত! পৃথিৱীৰ আন কোনো দেশতো এনে উন্মাদনা থাকেনে? অভিনেতা-অভিনেত্ৰীসকলে অভিনয়ৰ জৰিয়তে ধন উপাৰ্জন কৰে আৰু দৰ্শকে ন্যায্য মূল্য পৰিশোধ কৰি সেই অভিনয় উপভোগ কৰে৷ অভিনেতা আৰু দৰ্শকৰ সম্পৰ্ক ক্ৰেতা-বিক্ৰেতাৰ সম্পৰ্ক৷ নিজৰ প্ৰফেছন বাদ দি তেওঁলোকৰো একো-একোটা ব্যক্তিগত জীৱন থাকে৷ বৰ্ণাঢ্য সেই জীৱনবোৰ স্বাভাৱিকতেই কাৰোবাৰ আগ্ৰহ-অনুৰাগৰ বিষয় হ’ব পাৰে৷ কিন্তু, সেইবুলিয়েই তেওঁলোকক গ্ৰহান্তৰৰ প্ৰাণীৰ দৰে কিয় ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে? সৰ্বসাধাৰণ মানুহবোৰৰ নিজৰ জীৱনৰ এশ-এবুৰি সমস্যা, সেইবোৰ বাদ দি গ্লেমাৰ জগতৰ তাৰকাসকলৰ জীৱনত ঘটা ঘটনাবোৰ খুঁচৰি ফুৰাৰ প্ৰয়োজন ক’ত? এইক্ষেত্ৰত একাংশ সংবাদসেৱী, ছ’চিয়েল মিডিয়া বাৰুকৈয়ে দায়ী৷ শেহতীয়াকৈ এই কাৰবাৰবোৰৰ মাত্ৰা অত্যধিক হৈছে৷ ধন-যশ-মান-প্ৰচাৰ আদিৰ প্ৰাচুৰ্যই আমাৰ তাৰকাসকলক এনে এটি মানসিকতাৰ অধিকাৰী কৰি তুলিছে যে তেওঁলোকৰ নিজৰ ওপৰতে নিয়ন্ত্ৰণ নোহোৱা হৈছে৷ বলীউডৰ তাৰকাসকলৰ ব্যক্তিগত জীৱনশৈলী দেখিলে ভাৰতত যে দৰিদ্ৰতা আছে, ‘স্বচ্ছ-ভাৰত অভিযান’ অথবা ‘শৌচালয় নিৰ্মাণ অভিযান’ৰ প্ৰয়োজনীয়তা আছে, তাক ভাবিবই নোৱাৰি৷ তাৰকাসকলৰ ঘৰ-দুৱাৰ, বেশ-ভূষা, চাল-চলন, ভ্ৰমণ-বিলাস ইত্যাদিৰ যিমান চৰ্চা দেশখনত হয়, তাৰ চাৰিভাগৰ এভাগো চৰ্চা দেশৰ উন্নয়নৰ নামত নহয়৷ এইচামৰেই আকৌ একাংশই কৰ ফাঁকি দিয়াৰ দৰে মাৰাত্মক অপৰাধ কৰে৷ দুখৰ বিষয় এইটোৱেই যে তাৰকাসকল নিজৰ ‘প্ৰচাৰ’ক লৈ যিমান সচেতন, তাৰ আধাও তেওঁলোক নিজৰ সন্তানৰ ওপৰত পৰিবলগীয়া প্ৰভাৱক লৈ সতৰ্ক নহয়৷ এটা সময়ৰ কষ্ট আৰু সাধনাৰ ফলস্বৰূপে তাৰকাসকলে নিজৰ একোটা পৰিচয় গঢ়ি তুলিছে৷ তাৰ বিপৰীতে সন্তানসকলক তেওঁলোকে জীৱন কি তাক নুবুজাকৈয়ে বিনাকষ্টে ‘উপভোগ’ কৰিবলৈ এৰি দিছে৷ অত্যধিক প্ৰাচুৰ্যই এইসকলক গিলি পেলাইছে৷ এই দুষ্কাৰ্যক পূৰামাত্ৰাই অৰিহণা যোগাইছে মাতাল-মিডিয়াই৷ গৰ্ভত স্থিতি লোৱা সময়ৰ পৰাই ‘ভাইপাৰত পায়খানা’ কৰা খবৰো দিবলৈ বাকী এৰা নাই৷ কি অদ্ভুত কাৰবাৰ এইবোৰ! তাৰকাসকলেও নিজৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ একান্তই গোপনীয় কথাবোৰ প্ৰচাৰ কৰিবলৈ যেন সদা-তৎপৰ৷ প্ৰতিজন তাৰকাই কোটি কোটি টকীয়া সাম্ৰাজ্যৰ গৰাকী৷ দেশৰ বাবে, দহৰ কল্যাণৰ বাবে এওঁলোকে ইচ্ছা কৰিলে বহুত কিবা-কিবি কৰিব পাৰে৷ কিন্তু, তেনে তাৰকাৰ সংখ্যা অতি নগণ্য৷ সেয়েহে, সন্তানৰ বিলাসী জীৱন-যাপনত তেওঁলোকৰ অৰিহণা আকাশলংঘী৷ এদিন নভবা-নিচিন্তাকৈ তেওঁলোকে এনেদৰেই আৱিষ্কাৰ কৰিবলগীয়া হয় নিচাসক্ত সন্তানক৷ তাৰকাসকলৰ দৰেই আমাৰ মাজৰো এচাম যোগ্যৱান লোকে সন্তানক মানসিকভাৱে পংগু কৰি পেলাইছে৷ নিবিচৰাকৈয়ে, যেতিয়া কোনো কষ্ট নকৰাকৈ দুহাতত পিতৃ-মাতৃয়ে প্ৰাচুৰ্যৰ ভাণ্ডাৰ তুলি দিয়ে, জীৱন-যুঁজৰ অৰ্থ নুবুজা সন্তান দিশহাৰা হ’বলৈ বাধ্য হয়৷ তেনে এক ‘আপোনঘাতী’ অভ্যাস গঢ় লোৱাত উঠি অহা যুৱক-যুৱতীসকলক সহায়ৰ হাত আগবঢ়াইছে আমাৰ চৰকাৰৰ নীতি-নিৰ্দেশনায়ো৷ উচ্ছ শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত বিনামূলীয়া নামভৰ্তিৰ সুবিধা দিয়াটো তেনে এক আত্মঘাতী ব্যৱস্থাই৷ স্থান-কাল-পাত্ৰ ভিন্ন, কিন্তু, কাৰ্য-ফলাফল একেই৷ একো কথাৰেই মূল্য দিবলৈ নিশিকাই জ্যেষ্ঠসকলেই ‘আৰিয়ান’হঁতক ধবংসৰ মুখলৈ ঠেলি দিছে; জীৱন হৈ পৰিছে মূল্যহীন!