শিক্ষানীতি ৰূপায়ণত স্থৱিৰতা

সুদীৰ্ঘ ৩৪ বছৰৰ মূৰত ৰূপায়ণৰ বাবে যুগুত কৰা ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষানীতি- ২০২০খন এখন বহু পৃষ্ঠাৰ দলিল, য’ত আছে অজস্ৰ প্ৰস্তাৱ আৰু অলেখ ধাৰণা৷ প্ৰস্তাৱ আৰু ধাৰণাবোৰ বিস্তৃত ব্যাখ্যা অবিহনে বুজা সহজ নহয়৷ দেশৰ শিক্ষাব্যৱস্থাত চলি থকা বিসংগতিবোৰ আঁতৰাই আধুনিক আৰু সাম্প্ৰতিক সময়ৰ চাহিদা পূৰাবলৈ ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষা নীতি এখনৰ প্ৰয়োজন আছিল বহুদিনীয়া৷ তেনে কাৰণতে ২০১৪ চনত নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰত বিজেপিয়ে দিয়া প্ৰতিশ্ৰুতিমৰ্মেই চৰকাৰ গঠন কৰি শিক্ষা আয়োগ গঠন কৰিছিল৷ বিশেষ পৰিস্থিতিত শিক্ষা আয়োগ পুনৰ গঠন কৰিবলগীয়া হয় যদিও অৱশেষত কৰ’না আতংকৰ মাজতে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে যোৱা বছৰৰ জুলাইত নতুন ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষানীতি-২০২০ত অনুমোদন দিয়ে৷ শিক্ষানীতিৰ সপক্ষে আৰু বিপক্ষে সীমিত আলোচনাৰ মাজতে ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষানীতিখন ৰূপায়ণ কৰা হ’ব বুলি ঘোষণা কৰা হয়৷ কৰ’নাজনিত অস্বাভাৱিক পৰিস্থিতিৰ মাজতে অনুমোদন জনাই চমক সৃষ্টি কৰাৰ পাছত হোৱা বিভিন্ন সমালোচনাৰ উত্তৰত কোৱা হৈছিল যে ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষানীতি-২০২০ যিকোনো পৰিস্থিতিত খৰটকীয়া ৰূপত ৰূপায়ণ কৰা হ’ব৷ অসমতো নতুন চৰকাৰে মহা উদ্যমেৰে বৃহদাকাৰৰ কমিটী গঠন কৰি নতুন শিক্ষানীতি ৰূপায়ণৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল৷শেহতীয়াকৈ দেখা গৈছে অসমত নতুন শিক্ষানীতি ৰূপায়ণত আহি পৰিছে স্থৱিৰতা৷ প্ৰথম অৱস্থাত চৰকাৰে দেখুওৱা উদ্যম এতিয়া নাইকিয়া হৈছে, আৰু শৈক্ষিক সমাজৰ মাজতো শিক্ষানীতিক লৈ কোনো উত্তেজনা নাই৷ দেখা গৈছে, শিক্ষা উপদেষ্টা নিয়োগ আৰু মাজে-মাজে দুই-এক ঘোষণাৰ বাদে অসম চৰকাৰে এই বিষয়ত বিশেষ আগবঢ়া দেখা নাই৷ উপ-নিৰ্বাচনৰ ৰাজনীতিত অধিক সময় নষ্ট কৰা চৰকাৰখনে প্ৰতিটো দিনতে কিবা এটা চমক সৃষ্টিত গুৰুত্ব দিছে যদিও মূল বিষয়বোৰ অনাদৃত হোৱা দেখা গৈছে৷ আটাইতকৈ লক্ষণীয় দিশটো হ’ল চৰকাৰখন মুখ্যমন্ত্ৰীকেন্দ্ৰিক হৈ পৰিছে৷ সকলো বিষয়তে মুখ্যমন্ত্ৰীৰ কথাই শেষ কথা হৈ পৰাত শিক্ষাৰ দৰে গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশবোৰত স্থৱিৰতা বিৰাজ কৰা দেখা গৈছে৷ ৰাজ্যত পূৰ্ণ পৰ্যায়ৰ শিক্ষামন্ত্ৰী এজন থকাৰ পাছতো শিক্ষানুষ্ঠানৰ চৌহদসমূহ দিনদুপৰতে নিমাওমাও হ’বলৈ আৰম্ভ কৰিছে৷ যি সময়ত মহাবিদ্যালয়, বিশ্ববিদ্যালয়ে সমাজক বাট দেখুৱাব লাগিছিল, সেই সময়ত এই শিক্ষানুষ্ঠানসমূহ গতানুগতিকতাত ডুবিবলৈ ওলাইছে৷ ‘ৰাজহুৱা শিক্ষাখণ্ড বন্ধ হ’ব আৰু সকলোতে ব্যক্তিগতকৰণ চলিব’–এইধৰণৰ এক ধাৰণাৰ কৌশলী প্ৰচাৰ চলিব ধৰিছে৷ বহু চৰকাৰী বিদ্যালয় বন্ধ হোৱাৰ পাছত বাকীবোৰো বন্ধ হোৱাটো খাটাং বুলি এক ধাৰণা গঢ় লৈছে৷ গাঁও অঞ্চলবোৰত ব্যক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয়বোৰৰ প্ৰতি এক অহৈতুক প্ৰীতি জন্মা দেখা গৈছে৷ ফলত শৈক্ষিক পৰিৱৰ্তন এক নিমিলা অংক হ’বলৈ ওলাইছে৷শিক্ষানুষ্ঠানৰ মুৰব্বীসকল কেৰাণীৰ দৰে হিচাপ-নিকাচত ব্যস্ত থাকিবলগীয়া পৰিৱেশ গঢ়ি উঠিছে৷ শিক্ষকসকল হৈ পৰিছে দায়বদ্ধতাহীন শ্ৰেণী৷ চৰকাৰৰ উৎসৱপ্ৰৱণতাই শৈক্ষিক কাৰ্যসূচী ব্যাহত কৰিবলৈ ধৰিছে৷ সকলো সম্প্ৰদায়ক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ বন্ধৰ তালিকা দীঘল কৰাৰ ৰাজনীতিয়ে শিক্ষানুষ্ঠানত পাঠদানৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় নিয়মীয়া পৰিৱেশ নাইকিয়া কৰিব ধৰিছে৷ চৰকাৰৰ অন্যমনস্কতাৰ বাবেই উচ্ছশিক্ষিত ব্যক্তিসকলে নিয়ন্ত্ৰক সংস্থাসমূহৰ নীতি উলংঘন কৰি ফুৰিছে৷ কোন কেতিয়া আহিছে, কোন কেতিয়া গৈছে চাবলৈ কাৰো যেন সময় আৰু চেতনা নাই/ বিৰোধীশূন্য পৰিৱেশ ৰচনাৰ নামত শিক্ষক-কৰ্মচাৰীক সন্তুষ্ট কৰাৰ ক্ষতিকাৰক নীতি লোৱা হৈছে৷ মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে মাজে মাজে বক্তৃতাত দিয়া কৰ্মসংস্কৃতি গঠনৰ অতিৰঞ্জিত ভাষণৰ অন্তঃসাৰশূন্যতা বুজি উঠি শিক্ষক-কৰ্মচাৰীসকলে নীৰৱে নিজৰ জগতত বিচৰণ কৰিছে৷ বিগত ছমাহত কোনো এটা শিক্ষক-কৰ্মচাৰী সংগঠনৰ নেতাই কৰ্মসংস্কৃতি গঠনৰ বিষয়ত মাত মতা দেখা নাই৷ বৰঞ্চ, শিক্ষক-কৰ্মচাৰীৰ বেছিভাগ নেতা এতিয়া তোষামোদকাৰীলৈ ৰূপান্তৰিত হ’বলৈ ধৰিছে৷ শিক্ষাজগত, বিশেষকৈ উচ্ছ শিক্ষাত নিয়মীয়া সংস্কাৰ অবিহনে সমাজক আগুৱাই নিয়াটো সহজ নহয়৷ সেই কথা উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰিলে কেৱল মুখ্যমন্ত্ৰীৰ শ্লোগানতে পৰিৱৰ্তন আহিব বুলি বাট চাই থকা উচিত নহয়৷