প্ৰজ্ঞাৰ আলয় নে নিবনুৱা উৎপাদনৰ কাৰখানা

উত্তৰ-পূব শিক্ষা সন্মিলনৰ উদ্বোধনী অনুষ্ঠানত মুখ্যমন্ত্ৰী ড॰ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই ৰাজ্যখনৰ পাঁচখন মহাবিদ্যালয়ক বিশ্ববিদ্যালয়লৈ উন্নীত কৰাৰ কথা ঘোষণা কৰিছে৷ ৰাজ্যবাসীৰ বাবে এয়া নি(য় এটা উৎসাহৰ কথা৷ গুৱাহাটীৰ কটন মহাবিদ্যালয়ক ইতিমধ্যে বিশ্ববিদ্যালয়লৈ উন্নীত কৰা হৈছে৷ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ ঘোষণা অনুসৰি কটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ তেনেই কাষত থকা সন্দিকৈ মহাবিদ্যালয়েও বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মৰ্যাদা পাব৷ তাৰ লগতে যোৰহাটৰ জে বি কলেজ, নগাঁও মহাবিদ্যালয়, শিৱসাগৰ মহাবিদ্যালয় আৰু লখিমপুৰ মহাবিদ্যালয়েও পাব বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মৰ্যাদা৷ ৰাজ্যত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পোৱাটো নিঃসন্দেহে সন্তুষ্টিৰ বিষয়৷ কিন্তু মহাবিদ্যালয় এখন বিশ্ববিদ্যালয়লৈ উন্নীত কৰাৰ বিষয়টোত আন কেতবোৰ আনুষংগিক কথা জড়িত হৈ থাকে আৰু সেইবোৰৰ ওপৰতো গুৰুত্ব দিব লাগিব চৰকাৰে৷ কলেজ এখন মহাবিদ্যালয়লৈ উন্নীত কৰিবলৈ হ’লে শৈক্ষিক সমল আৰু আন্তঃগাঁথনি উন্নত কৰাৰ কথাও আহি পৰে৷ অসমত নতুনকৈ পাঁচখন বিশ্ববিদ্যালয় হোৱাৰ পাছত ৰাজ্যৰ শিক্ষাখণ্ডত তাৰ ইতিবাচক প্ৰভাৱ পৰিবনে, সেয়াও এটা চিন্তনীয় বিষয়৷ অসম চৰকাৰে শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত ৰাজ্যখনৰ মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদনৰ ছয় শতাংশ ব্যয় কৰাৰ বাবে কেন্দ্ৰীয় শিক্ষামন্ত্ৰী ধৰ্মেন্দ্ৰ প্ৰধানে প্ৰশংসা কৰিছে৷ কিন্তু প্ৰশ্ন হয়, শিক্ষাখণ্ডত অধিক ধন ব্যয়ত গুৰুত্ব দিয়াৰ পাছতো শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত অসমে আশা কৰাধৰণে উন্নতি কৰিব পৰা নাই কিয়? একে প্ৰসংগ চিকিৎসা ক্ষেত্ৰতো উত্থাপন কৰিব পাৰি৷ ৰাজ্যত বৰ্তমান আছে সাতখন চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়৷ আৰু কেইবাখনো নিৰ্মীয়মান অৱস্থাত আছে৷ বৰ্তমানৰ চৰকাৰখনে ৰাজ্যখনৰ প্ৰতিখন জিলাতে একোখনকৈ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় স্থাপন কৰা হ’ব বুলি উল্লেখ কৰিছে৷ কিন্তু অসমৰ দৰে ৰাজ্য এখনত ইমানবোৰ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰয়োজন আছেনে? এটা কথা স্বীকাৰ্য যে ৰাজ্যত চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পালে চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে সংস্থাপনৰ সুবিধা পাব৷ তাৰ বিপৰীতে আন এটা কথাও উল্লেখৰ প্ৰয়োজন যে চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ সংখ্যা বৃদ্ধিৰ পাছত অসমৰ স্বাস্থ্যখণ্ডৰ আশা কৰা মতে উন্নতি হৈছেনে? ৰাজ্যখনৰ গুৰুতৰভাৱে ৰোগগ্ৰস্ত লোক এতিয়াও উন্নত চিকিৎসাৰ বাবে ৰাজ্যৰ বাহিৰলৈ যাবলগীয়া হয়৷ চৰকাৰে চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ সংখ্যা বৃদ্ধি কৰাত খৰধৰ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে পুৰণি চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়কেইখনৰ সা-সুবিধা আৰু আন্তঃগাঁথনি উন্নত কৰাত গুৰুত্ব দিয়া হ’লে সুফল পোৱা গ’লহেঁতেন৷অসমৰ শিক্ষাখণ্ডৰ প্ৰসংগ উত্থাপন কৰিলে এটা কথা ক’বই লাগিব যে গুণগত মান উন্নত নোহোৱা বাবে অসমত চৰকাৰী বিদ্যালয়ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সংখ্যা ক্ৰমাৎ হ্ৰাস পাবলৈ ধৰিছে৷ তাৰ বিপৰীতে দেশৰ আন ৰাজ্যবোৰত এক বিপৰীত ছবি দেখা যায়৷ কেইবাখনো ৰাজ্যত চৰকাৰী বিদ্যালয়বোৰত শিক্ষাৰ মান উন্নত কৰাৰ বাবে চৰকাৰে লোৱা ইতিবাচক ব্যৱস্থাৰ বাবে সেইবোৰ বিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ফলাফল ঊধবৰ্গামী হৈছে৷ চৰকাৰী বিদ্যালয়বোৰৰ নামত অধিক ধন ব্যয় কৰাৰ পাছতো এনে বিদ্যালয়ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সংখ্যা কিয় হ্ৰাস পাইছে, তাৰ কাৰণ বিশে¡ষণ কৰি সেই সমস্যা সমাধানৰ ব্যৱস্থা কৰা উচিত৷ অসমত বৰ্তমান যিকেইখন ৰাজ্যিক আৰু কেন্দ্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয় আছে, তাত শিক্ষাৰ বিষয় আৰু আসনৰ সংখ্যা বৃদ্ধি কৰা হ’লে শিক্ষাগ্ৰহণৰ বাবে ৰাজ্যখনৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী বহিঃৰাজ্যলৈ যোৱাৰ প্ৰৱণতাও হ্ৰাস পালেহেঁতেন বুলি আশা কৰিব পাৰি৷ আন এটা কথা উনুকিওৱাৰ প্ৰয়োজন যে অসমত মেধাৰ অভাৱ পূৰ্বেও নাছিল আৰু এতিয়াও নাই৷ কিন্তু ৰাজ্যখনৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাৰ বাবে মানসিকতা সৃষ্টি কৰাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৰ্থ হৈছে শিক্ষানুষ্ঠানবোৰ৷ মহাবিদ্যালয়-বিশ্ববিদ্যালযবোৰে যেন শিক্ষাৰ্থীসকলক কেৱল ডিগ্ৰী প্ৰদানতে নিজৰ দায়িত্ব সামৰিছে৷ সেইবাবেই হয়তো ভাৰতীয় অসামৰিক সেৱাৰ পৰীক্ষাৰ লগতে আন আগশাৰীৰ প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাবোৰত অসমৰ শিক্ষাৰ্থীৰ ফলাফল আশাপ্ৰদ নহয়৷ বিজ্ঞানসন্মত চিন্তা-চৰ্চাৰে ৰাজ্যখনৰ উচ্ছ শিক্ষাক আগবঢ়াই নিবলৈ মহাবিদ্যালয় আৰু বিশ্ববিদ্যালয়বোৰে নতুন ধৰণেৰে শিক্ষা প্ৰদানত গুৰুত্ব দিয়া উচিত৷ চৰকাৰৰ শিক্ষা বিভাগেও এইবোৰ দিশত অধিক গুৰুত্ব দিয়াৰ সময় সমাগত৷