এইদৰে সীমা বিবাদ নিষ্পত্তি সম্ভৱনে

বৰ অসমৰ ভৌগোলিক অৱস্থান, জনগোষ্ঠীয় ভিন্নতা, ভাষাৰ বিবিধতা, ধৰ্মীয় বিশ্বাস-পৰম্পৰাত থকা নিজৰ নিজৰ বৈচিত্ৰ্যতাৰ বাবেই অসমখন বৰ অসম হৈ থাকিব নোৱাৰিলে৷ ইয়াৰ উপৰি জনজাতিসকলৰ ৰাজনৈতিক চেতনাৰ বিকাশে, স্বনিয়ন্ত্ৰণৰ আকাংক্ষাৰ বিকাশে এখন অসমক সাতখন ৰাজ্যলৈ পৰিণত কৰিলে৷  প্ৰথমেই আঁতৰি গ’ল নাগালেণ্ড ১৯৬৩ চনৰ ৩০ নৱেম্বৰত৷ এয়া  আৰম্ভণিহে আছিল৷ ১৯৭২ চনৰ ২১ জানুৱাৰীত যেন বিগবেং থিয়’ৰীহে প্ৰয়োগ হ’ল অসমত৷ একেনিশাৰ ভিতৰতে অসমৰ বুকুৰ পৰা চাৰিখনকৈ ৰাজ্য আঁতৰি গ’ল ৷  মণিপুৰ, ত্ৰিপুৰা, মিজোৰাম আৰু মেঘালয়৷ এই মেঘালয়ৰে শ্বিলঙত আছিল বৰ অসমৰ ৰাজধানী৷ একেনিশাৰ ভিতৰতে অসমৰ ৰাজধানী শ্বিলঙৰ পৰা নমাই আনি দিছপুৰত পাতিব লগা হৈছিল৷ সেয়া পৃথক কাহিনী৷ ইয়াৰ পাছতো ১৯৮৭ চনৰ ২০ ফেব্ৰুৱাৰীত অৰুণাচল ৰাজ্য ফাটি গ’ল ৷ এক ৰাজ্য সাত ৰাজ্যলৈ পৰিণত হ’ল আৰু ইয়াক একেলগে উত্তৰ-পূব ৰাজ্যসমূহ বা আন্তৰিকতাৰে অসমৰ মানুহে সাতভনী বুলি কয়৷ ৰাজ্যসমূহ ৰাজনৈতিক বা ভৌগোলিক কাৰণত আঁতৰি গ’ল, কিন্তু ততাতৈয়াকৈ গঠন কৰা ৰাজ্যসমূহৰ প্ৰকৃত সীমা নিৰ্ধাৰণৰ বিষয়টো থাকি গ’ল৷ ফলস্বৰূপে অসমৰ বাবে এটা কেঞ্চাৰ সদৃশ ৰোগৰ সৃষ্টি হ’ল৷ সেইটা হৈছে সীমা বিবাদ ৷ বিগত সময়ছোৱাত আতাইতকৈ বেছি আৰু দীৰ্ঘ সময় ৰক্তাক্ত বিবাদ হোৱা ৰাজ্যখনেই হৈছে নাগালেণ্ড৷ নাগালেণ্ডে লাখ লাখ হেক্টৰ ভূমি বেদখল কৰি অসমৰ ভিতৰলৈ সোমাই অহাই নহয়, অসমৰ মানুহৰ গাঁৱত আক্ৰমণ কৰি হত্যা কৰা কেইবাটাও ঘটনা ঘটিছে ৷ ধাৰাবাহিকভাৱে অসমৰ কৃষি ভূমি, চাহ বগিচা আদিও নগা লোকে দখল কৰাৰ ঘটনা একেবাৰে সুলভ৷ যাৰবাবে মেৰাপানীৰ ঘটনা, দিচৈৰ ঘটনাই ইতিহাসত ক’লা দাগ হৈ সদায় আমনি কৰি থাকিব৷ অসমৰ সীমাৰ পৰা অসমৰ জনপ্ৰতিনিধিকো অপমান কৰি খেদি পঠোৱাৰ দৰে ঘটনা ঘটিছে৷ কিন্তু এই সকলোবোৰক চেৰ পেলাই বিগত বৰ্ষৰ জুলাইত অসম-মিজোৰাম সীমাত যি ঘটনা ঘটিলে, সেই ঘটনাই পূৰ্বৰ সকলো বিবাদক চেৰ পেলাই দুখন ৰাজ্যৰ প্ৰশাসন বিবাদৰ অংশ হৈ পৰিল৷ এই ঘটনা ঘটাৰ কেইদিনমানৰ আগতে মাত্ৰ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা চৰকাৰে দায়িত্ব লৈছিল৷ মিজোৰাম সীমান্তত ঘটা ঘটনাই নতুন চৰকাৰৰ মুৰব্বী শৰ্মাৰ ওপৰত যি হেঁচা পেলালে, সেয়া পূৰ্বৰ কোনো চৰকাৰৰ দিনতে পৰা নাছিল৷  কাৰণ, বেছিভাগ সীমা বিবাদ দুখন ৰাজ্যৰ নাগৰিকসকলৰ মাজত হয় আৰু তাক নিৰপেক্ষ বাহিনীয়ে নিয়ন্ত্ৰণ কৰে৷ কিন্তু মিজোৰামৰ ঘটনাই অসম চৰকাৰখনক যেন জোকাৰি পেলালে৷ সেয়ে চৰকাৰে আন আন ৰাজ্যসমূহৰ লগত থকা সীমা বিবাদো নিষ্পত্তি কৰিবলৈ উত্ৰাৱল হৈ পৰিল৷ মিজোৰাম চৰকাৰৰ লগত কেইবালানিও আলোচনা কৰাৰ পাছত  অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই মেঘালয়ৰ লগত থকা বিবাদৰ সমাধান উলিওৱাৰ কথা চিন্তা কৰি সৰ্বদলীয় বৈঠক বা জাতীয় সংঠনৰ লগত বৈঠক অনুষ্ঠিত কৰিছে৷ পদক্ষেপটো অতি আদৰণীয়, সকলোৱেই শান্তি বিচাৰে, কিন্তু এনেদৰে সীমা সমস্যা সমাধান কৰিব পাৰিনে? নি(য়কৈ কোনো মন্ত্ৰী পৰ্যায়ৰ বা সৰ্বদলীয় বা জাতীয় সংগঠনৰ লগত আলোচনা কৰি ইয়াৰ সমাধান উলিওৱাটো সম্ভৱ নহয়৷ কাৰণ ই এটা সাংবিধানিক বিষষ৷ সংবিধানত কি কৈছে সীমা সমস্যা সম্পৰ্কত? সংবিধানৰ প্ৰথম ভাগৰ সংঘ আৰু ইয়াৰ ৰাজ্যক্ষেত্ৰ অনুচ্ছেদৰ তিনি নং দফাত কোৱা হৈছে–[ক] কোনো ৰাজ্যৰ পৰা ৰাজ্যৰ ক্ষেত্ৰ ছেদ কৰি আৰু বা দুখন বা ততোধিক ৰাজ্য বা ৰাজ্যাংশ লগ লগাই নাইবা কোনো ৰাজ্যৰ ক্ষেত্ৰ কোনো ৰাজ্যাংশৰ লগত সংযোগ কৰি নতুন ৰাজ্য গঠন কৰিব পাৰে তেতিয়া, যেতিয়া ইয়াক সংসদে বিধি প্ৰস্তুত কৰিব৷ সংসদে বিধি প্ৰস্তুত কৰি [খ] কোনো ৰাজ্যৰ ক্ষেত্ৰ বৃদ্ধি কৰিব পাৰে, [গ] কোনো ৰাজ্যৰ ক্ষেত্ৰ হ্ৰাস কৰিব পাৰে, [ঘ] কোনো ৰাজ্যৰ সীমা পৰিৱৰ্তন কৰিব পাৰে, [ঙ] কোনো ৰাজ্যৰ নাম সলনি কৰিব পাৰে৷ এয়া সম্পূৰ্ণৰূপে সংবিধান প্ৰদত্ত ক্ষমতা, যিটো কেৱল সংসদৰ আছে আৰু ৰাষ্ট্ৰপতিৰ বিশেষ ক্ষমতা আছে৷ কিন্তু বিগত কিছু দিনৰ পৰা মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে এনে কিছু ধাৰণা দিবলৈ যত্ন কৰিছে যে এয়া যেন দুজন মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে বিচাৰিলেই কৰি দিব পৰা বস্তু ৷ নি(য়কৈ এক ঐক্যমত্যৰ প্ৰয়োজন, কিন্তু কেৱল ই এক ঘেষণাৰ বিষয় নহয়৷ সেয়ে আজি অসমৰ বৌদ্ধিক মহলত দাবী উঠিছে যে সস্তীয়া ৰাজনীতিৰে সীমা সমস্যাৰ ক্ষেত্ৰত সময় অপব্যয় কৰাতকৈ প্ৰত্যক্ষভাবে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ লগত আলোচনা কৰি সাংবিধানিকভাৱে ৰাজ্য ভাগ কৰাৰ সময়ত যি সীমা আছিল সেই সীমা সুৰক্ষিত কৰি আসমৰ স্বাৰ্থ সুৰক্ষিত কৰিব লাগে৷ বিজেপি চৰকাৰ ২০১৪ চনত ক্ষমতালৈ আহিয়েই বাংলাদেশক অসমৰ মাটি দিয়াৰ দৰে এতিয়া যদি সীমা বিবাদ নিষ্পত্তিৰ নামত ৰাজ্যসমূহক মাটিবোৰ এৰি দিবলৈ হয় তেন্তে অসম নামৰ ভূখণ্ডৰ যি দুৰ্গতি হ’ব সেয়া হয়তো বৰ্তমানৰ ৰাজ্য চৰকাৰখনে অনুমান কৰিব পৰা নাই৷ অসমৰ ৰাইজে যুগ-যুগান্তৰৰ বাবে নিজৰ ভূমি হেৰুৱাব৷ সেয়ে সকলোৱেই সাৱধানেৰে আগবঢ়াৰ সময় এয়া৷