শক্তিৰ অপচয়
‘দ্য প্ৰিণ্ট’ নামৰ ডিজিটেল নিউজ প’ৰ্টেলত ১২ ফেব্ৰুৱাৰীত জ্যোতি যাদৱে উত্তৰ প্ৰদেশৰ নিবনুৱা যুৱকৰ বিষয়ে এখন চমু ৰচনা লিখিছে৷ তেওঁ লিখিছে যে কৰ্মসংস্থানহীনতাই উত্তৰ প্ৰদেশৰ এই যুৱকসকলক খঙাল কৰি তোলা নাই অথবা তেওঁলোক এনেয়ে বহিও থকা নাই, কাৰণ তেওঁলোকৰ আছে ম’বাইল ফোন আৰু আছে আনলিমিটেড ডাটাপেক৷ ভিতৰুৱা অঞ্চলৰ গাঁওবোৰত, য’ত নেটৱৰ্ক ভালকৈ নাথাকে, তাত তেওঁলোকে ম’বাইলবোৰ ফুল চাৰ্জ কৰি লোৱাৰ পাছত ‘ৰূফটপ’পৰ্যন্ত বগাই মেলি হ’লেও নেটৱৰ্ক সংযোগ বিচাৰি লয় আৰু তিনিটা ‘পি’ত নিমগ্ন হৈ যায়– পলিটেকল প্ৰপাগাণ্ডা, পৰ্ণগ্ৰাফী আৰু পট-বয়লাৰ! ৰচনাখনত উল্লেখ কৰা হৈছে – এইখন উত্তৰ প্ৰদেশৰেই এচাম নিবনুৱাই ২০০৪ চনত ‘জেনেৰেচন ন’-হোৱেৰ’ নামেৰে ক্লাব এটা খুলি তেওঁলোকৰ সমস্যা আৰু অসহায়তাৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছিল৷ ইয়াকে লৈ ২০১৪ চনত অক্সফ’ৰ্ডৰ গৱেষক এজনে প্ৰবন্ধ লিখিছিল আৰু পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰতিশ্ৰুতি লৈ অহা নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ মুখলৈ এওঁলোকে আশাৰে বাট চাই থকাৰ বৰ্ণনা দিছিল৷ আৰু পৰিৱৰ্তন আহিল সীমাহীন ‘টক টাইম’ আৰু সীমাহীন ‘ডাটাপেক’ লৈ৷ যদিও ৰচনাখন উত্তৰ প্ৰদেশক লৈ লিখা হৈছে, ই প্ৰকৃততে সমগ্ৰ দেশৰেই এক সাধাৰণ ছবি৷ কোনোৱে এই ৰচনা পঢ়ি মন্তব্য দিছে– বোলে খাবলৈ নাই আটা, ম’বাইলত লাগে ডাটা! কৰ্মসংস্থান দিবলৈ চৰকাৰ অপাৰগ, বেচৰকাৰী খণ্ডয়ো সকলোকে সামৰিব নোৱাৰে৷ আনহাতে, স্বাধীনভাৱে ব্যৱসায়-বাণিজ্য কৰিবলৈ প্ৰয়োজন হোৱা ধন পিতৃ-মাতৃয়েও যোগান ধৰিব নোৱাৰে৷ সাতে-পাঁচে মিলি দেশৰ ধৰণী, ভৱিষ্যৎ গঢ়োঁতা যুৱশক্তিৰ সমস্ত সময় কাঢ়ি নিছে ম’বাইল ফোনটোৱে৷ একো নাপালে গেমকেই খেলিছে৷ এই নিচা মদ-ভাং অথবা নিষিদ্ধ ড্ৰাগ্ছৰ নিচাতকৈ কোনোগুণে কম নহয়৷ জাতি-ধৰ্ম বিষয়ক তৰ্ক-বিতৰ্কত লিপ্ত হৈ পৰা দেশৰ নেতাসকলে এইবোৰ কথাক লৈ মূৰ ঘমোৱা নাই৷ বৰঞ্চ ই তেওঁলোকৰ বাবে একপ্ৰকাৰ সকাহ৷ বিনামূলীয়া চাউল, ৰেচন, বিনামূলীয়া নামভৰ্তি ইত্যাদিৰ হিতাধিকাৰীসকল ইতিমধ্যে সন্তুষ্ট আৰু নিয়ন্ত্ৰণাধীন৷ সমস্যা হৈছে প্ৰচুৰ শক্তিৰ অধিকাৰী যুৱচাম, সমগ্ৰ বিশ্বৰ চকুত ভাৰত হৈছে এই বৃহৎ যুৱশক্তিৰে বলীয়ান দেশ৷ অথচ, এই যুৱশক্তিৰ সঠিক প্ৰয়োগৰ বাবে চৰকাৰৰ হাতত নাথাকে কোনো পদ্ধতিগত পৰিকল্পনা৷ ই কেৱল আজিৰ বিজেপি চৰকাৰৰ কথাই নহয়, আদিৰে পৰাই চলি অহা ই এক গৰ্হিত পৰম্পৰা৷ দেশৰ প্ৰাকৃতিক অথবা বিত্তীয় সম্পদৰ যি অপচয় আৰু অপব্যৱহাৰ বছৰ বছৰ ধৰি চলি আহিছে, একে দুৰ্দশাই ঘটিছে যুৱ-সম্পদৰ ক্ষেত্ৰতো৷ সুখ্যাতিৰে উচ্ছ শিক্ষা সমাপ্ত কৰি এচামে চাকৰিত নিযুক্ত হৈছে, কোনোৱে ব্যৱসায়-বাণিজ্য অথবা আন উপায়েৰে স্ব-নিয়োজনৰ বাট উলিয়াই লৈছে৷ অসহায় বৃহৎসংখ্যকৰ বাবে প্ৰায় উপাৰ্জনৰ পথ নথকা হেতুকে পথভ্ৰষ্ট হৈছে৷ নিজৰ স্বাৰ্থ সিদ্ধিৰ অৰ্থে এই যুৱশক্তিক অবাটে নিয়াৰ ক্ষেত্ৰত ৰাজনৈতিক দল তথা নেতা এচামৰো যথেষ্ট ভূমিকা আছে৷ এই যুৱশক্তিৰ অপব্যৱহাৰেৰেই স্ফীত হৈছে অপৰাধৰ জগতখনো৷ কিন্তু, দেশৰ অভিভাৱকসকলৰ এই দিশত তেনেই দুৰ্বল ভূমিকা৷ তথ্য-পৰিসংখ্যাৰে দেশৰ উন্নয়নৰ হাৰ দেখুৱালেই সমস্যাবোৰ নোহোৱা হৈ নাযায়৷ দক্ষতা বিকাশৰ নামত আঁচনি, পৰিকল্পনা লৈ ধন আবণ্টন কৰিলেই কাৰ্যতঃ সুফল পোৱা নাযায়৷ ইয়াৰ বাবে প্ৰতিটো স্তৰতে আঁচনি ৰূপায়ণৰ বাবে বিস্তৃত নিৰীক্ষণৰ প্ৰয়োজন হয়৷ কেন্দ্ৰই ঘোষণা কৰিছে বা নিৰ্দেশ দিছে, ৰাজ্যবোৰে বাধ্যত পৰি কেন্দ্ৰক দেখুৱাবলৈ যেনেতেনে কামবোৰ কৰি প্ৰতিবেদন দিছে, আৰু এনেদৰেই দক্ষতা বিকাশেই হওক বা কৰ্মসংস্থান সৃষ্টিয়েই হওক দেশৰ প্ৰশাসন চলিছে৷ সুফল একো হোৱা নাই৷ বৰ্তমানক উপেক্ষা কৰি কেৱল অতীত গৌৰৱগাথাৰে কোনো দেশ আগবাঢ়িব পৰা নাই, আমিও নোৱাৰোঁ৷ অসীম কৰ্মসংস্থানহীনতাক আওকাণ কৰি অসীম ‘ডাটাপেক’ত দিয়া গুৰুত্ব কোনোপধ্যেই মংগলদায়িনী নহয়৷ চৰকাৰে কথাবোৰ মন কৰক৷