টেক্স বৃদ্ধিৰে জনতাক মাধমাৰ

যিখন দেশৰ ৮৩ কোটি মানুহক বিনামূলীয়া চাউল বিতৰণ কৰিব লাগে, যিখন দেশত দৈনিক খাবলৈ নাপাই মৃত্যু হোৱা লোকৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাইছে, যিখন দেশত অৰ্থনৈতিক বিকাশৰ হাৰ বাংলাদেশতকৈ তললৈ গৈছে, সেইখন দেশৰ মানুহে এক লিটাৰ তেলত ৬০ শতাংশ পৰ্যন্ত যেতিয়া কৰ দিব লগা হৈছে, ৪০ টকীয়া তেল ১০০ টকাত ক্ৰয় কৰিব লগা হৈছে, তেতিয়া দেশৰ অৰ্থনীতি তললৈ যাব নে ওপৰলৈ যাব সেই কথাৰ উহ নিশ্চয় অমৰ্ত্য সেন, ৰঘুৰাম ৰাজন বা অভিজিৎ বেনাৰ্জীয়ে পাব৷ সাধাৰণ জনতাৰ সেইবোৰ ঢুকি পোৱাৰ সাধ্যৰ বাহিৰত৷ কিন্তু সাধাৰণ মানুহে এটা কথা বুজি পাইছে যে এইখন চৰকাৰে জনসাধাৰণৰ ওপৰত দৈনিক যিমান কৰ আৰোপ কৰিছে, ইয়াৰ পূৰ্বে কোনো এখন চৰকাৰে কৰা নাই৷ কাৰণ তথ্য মতে, ২০১৩ চনত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে তেলত আৰোপ কৰা কৰৰ পৰা আহৰণ কৰিছিল ৫২,৫৩৭ কোটি টকা৷ নৰেন্দ্ৰ মোদী নেতৃত্বাধীন চৰকাৰ অহাৰ লগে লগে ই বৃদ্ধি পালে ৭২,০০০ কোটি টকালৈ৷ যিখন চৰকাৰে মূল্যবৃদ্ধি হ্ৰাস কৰিম বুলি জনসমৰ্থন আদায় কৰিছিল, সেইখন চৰকাৰে ২০১৬-১৭ বৰ্ষত তেলৰ মূল্য বৃদ্ধি কৰি অৰ্থাৎ ১৭.৯৮ টকাৰ কৰ ৩২.৯০ টকালৈ বৃদ্ধি কৰি সেই বছৰ সংগ্ৰহ কৰিলে ২,৪০,০০০ কোটি টকা৷ বিজেপি চৰকাৰে সকলো ৰাজহুৱা খণ্ডৰ উদ্যোগ, কল-কাৰখানা ব্যক্তিগত কোম্পানীৰ হাতত বিক্ৰী কৰি দেউলীয়া হোৱাৰ পাছত চৰকাৰখনে একমাত্ৰ উপাৰ্জনৰ উৎস জনসাধাৰণক লুণ্ঠন কৰাৰ আঁচনি লোৱাৰ বাদে আন উপায় নাথাকিল৷ সেয়েহে পুনৰ বিগত বৰ্ষত এই উপাৰ্জন বৃদ্ধি হ’ল ৩ লাখ ২০ হাজাৰ কোটি টকালৈ৷ কিন্তু কেৱল তেলৰ পৰাই নহয়, তেলৰ সমানেই ২৮ শতাংশ পৰ্যন্ত জি এছ টি আৰোপ কৰি ধন সংগ্ৰহ কৰি৷ য’ত ইয়াৰ পূৰ্বে সৰ্বাধিক ৮ শতাংশ ভেট সংগ্ৰহৰ ব্যৱস্থা আছিল, হঠাতে ২৮ শতাংশ হোৱাত দেশত যি হাহাকাৰ অৱস্থাৰ সৃষ্টি হ’ল, চৰকাৰে ইয়াক ১৮ শতাংশলৈ কমাই অনাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে, কিন্তু পূৰ্বৰ দুগুণতকৈ বেছি হৈ থাকিল৷ একমাত্ৰ নিৰ্বাচনলৈ ভয় কৰা চৰকাৰখনে দেশৰ পাঁচখন ৰাজ্যত হোৱা নিৰ্বাচনৰ বাবেই সামান্য হ’লেও তেলৰ দাম হ্ৰাস কৰিছিল যদিও এতিয়া পুনৰ হুৰাহুৰে বৃদ্ধি পাবলৈ লাগিছে৷ তেলৰ দাম বৃদ্ধি হোৱাৰ সমান্তৰালকৈ অত্যাৱশ্যকীয় সামগ্ৰীৰ দাম বৃদ্ধি হ’বলৈ ধৰিছে৷ য’ত এতিয়া মানুহে এক কেজি দাইল ক্ৰয় কৰিবলৈ, এটা পিঁয়াজ খাবলৈ চিন্তা কৰিব লগা হৈছে৷ চৰকাৰে আয়কৰ, বিক্ৰীকৰ, উৎপাদনী কৰ, পথ কৰ আদি বিভিন্ন কৰ সংগ্ৰহ কৰে এটা উদ্দে্যশ্যৰেই, সেইটো হ’ল দেশৰ উন্নয়ন৷ কিন্তু যি ধনেৰে দেশৰ উন্নয়ন হয় অৰ্থাৎ পথ যোগাযোগ, স্বাস্থ্য, খোৱাপানী আদিৰ ব্যৱস্থা কৰা হয় সেই সেই ব্যৱস্থাসমূহ পুনৰ জনসাধাৰণকে বিক্ৰী কৰা কাৰ্য আইনসন্মত হ`ব পাৰেনে ? যি কৰৰ ধনেৰে পথ নিৰ্মাণ হয়, সেই পথৰ টোল কৰ আৰোপ কৰি জনসাধাৰণকে চৰকাৰে অত্যাচাৰ কৰা নাইনে ? অসমৰ চাৰিশৰীয়া পথৰ নিৰ্মাণ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ আগতেই চৰকাৰে যি টোল কৰ আৰোপ কৰিলে আৰু এতিয়া পুনৰ জনতাৰ ওপৰতে মাধমাৰ শোধাই কৰ বৃদ্ধি কৰিব বিচাৰিছে আৰু ৰাজ্যৰ পৰিবহণ মন্ত্ৰীজনে যি দায়সৰা মন্তব্য দিছে, ইয়াক সকলো নাগৰিক তথা সকলো দল-সংগঠনেই তীব্ৰ বিৰোধিতা কৰা প্ৰয়োজন৷ চৰকাৰে এইদৰে লেকামহীন ঘোঁৰাৰ দৰে হ’লে মূল্যবৃদ্ধি কৰিবলৈ ব্যৱসায়ীয়ে সুবিধা পালে অধিক স্বেচ্ছাচাৰী হৈ উঠিব৷ সেয়ে এতিয়া জনগণৰ প্ৰতিবাদেই হ’ব পাৰে চৰকাৰী অত্যাচাৰৰ এক উপযুক্ত জবাব৷ সকলো পক্ষই দাবী জনোৱা উচিত অসমৰ ৰাজপথত টোলগেট এক অবৈধ ব্যৱস্থা৷ ইয়াক চৰকাৰে প্ৰত্যাহাৰ কৰক৷