বিশ্বায়নৰ গ্ৰাসত অসমীয়া সংস্কৃতি

বিশ্বায়ন এতিয়া এটা অতি পৰিচিত নাম হৈ পৰিছে৷ এতিয়া এনে এক ভাবধাৰাৰ জন্ম হৈছে যে আজিৰ বিশ্ব পৰিস্থিতিত বিশ্বায়নৰ জালত নোসোমোৱাকৈ একো কামেই নহ’ব৷ দেশক আগবঢ়াই নিবলৈ হ’লেও বিশ্বায়নৰ প্ৰয়োজন বুলি সৰৱ প্ৰচাৰ হয়৷ কিন্তু এই বিশ্বায়নেই যেতিয়া আত্মপৰিচয় বিলুপ্তিৰ কাৰণ হৈ পৰে,তেতিয়া ই চিন্তাৰ কাৰণ হয়৷ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালায়ো কৈছিল যে আমাক বিশ্বৰ সেইখিনি সংস্কৃতি লাগে যিখিনি সংস্কৃতিয়ে আমাৰ সংস্কৃতিক অধিক সমৃদ্ধ কৰে৷ কথাষাৰৰ তাৎপৰ্য আছে আৰু যি তাৎপৰ্য জ্যোতিপ্ৰসাদে বৰ ভালকৈ বুজিছিল আৰু তাৰ প্ৰয়োগ কৰিছিল৷ কিন্তু যেতিয়াৰ পৰাই গ্যেট চুক্তিত চহী কৰি আনুষ্ঠানিকভাৱে ভাৰত গোলকীয় পৃথিৱীৰ এখন গাঁও হৈ পৰিল,তেতিয়াৰ পৰাই অৰ্থনৈতিকভাৱে পৰাধীন হৈ পৰা ভাৰতে নিজৰ সকলো সমৰ্পণ কৰিলে বিশ্বসম্প্ৰদায়ৰ নামত আমেৰিকাৰ হাতত৷ আৰু দেশৰ এনে অৱস্থাত অসমীয়াৰ দৰে সৰু সৰু জাতিসমূহে,যিসকলে নিজৰ ভাষা-সাহিত্য,কৃষ্টি-সংস্কৃতিক লৈ জীয়াই আছিল, নিজৰ সংস্কৃতিক আগুৱাই নিছিল,সেইসকল আজি অস্তিত্বৰ সংকটত পৰিছে৷ আৰু সেই অস্তিত্বৰ প্ৰথম আঘাত সহ্য কৰিব লগা হৈছে ভাষাই৷ আজি অসমীয়া ভাষাক শুদ্ধকৈ ক’ব আৰু লিখিব পৰা মানুহ দুৰ্লভ হৈ পৰিছে৷ ব্যক্তিগত প্ৰচাৰ মাধ্যম যেনে বৈদুতিন মাধ্যম, আকাশবাণী[এফ-এম]ৰ ভাষা শুনিলে কেতিয়াও ক’ব নোৱাৰে অসমীয়া ভাষা শুনি আছে বুলি৷ এক খিচিৰি ভাষাত যি প্ৰচাৰ হৈ আছে,তাৰ দ্বাৰা ভাষাটোৰ বিপৰ্যয় হৈছে৷ ইংৰাজী-হিন্দী ভাষাৰ আগ্ৰাসনে আমাৰ আইৰ মুখৰ ভাষাসমূহ নিঃশেষ কৰি পেলাইছে৷ এতিয়া ইংৰাজী ভাষাৰ ডাঙৰ ডাঙৰ শিক্ষানুষ্ঠান গঢ়ি উঠিছে,য’ত অসমীয়া ভাষা বৰ্জিত ভাষা হৈ পৰিছে৷ সেইদৰে শেহতীয়াকৈ অসমীয়া সংস্কৃতিক লৈও আৰম্ভ হৈছে বাণিজ্যিকীকৰণ৷ যোৱা ৰাসৰ সময়ত এইখন অসমৰে এটা স্থানত যি ন ন আৰু বিকৃত ৰাস পৰিৱেশন হ’ল,সিও বিশ্বায়নৰে প্ৰভাৱ৷ এতিয়া সংস্কৃতি প্ৰদৰ্শন হয় মানুহে কি ভাল পায় এই দৰ্শনৰ ভিত্তিত,কিন্তু জ্যোতিপ্ৰসাদে কৈছিল– ‘মানুহে কি ভাল পায় নহয়, সংস্কৃতি হ’ব লাগে মানুহে কি ভাল পোৱা উচিত সেই দৰ্শনৰ পৰা’৷ কিন্তু এতিয়া সংস্কৃতি কেৱল মনোৰোঙ্্ন বা বিনোদনৰ বিষয় হৈ থকা নাই, এতিয়া সংস্কৃতি হৈছে উপাৰ্জনৰ মাধ্যম৷ এতিয়া যিয়েই সংস্কৃতিক অধিক পণ্য কৰিব পাৰে,সেই সংস্কৃতিয়েই বেছি বিক্ৰী হ’ব৷ এটা সময়ত যেতিয়া কেছেট সংস্কৃতি আহিছিল, তেতিয়াই বিহু বা আন লোকগীতসমূহে প্ৰকৃত সুৰৰ পৰা ফালৰি কাটি বজৰুৱা সুৰ বা বিশ্বায়নৰ সুৰ গ্ৰহণ কৰিছিল৷ তাতো এটা নিয়ন্ত্ৰণ,আজি সামাজিক মাধ্যমৰ যুগ, যিটো মাধ্যমৰ নিয়ন্ত্ৰণ জাতিৰ হাতত বাদ দিয়ক, দেশৰ হাততে নাই, ইয়াক নিয়ন্ত্ৰণ কৰে গোলকীয়ভাৱে৷ সেয়ে এতিয়া এটা গান যাৰ মন যায় ‘ইউ টিউব’ত দি দিব পাৰে৷ যাৰ বাবে ‘হেৰি হেৰি...’গানৰ পৰা বিহুত ‘জিলেলে...’লৈকে যাৰ যি মন যায় গাই তোলপাৰ লগাব পাৰে৷ কাৰো নিয়ন্ত্ৰণ নাই৷ বিশ্বায়নৰ সুবাদতে মুকলি বজাৰলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছে বিহু৷ বিহু সুৰক্ষা সমিতি গঠন কৰি একাংশই শেষ ৰক্ষাৰ চেষ্টা কৰিছে যদিও এতিয়া এইসকলৰ নিয়ন্ত্ৰতো বিহু নাই৷ এতিয়া যি বেছি ধন দিব পাৰিব,সেইজনৰ ইচ্ছাত ঢোল বাজিব,সেইজনৰ ইচ্ছাত নাচনীৰ কঁকাল ভাগিব৷ গাঁৱৰ সেই উমৈহতীয়া বিহুৰ সমাজখন ভাগি গৈছে৷ যাৰ বাবে এতিয়া বহিৰাগত কোম্পানীয়ে নাচনীক বিকৃত পোছাক পিন্ধাই বিজ্ঙাপন দিবও পাৰে৷ ঢোলৰ নামত এটা বিকৃত বাদ্য ঢুলীয়াৰ কান্ধত আঁৰি দি বিহুৰ শুভেচ্ছাৰ নামত ব্যৱসায় কৰিব পাৰে৷ বিহু গৈ মঞ্চ আৰু মঞ্চৰ পৰা এতিয়া বহুজাতিক কোম্পানীৰ বিজ্ঞাপনৰ আহিলা হৈ পৰাৰ যি মাত্ৰা,সেই মাত্ৰাত বিশ্বায়নৰ যি প্ৰভাৱ সেই প্ৰভাৱে এতিয়া ইয়াক আৰু গণসংস্কৃতি বা লোকসংস্কৃতি কৰি থোৱা নাই৷ বিহু এতিয়া ধনীৰ সংস্কৃতিলৈ পৰিণত হৈছে৷ কিন্তু যিসকলে জাতীয়তাবাদৰ নামত অৰণ্যৰোদন কৰি আছে,সেইসকলে বিষয়বোৰ ভবা ভাল৷ পাৰিলে ভাষা-সংস্কৃতি ৰক্ষা কৰাৰ অভিযান আৰম্ভ কৰক৷