শব্দ প্ৰদূষণ
ধৰ্মীয় স্থানত লাউডস্পীকাৰ ব্যৱহাৰ কৰি শব্দ প্ৰদূষণ সৃষ্টি কৰা বিষয়টোৱে বিগত সময়ছোৱাত বিভিন্ন ৰাজ্যত চৰ্চা লাভ কৰি আহিছে৷ দুই এপ্ৰিলত মহাৰাষ্ট্ৰ নৱনিৰ্মাণ সেনাৰ প্ৰমুখ্য অধিকাৰী ৰাজ থাক্ৰেই মছজিদত লাউডস্পীকাৰ বন্ধ কৰাৰ বাবে চৰকাৰৰ ওচৰত দাবী জনাইছে৷ শিৱাজী পাৰ্কৰ এখন ৰাজহুৱা সভাত তেওঁ কৈছে যে মছজিদত যদি উচ্ছ-গ্ৰামত বজোৱা লাউডস্পীকাৰ বন্ধ কৰা নহয়,তেন্তে তেওঁ মছজিদৰ বাহিৰত উচ্ছ-গ্ৰামত হনুমান চালিছা বজোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিব৷ গুজৰাট,কৰ্ণাটক,মহাৰাষ্ট্ৰ,কেৰালা আদিকে ধৰি কেইবাখনো ৰাজ্যত মছজিদত লাউডস্পীকাৰ ব্যৱহাৰ কৰি আজান দিয়া কথাটোৰ বিৰোধ কৰি সংশ্লিষ্ট ৰাজ্যৰ উচ্ছ ন্যায়ালয়বোৰত ৰাজহুৱা আৱেদন দাখিল কৰা হৈ আহিছে আৰু স্থানান্তৰত উচ্ছ ন্যায়ালয়ৰ পৰাও ৰায়দান কৰা হৈছে৷ আনকি ২০০৫ চনত উচ্ছতম ন্যায়ালয়ৰ তৰফৰ পৰাও এনে গোচৰৰ ৰায়দান কৰি নিশা দহ বজাৰ পাছৰ পৰা পুৱা ছয় বজাপৰ্যন্ত লাউডস্পীকাৰযোগে‘আজান’দিয়াটো নিষিদ্ধ কৰিছে৷ তৎসত্ত্বেও বিষয়টোৰ নিষ্পত্তি হোৱা নাই আৰু সময়ে সময়ে অ’ত-ত’ত বিবাদৰহে সৃষ্টি হৈছে৷ মছজিদত আজান দিয়াটো [লাউডস্পীকাৰ লগাই]একৈছ শতিকাত আৰম্ভ হোৱা নতুন কথা নহয়৷ কিন্তু,শব্দ প্ৰদূষণৰ ধাৰণাটো মানুহে উপলব্ধি কৰিবলৈ লোৱাটো তুলনামূলকভাৱে এক নতুন ধাৰণা৷ সেইমতে কেৱল মছজিদতেই নহয়,যিকোনো ঠাইতেই উচ্ছ-গ্ৰামত লাউডস্পীকাৰ বজাই হুলস্থুল সৃষ্টি কৰাটো পৰিৱেশৰ প্ৰতিকূল কথা৷ আজানৰ দৰেই দীপাৱলী উৎসৱৰ সময়ত উচ্ছ-গ্ৰামৰ শব্দ সৃষ্টি কৰা ফট্কা-আতচবাজী আদিৰ ওপৰতো নিষেধাজ্ঞা জাৰি কৰা হয়৷ কিন্তু, উৎসৱ-উন্মাদ একাংশ লোকৰ বাবে এনে নিষেধাজ্ঞা সভ্যতা-সংস্কৃতিবিৰোধী,লাগিলে তেনে ৰায় উচ্ছতম ন্যায়ালয়ৰ পৰাই জাৰি নহওক কিয়! প্ৰকৃততে চাবলৈ গ’লে ‘শব্দ-প্ৰদূষণ’ক লৈ কোনোৱেই চিন্তিত নহয়৷ কেৱল মছজিদৰ আজান অথবা দীপাৱলীৰ ফট্কা-আতচবাজীয়েই নহয়, ভাৰতৰ প্ৰতিখন নগৰ-মহানগৰ যান-বাহনৰ অযথা হৰ্ণ তথা যান্ত্ৰিক শব্দৰ দ্বাৰা প্ৰদূষিত৷ উন্নত দেশৰ ৰাজপথত যান-বাহনে কাচিৎহে হৰ্ণ বজায়৷ আমাৰ দেশত দুচকীয়া-তিনিচকীয়া-চাৰিচকীয়া অথবা চৰকাৰী-বেচৰকাৰী যিকোনো সৰু-বৰ গাড়ীয়ে বিনাদ্বিধাই শব্দ-প্ৰদূষণ সৃষ্টিৰ প্ৰতিযোগিতা পাতে৷ পৌৰ নিগমৰ পানী যোগান ধৰা গাড়ীবোৰৰ যান্ত্ৰিক শব্দই অসহনীয় কোলাহলৰ সৃষ্টি কৰে আৰু সেইবোৰ অনেক দূৰৰ পৰাই কৰ্ণগোচৰ হয়৷ নিৰ্মাণকাৰ্য চলি থকা ঠাইবোৰৰ আশে-পাশে মানুহ থকাটো অসহ্যকৰ হৈ পৰে৷ আনকি, আৱাসিক এলেকাবোৰতো নতুনকৈ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ লোৱা ফ্লেট বা অট্টালিকাবোৰত ব্যৱহাৰ কৰা মাৰ্বল পলিচ কৰা মেচিন অথবা কাঠফলা মেচিনৰ কাণতাল মাৰি ধৰা শব্দই প্ৰতিৱেশীৰ জীৱন বিৰক্তিৰে ভৰাই পেলায়৷ ছুপাৰ মাৰ্কেটবোৰত ক্ৰেতাসকলৰ মনোৰঞ্জনৰ নামত অহৰ্নিশে উচ্ছ-গ্ৰামত গান বজায়৷ সেই গান-বাজনাৰ শব্দ আৰু তাৰ প্ৰতিধবনিয়ে ক্ৰেতাৰ মন-মগজু জোকাৰি দিয়ে৷ দুই-এক ৰাজহুৱা বাছ-অটো আদিতো বাহনখনৰ ঘেৰ-ঘেৰ শব্দৰ লগত বজোৱা উচ্ছস্বৰীয় গান-বাজনাই আৰোহীৰ কৰ্ণপটহত বিন্ধি যায়৷ কিন্তু,এইবোৰক লৈ মানুহৰ যেন কাৰো ক’তো একো আপত্তিয়েই নাই৷ ঠাণ্ডাৰ দিনত হোৱা পিক্নিকবোৰততো লাউডস্পীকাৰৰ শব্দই হাবি-জংঘলত শান্তিৰে থকা জীৱ-জন্তুকো বিৰক্ত কৰিবলৈ নেৰে৷ বিয়া-সবাহ আদি পাৰিবাৰিক আনন্দ-উৎসৱবোৰতো উচ্ছ-গ্ৰামৰ সংগীত নাবাজিলে কাৰো মনত আনন্দৰ জোৱাৰ নুঠেই৷ ৰাজহুৱা সংগীতানুষ্ঠান অথবা সাংস্কৃতিক সন্ধিয়াবোৰত আকৌ দৰ্শকৰ চিঞৰ-বাখৰে সৃষ্টি কৰা শব্দ-বিশৃংখলতাই ৰুচিৱান দৰ্শক-শ্ৰোতাৰ ধৈৰ্যৰ পৰীক্ষাহে যেন লয়৷ আচলতে,‘শব্দ-প্ৰদূষণ’ক লৈ কোনো চিন্তিত নহয়৷ মছজিদৰ‘লাউডস্পীকাৰ’অথবা শ্ব’পিং মলৰ‘ছাউণ্ড-বক্স’উভয়ৰে ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ থকা উচিত৷ সকলো কথা কেৱল ধৰ্ম অথবা ৰাজনীতিৰ চছ্মাৰে চোৱা অনুচিত৷ নামাজ,হনুমান চালিছা আদি প্ৰাৰ্থনাৰ উপাদান,মনলৈ শান্তি অনাৰ একো একোটা উপলক্ষ্য৷ হৃদয়ৰ ভিতৰৰ পৰা যদি আহ্বান নাহে,তেন্তে লাউডস্পীকাৰে তাক আনিব নোৱাৰে৷ একৈছ শতিকাৰ মানুহে এইবোৰ কথাক লৈ বিতৰ্ক এৰক আৰু যুক্তিৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হওক৷