অসমীয়া ভাষাৰ সংকট
এক দেশ,এক ভাষা নীতিক গুৰুত্ব দি কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত দশম শ্ৰেণীলৈকে হিন্দী ভাষা বাধ্যতামূলক কৰাৰ কথা ঘোষণা কৰাৰ পাছত স্বাভাৱিকতে অসমীয়াৰ লগতে আন আঞ্চলিক ভাষাবোৰক লৈ শংকিত হৈ পৰিছে ৰাজ্যবাসী৷ শেহতীয়াকৈ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ এই ঘোষণাৰ প্ৰতিবাদ হোৱাও দেখা গৈছে৷ পূৰ্বৰে পৰাই অসমীয়া ভাষাটোক লৈ বিভিন্ন ষড়যন্ত্ৰ চলি আহিছে আৰু কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ শেহতীয়া ঘোষণা আন এক নতুন ষড়যন্ত্ৰ বুলি ভাবিবলৈও বাধ্য হৈছে সৰ্বসাধাৰণ৷ এখন ৰাজ্যত ভাষা এটা তেতিয়াহে সুৰক্ষিত বুলি ক’ব পৰা যাব যেতিয়া ভাষাটোক প্ৰতি ৰাজ্যবাসীৰ ভালপোৱা থাকে,ভাষাটোক লৈ তেওঁলোকে গৌৰৱবোধ কৰে৷ কিন্তু অসমীয়া ভাষাটোক ভাল পোৱা মানুহৰ সংখ্যা কিমান?অপ্ৰিয় হ’লেও ক’ব লাগিব যে অসমত এনে বহু লোক আছে যিসকলে নিজৰ ভাষাটোতকৈ হিন্দী অথবা ইংৰাজী ভাষাৰ প্ৰতিহে অধিক আগ্ৰহী৷ অভিভাৱকে সন্তানক কি মাধ্যমত শিক্ষা দিছে,সেইটো বৰ ডাঙৰ কথা নহয়৷ কিয়নো ইংৰাজী মাধ্যমত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰা বহু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েও ভালদৰে অসমীয়া ক’ব আৰু লিখিব পাৰে৷ এই বিষয়টো অৱশ্যে অভিভাৱকৰ মানসিকতাৰ ওপৰতো বহুখিনি নিৰ্ভৰ কৰে৷ যদি ঘৰত অসমীয়াত কথা কোৱা আৰু অসমীয়া চৰ্চাৰ পৰিৱেশ থাকে,তেন্তে সন্তানসকলেও নিজ ভাষাটোক ভাল পাবলৈ শিকে৷ তাকে নকৰি যদি অসমীয়া ভাষা ক’বলৈ নাজানো বুলি কৈ ইংৰাজী অথবা হিন্দীত কথা কোৱাটোক স্বাভিমানৰ প্ৰতীক বুলি ভাবি লয়,তেনে মানসিকতাই ভাষাটোৰ ভৱিষ্যৎ সুৰক্ষিত কৰিবনে?
দেশত ইংৰাজীৰ লগতে হিন্দী চৰকাৰী ভাষা হোৱাৰ বাবে জনসাধাৰণৰ হিন্দী ভাষাটোত কিছু দখল থকাটো প্ৰয়োজন৷ কিন্তু সেইবুলি ৰাজ্যৰ স্কুলবোৰত হিন্দী ভাষা বাধ্যতামূলক কৰাৰ প্ৰয়োজন আছেনে?হিন্দী ঐচ্ছিক ভাষা হিচাপে পাঠ্যক্ৰমত স্থান দিলেও ভাষাটো জানিব বিচৰাসকল উপকৃত হ’ব৷ যিহেতু দেশৰ সৰহসংখ্যক ৰাজ্যতে হিন্দী ভাষাৰ প্ৰচলন আছে,সেয়েহে হিন্দী ক’বলৈ অথবা ভাষাটোৰ বিষয়ে জানিবলৈ বহুতেই আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰে৷ তাৰ বাবে ভাষাটো পাঠ্যক্ৰমত বাধ্যতামূলক নকৰিলেও হয়৷ এই কথাটো চৰকাৰে উপলব্ধি কৰা প্ৰয়োজন৷ এইক্ষেত্ৰত দক্ষিণৰ ৰাজ্যকেইখন উদাহৰণ হোৱা উচিত৷ দাক্ষিণাত্যত স্থানীয় ভাষাকহে সদায় অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া হয় যদিও সেই ৰাজ্যসমূহত হিন্দী ক’ব পৰা মানুহৰ সংখ্যা খুব কম বু্লি ক’ব নোৱাৰি৷ যোগাযোগৰ মাধ্যম হিচাপে হিন্দী জনাটো প্ৰয়োজন৷ কিন্তু তাৰ বাবে স্কুলত ভাষাটো বাধ্যতামূলক কৰাটো স্বীকাৰ্য নহয়৷ অসমত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টী ক্ষমতালৈ অহাৰ সময়ত প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া হৈছিল যে অসমৰ জাতি,মাটি,ভেটিৰ সুৰক্ষা দিয়াটোৱেই হ’ব চৰকাৰখনৰ প্ৰথম আৰু প্ৰধান লক্ষ্য৷ কিন্তু চৰকাৰখনৰ শেহতীয়া কিছুমান কাম-কাজে সৰ্বসাধাৰণক চৰকাৰৰ সেই প্ৰতিশ্ৰুতিবোৰৰ প্ৰতি সন্দিহান কৰি তুলিছে৷ কোৱা হৈছে যে অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত দশম শ্ৰেণীলৈকে হিন্দী ভাষা বাধ্যতামূলক কৰাৰ অন্তৰালত বিজেপি চৰকাৰৰ ৰাজনৈতিক স্বাৰ্থ নিহিত আছে৷ এয়া হিন্দী বলয়ত ভাষাকেন্দ্ৰিক আৱেগ সৃষ্টিৰ কৌশলো হ’ব পাৰে৷ চৰকাৰৰ উদ্দেশ্য যিয়েই নহওক কিয়,এনেধৰণৰ পদক্ষেপে অসমীয়াৰ লগতে আন আঞ্চলিক ভাষাক ক্ষতি কৰাৰ সম্ভাৱনা নুই কৰিব নোৱাৰি৷ এনে পৰিস্থিতিত অসমীয়াসকলে কি কৰা উচিত?আন্দোলন কৰি যে বিশেষ লাভ নহ’ব তাৰ প্ৰমাণ‘কেব’‘কা’লৈ পৰিৱৰ্তন হওঁতেই পোৱা গ’ল৷ অসমীয়া হিচাপে স্বাভিমান থকাসকলে,অসমীয়া ভাষাক লৈ গৌৰৱবোধ কৰাসকলে ইয়াৰ সৰৱ প্ৰতিবাদ কৰা উচিত৷ সবল প্ৰতিবাদৰ বাবে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে যেনেদৰে বিতৰ্কিত কৃষি আইন বাতিল কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল,হিন্দী ভাষাক অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ স্কুলীয়া পাঠ্যক্ৰমত বাধ্যতামূলক কৰাৰ সিদ্ধান্তৰ বিৰুদ্ধেও প্ৰয়োজন অনুৰূপ আন্দোলনৰ৷