ব’হাগ বিহুৰ বিননি
গুৱাহাটী মহানগৰীৰ অলি-গলি,পদপথ,পথৰ দাঁতিৰ দোকানৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ছুপাৰ মাৰ্কেটসমূহ বিহুৰ খাদ্যসম্ভাৰেৰে ভৰি পৰিছে৷ বিধে বিধে পিঠা-লাড়ু,দৈ-ক্ৰীম, চিৰা-মুড়ি আৰু ভমকা ফুলীয়া গামোচাৰে চৌপাশ উদুলি-মুদুলি৷ মন কৰিবলগীয়া কথাটো এয়ে যে বিক্ৰেতাৰ তুলনাত ক্ৰেতাৰ সংখ্যা কম৷ বয়-বস্তুৰ চৰাদামে গ্ৰাহকৰ ক্ৰয় ক্ষমতাত আঘাত হানিছে৷ ক’ভিডে কোঙা কৰা ক্ষুদ্ৰ বেপাৰীসকলে আকৌ দুপইচা লাভৰ মুখ দেখিবলৈকে পুৱাৰ পৰা গধূলিলৈকে গ্ৰাহকৰ অপেক্ষাত আছে৷ ঠায়ে ঠায়ে বিহু কমিটী,বৃহৎ ৰভা আৰু সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ আয়োজন চলিছে৷ বিহুনাচ, ঢোলবাদনৰ কৰ্মশালাবোৰৰ অন্ত পৰিছে আৰু আৰম্ভ হৈছে বিহু-প্ৰতিযোগিতাৰ দৌৰ৷ বিহু-সম্ৰাজ্ঞী,বিহু-কোঁৱৰৰ পৰা আৰম্ভ মঞ্চত কোনে কিমান লাখ টকীয়া শিল্পীক থিয় কৰাব পাৰিলে,কোনে কিমান গভীৰ নিশালৈ অনুষ্ঠান চলালে– ইত্যাদিৰ প্ৰতিযোগিতা৷ ছল চাই কঠীয়া পৰা ৰাজনৈতিক দল আৰু নেতাসকলে আকৌ বিহুৰ সুযোগতে আগন্তুক পৌৰ নিগমৰ নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰ চলাইছে৷ মুঠতে সংস্কৃতি ৰক্ষাৰ এই মহাআয়োজনত ভিন্নজনে ভিন্ন ভূমিকাৰে অৱতীৰ্ণ হৈছে,বাদ পৰা নাই চৰকাৰো৷ ৰাজহুৱাকৈ শুভেচ্ছাৰ বিজ্ঞাপন প্ৰচাৰ কৰাৰ উপৰি বিহু কমিটীক লাখ টকীয়া অনুদানেৰে সংস্কৃতি সুৰক্ষিত কৰি ৰখা কাৰ্য চলাই নিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছে৷ বিহুৰ এই বৃহৎ আয়োজনৰ অংশীদাৰ হৈছে নামী-দামী,সৰু-বৰ ব্যৱসায়ী গোষ্ঠীসমূহো,লাগিলে সি বেংক-বীমাকে ধৰি বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠানেই হওক,অথবা চিমেণ্ট,গাড়ী,পাৰফিউমকে ধৰি ভিন্ন প্ৰকাৰৰ ভোক্তাৰ সামগ্ৰীয়েই হওক৷ গুৱাহাটীৰ বিখ্যাত মিঠাই ব্যৱসায়ীৰ দুই-একে গাঁৱৰ ঢেকীত খুন্দা পিঠাগুড়িৰে বনোৱা পিঠা,লাড়ু আৰু গামোচা-বিহুৱানৰ চালে চকু ৰোৱা ‘পেকিং’বোৰ ‘বিহুৰ উপহাৰ’হিচাপে বিক্ৰী কৰি গ্ৰাহকক আকৰ্ষিত কৰিছে আৰু অধিক মুনাফা অৰ্জন কৰিছে৷ ৰঙালীৰ এই মহা-আয়োজনত যিসকল অপ্ৰাসংগিক হৈ পৰিছে অথবা যিসকলক বিহুৱে বিচাৰি পোৱা নাই, তেওঁলোক হৈছে খেতিয়কসকল, যিসকলৰ কৰ্মক লৈয়ে বিহু জন্মিছিল৷ স্বত্বাধিকাৰ হস্তান্তৰিত হ’ল– কৃষকৰ পৰা বিহু কমিটীলৈ৷ সংস্কৃতিৰ ৰক্ষাকৰ্তাও বদলিল৷ চৰকাৰৰ ঘৰৰ এটকীয়া চাউল খাই,বিনামূলীয়া শিক্ষা,বিনামূলীয়া ঘৰৰ হিতাধিকাৰীৰ তালিকা পুৰাই বহাসকলৰ হাতত এতিয়া পথাৰৰ বোকামাটিও নাই,সংস্কৃতি ৰক্ষাৰ পৰম্পৰাগত দায়িত্বও নাই৷ যাৰ হাতত নাঙলো নাই,গৰুও নাই,তাৰ হাতত সংস্কৃতি ৰক্ষাৰ ভাৰ কোনে সঁপিব! ৰাজ্য চৰকাৰে লাখ টকাৰ অনুদানেৰে মঞ্চ বিহুক উদ্গনি দিলে, মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে ১২ হাজাৰ গামোচা উপহাৰৰ বাবে কিনি বোৱনীসকলকো সকাহ দিয়া বুলি প্ৰশংসা বুটলিলে৷ গতিকে,চান্দা তুলি বিহু পাতিবলৈ দিয়া নহ’ব বুলি মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে কৰা ঘোষণাত ক্ষুব্ধ হৈ যিসকলে অসমীয়াৰ হিয়াৰ আমঠু ‘বিহু’হেৰাই যাব বুলি যি আশংকা ব্যক্ত কৰিছিল,সেইসকল এতিয়া নিশ্চিন্ত হ’ব পাৰে৷ মঞ্চ বিহু,প্ৰতিযোগিতা,সাংস্কৃতিক সন্ধিয়া,থলুৱা টিভি চেনেল, গামোচা,মেলা ইত্যাদিয়ে ‘বিহু’ক জীয়াই ৰাখিব৷ কিন্তু যিসকলে বিহুক প্ৰাণ দিছিল,যিসকল আছিল বিহুৰ ‘কাৰণ’,– সেইসকলহে হৈ পৰিছে উপেক্ষিত,অৱহেলিত,অনাদৃত৷ তেওঁলোকৰ বাবে ব’হাগ অকলে অহা নাই,আহি আছে বাৰিষা,বান আৰু খহনীয়া৷ আহি আছে ‘বান’ৰ সমস্যাক ৰাষ্ট্ৰীয় সমস্যা নকৰাৰ অন্তহীন প্ৰতিবাদ, তৰ্ক-বিতৰ্ক৷ আহি আছে নেতা-পালিনেতাৰ হেলিকপ্টাৰেৰে বানপীড়িত লোকৰ দশা-দুৰ্দশা দৰ্শনৰ দুঃসময়৷ বিহু-বলিয়া নগৰীয়াসকলৰ ‘বান-সাহায্য বিতৰণ’উৎসৱো সমাগত৷ থলুৱা টিভি চেনেলবোৰৰ উত্তেজনাপূৰ্ণ বাতৰি পৰিৱেশন আৰু বিশেষজ্ঞক লৈ পতা আলোচনা-টক-শ্ব’ৰো সময়লৈ বেছি পৰ নাই৷ সেয়েহে, হয়তো তেওঁলোকক আজিৰ উৎসৱে ঢুকি পোৱাগৈ নাই; বিহুৰ সৈতে কৃষি আৰু কৃষকৰ ৰাহিজোৰা ভংগ হ’ল কাহানিবাই!