অসমীয়াৰ ব্ৰহ্মতালুত দংশন
ধৰ্মীয় বিশ্বাস-পৰম্পৰা,ৰীতি-নীতি এইবিলাক যুগসাপেক্ষ বিষয়৷ এখন সমাজ যি স্তৰত থাকে, সেই স্তৰৰ চিন্তাৰ বহিঃপ্ৰকাশ ঘটে ইয়াৰ কৰ্মসংস্কৃতিত আৰু সেই কৰ্মসংস্কৃতিয়েই নিৰূপণ কৰে সমাজ এখনৰ অৰ্থনীতিৰ স্তৰ৷ প্ৰাক্-শংকৰী যুগৰ অসমত বৰ্তি থকা যাগ-যজ্ঞ,বলি-বিধানৰ লগতে তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰ আদিয়ে ধৰ্মীয় ক্ষেত্ৰখনত যি বিশৃংখল পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰিছিল,তাক শংকৰদেৱে শৃংখলিত কৰাৰ লগতে অসমীয়া জাতিটোক সুকীয়া পৰিচয়েৰে জগতত আগবঢ়াই নিবৰ কাৰণে নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল৷ ১২ বছৰীয়া তীৰ্থ ভ্ৰমণৰ অভিজ্ঞতাৰে পুষ্ট শংকৰদেৱে ‘এক দেৱ এক সেৱ,এক বিনে নাই কেও’ দৰ্শনেৰে যি নামঘৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, সেই নামঘৰ পুৱা-গধূলি কেৱল হৰিনামৰ ধবনিৰে মুখৰিত হৈছিল আৰু নগাৰ নৰোত্তমৰ পৰা মুছলমানৰ চান্দসাই,গাৰোৰ গোবিন্দলৈকে সকলোকে ঐক্যবদ্ধ কৰি অসমীয়া জাতিক একতাৰ ডোলেৰে বান্ধিছিল৷ শংকৰদেৱৰ ধৰ্মটো কেৱল এটা ধৰ্ম নাছিল,ই অসমীয়া জাতিৰ এক পৰিচয়লৈ উত্তীৰ্ণ হৈছিল৷ সাধাৰণভাৱে সংস্কৃতি আৰু ধৰ্মৰ মাজত পাৰ্থক্য থাকে যদিও অসমীয়া জাতিৰ সংস্কৃতি আৰু ধৰ্ম প্ৰায় একাকাৰ হৈ পৰিছিল ইয়াৰ গ্ৰহণযোগ্যতাৰ বাবে৷ বিহুনামৰ পৰা বিয়ানামলৈকে শংকৰদেৱৰ নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্ৰভাৱ বিৰাজমান৷ নামঘৰ ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান নহয়, সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান হৈ পৰিছিল৷ এনে এক উচ্ছ চিন্তাৰ ক্ষেত্ৰখন কিছুমান মতলবী মানুহৰ কবলত পৰি ইয়াৰ ঐতিহ্য-পৰম্পৰাত কুঠাৰাঘাত কৰাৰ অপচেষ্টা চলি আহিছে৷ বিশেষকৈ বিজেপি চৰকাৰ শাসনলৈ অহাৰ পাছত অসমলৈ উত্তৰ ভাৰতীয় উগ্ৰ হিন্দুত্ববাদী চিন্তাৰ আমদানি হোৱা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে৷ নমামি ব্ৰহ্মপুত্ৰ,নমামি বৰাক আদিৰ লগতে প্ৰতিটো চৰকাৰী অনুষ্ঠানতে পূজা-পাতল কৰা,আধাৰশিলা অনুষ্ঠানত ভূমিপূজা কৰা আদিৰ পয়োভৰ বৃদ্ধি হ’বলৈ ধৰে৷ অসমৰ সত্ৰসমূহে শংকৰদেৱৰ বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ ধাৰক আৰু বাহক হিচাপে নিজেই দাবী কৰে, কিন্তু সুদূৰ কনৌজৰ পৰা অনা ব্ৰাহ্মণেৰে পতা যজ্ঞত বা নমামি ব্ৰহ্মপুত্ৰ অনুষ্ঠানত সত্ৰাধিকাৰে নাৱত উঠি যেতিয়া সহযোগ কৰিব,তেতিয়া আৰু ক’ত মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ আদৰ্শ বৰ্তি থাকিব৷ এইবোৰ চৰকাৰী কাৰ্যসূচীৰ বিৰোধিতা অসমত শংকৰদেৱৰ নাম লৈ গঠন হোৱা শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘয়ো নকৰিলে,ফলত আজি অসমীয়াৰ ব্ৰহ্মতালুত দংশন কৰিবলৈ একাংশ আগবাঢ়ি আহিল আৰু যি শংকৰদেৱে জাতিৰ বৰঘৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল, সেই বৰঘৰতে গোমসাপে বাহ ল’বলৈ সুবিধা পালে৷
আঠখেলীয়া নামঘৰৰ চৌহদত যি যজ্ঞ অনুষ্ঠিত হ’ল এই ঘটনাৰ মিশ্ৰিত প্ৰতিক্ৰিয়া ৰাজ্যখনত ইতিমধ্যে হৈছে৷ কিন্তু এই প্ৰতিক্ৰিয়া হৈছে সমাজৰ বৌদ্ধিক অংশৰ পৰা৷ যিসকল শংকৰদেৱৰ ধৰ্ম সংৰক্ষণ আৰু সংবৰ্ধনৰ বাবে গঠন হৈছে,যিসকলে মাহেকীয়া আৰু ১১ দিনীয়াৰ নামত গাঁৱত দহটা নামঘৰৰ সৃষ্টি কৰিছে,যিসকলে ছোৱালী বিয়াৰ বাবে হোম [যজ্ঞ]পুৰিলে ককায়েকৰ ঘৰতো ভৰি নিদিয়ে, চুলি খুৰালে মৃতকৰ শ্ৰাদ্ধও নাখায়,সেইসকলে নামঘৰত যজ্ঞ পতা বিষয়টোৰ ক্ষেত্ৰত মৌনতা অৱলম্বন কৰাটো অতি ৰহস্যজনক হৈ পৰিছে৷ আৰ আৰ এছৰ আশিসধন্য এটা অংশই অসমত বৈষ্ণৱ ধৰ্ম বিলুপ্ত কৰি পুনৰ শাক্ত ধৰ্ম প্ৰৱৰ্তনৰ বাবে অতি সণ্ঢালনিকৈ চেষ্টা কৰি আহিছে৷ ইয়াৰ অংশ হিচাপেই নামঘৰলৈ চৰকাৰী সাহায্য দিয়া,নামঘৰ নিৰ্মাণৰ চানেকি শংকৰদেৱৰ আৰ্হিৰ পৰিৱৰ্তন কৰি মণিকূটত টোপ দিয়া আদি ঘটনা ঘটি আহিছে৷ এইক্ষেত্ৰত সমাজৰ বৌদ্ধিক অংশই নহয়,গণতান্ত্ৰিক তথা অসমীয়া সংস্কৃতিৰ বৰপেৰাটো সমৃদ্ধ কৰি ৰখাৰ বাবে যিসকলে চিন্তা কৰে,সেই সকলোৱেই মাত মতা প্ৰয়োজন হৈ পৰিছে৷ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সংঘতো যিসকল ব্যক্তি ইতিমধ্যে চৰকাৰী বঁটা-বাহন তথা সাহায্যৰ মোহত পৰি এনে বিষয়ত মনে মনে আছে, সেইসকলক চিনাক্ত কৰি অসমীয়া সমাজখন ৰক্ষা কৰাৰ সময় সমাগত৷ অসমৰ সত্ৰসমূহেও এইক্ষেত্ৰত সৰৱ ভূমিকা পালন কৰাটো সময়ৰ দাবী হৈ পৰিছে৷ নহ’লে প্ৰাক্-শংকৰী যুগৰ সেই পৰিৱেশ পুনৰ ঘূৰি আহিবলৈ বেছি সময় নালাগিব৷ আৰু সেই পৰিৱেশ ৰচনাৰ বাবেই ইতিমধ্যে সচেতনভাৱে কাম কৰি থকা হৈছে৷