সপোন বিচাৰি অৰণ্যলৈ কিমান ফলদায়ক!

ইতিহাসপ্ৰসিদ্ধ ৰংঘৰ বাকৰিত কেইবাটাও দশক পূৰ্বে ১৯৭৯ চনত জন্ম হৈছিল আলফাৰ৷ বিশ্ব কঁপোৱা বিদেশী বহিষ্কাৰৰ আন্দোলন চলি থকাৰ সময়ছোৱাতে আলফা ভূমিষ্ঠ হ’লেও সেই সময়ছোৱাত সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ[আছু]নেতৃত্বত হোৱা এই গণ আন্দোলনত ৰাইজ দলে-বলে জঁপিয়াই পৰাৰ বাবে কাৰো আহৰি নাছিল আলফালৈ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰাৰ৷ বিদেশী বহিষ্কাৰৰ আন্দোলন ছবছৰ চলাৰ পাছত অসম চুক্তি সম্পাদিত হ’ল,অগপ নেতৃত্বাধীন আঞ্চলিক দলৰ চৰকাৰ হ’ল৷ ছবছৰীয়া গণ আন্দোলনৰ পৰিণতি,ফলাফল কি হ’ল সেই সম্পৰ্কে এতিয়া অধিক ব্যাখ্যাৰ প্ৰয়োজন নাই৷ কিন্তু আছু নেতৃত্বাধীন গণ আন্দোলনৰ পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ৰ পৰা স্বাধীন অসমৰ সপোন বুকুত বান্ধি নিজৰ জন্মভূমিৰ বাবে কিবা এটা কৰাৰ আশাৰে আলফাৰ প্ৰশিক্ষণ শিবিৰলৈ যোৱা যুৱক-যুৱতীৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাবলৈ ল’লে৷ কালক্ৰমত বিদেশীমুক্ত অসমৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দি যি আঞ্চলিক চৰকাৰ শাসনত অধিষ্ঠিত হৈছিল,সেই অগপ চৰকাৰৰ দিনতে আলফাৰ বিৰুদ্ধে তদানীন্তন কেন্দ্ৰ চৰকাৰৰ নিৰ্দেশমৰ্মে চলিল তুমুল অভিযান৷ আলফাৰো আক্ৰমণ,কুটাঘাটী কাৰ্যকলাপত নিহত,আঘাতপ্ৰাপ্ত হ’ল বহুজন৷ অগপ চৰকাৰৰ আমোলতে সংঘটিত হ’ল গুপ্তহত্যা– যি অসমৰ ৰাজনৈতিক-সামাজিক ইতিহাসৰ বাবে চিহ্নিত হ’ল এক ঘৃণিত অধ্যায়, ট্ৰেজিক ঘটনাৰূপে৷ এতিয়া সেই সকলোবোৰ ইতিহাস৷ বিদেশী বহিষ্কাৰৰ আন্দোলন,অসম চুক্তি, আলফাৰ স্বাধীন অসমৰ সপোন আদিক লৈ ৰজাঘৰ-প্ৰজাঘৰ উভয়ে এতিয়াও আলোচনা-বিলোচনা কৰে,অভিৱৰ্তন পাতে,প্ৰশাসনিক-ৰাজনৈতিক মহলৰ উচ্চ পৰ্যায়ত মেজমেল হয়– কিন্তু ফলাফল কি সেয়া সকলোৰে জ্ঞাত৷ তাৎপৰ্যৰ বিষয় এই যে মাজে সময়ে সাময়িকভাৱে নিষ্ক্ৰিয় বা সুপ্ত হৈ থকা এই বিষয়সমূহ কেতিয়াবা পুনৰ সক্ৰিয় হৈ পৰে৷ চৰকাৰ-প্ৰশাসনৰ লগতে ৰাইজো তেতিয়া পুনৰ সজাগ হ’ব লগাত পৰে৷ কিছুদিনৰ পূৰ্বে খিলঞ্জীয়া অসমীয়াৰ সংজ্ঞা, অসম চুক্তিৰ ছয় নং দফাত উল্লিখিত দিশসমূহক লৈ চৰকাৰ,সংগঠন বিশেষভাৱে সক্ৰিয় হৈছিল৷ প্ৰাক্তন ন্যায়াধীশ নেতৃত্বাধীন কমিটী হ’ল,ৰাজ্যৰ বিভিন্ন স্থানত বিভিন্ন পক্ষৰ লোকৰ সাক্ষ্য গ্ৰহণ কৰা হ’ল আৰু কমিটীয়েও উক্ত সাক্ষ্যৰ আধাৰত চৰকাৰক প্ৰতিবেদন দাখিল কৰিলে৷ সেই সময়ত এনে লাগিছিল যে এইবাৰ অসমীয়াৰ ‘অসমীয়াত্ব’নিশ্চিত হোৱাৰ পূৰ্ণ সম্ভাৱনা আছে৷ অৱশেষত কি হ’ল গম লৈ থকাসকলে গম পায়৷ এনেদৰেই আছুৰ দাবীৰ পৰা আলফাৰ সমস্যা সমাধানলৈকে কথাবোৰ চলি আছে৷ আলফাৰ সৈতে অৱশ্যে আলাপ-আলোচনাৰ যোগেদি এক স্থায়ী সমাধানৰ ক্ষেত্ৰতো চৰকাৰে ব্যৱস্থা নোলোৱাকৈ থকা নাই৷ আলফায়ো যুদ্ধবিৰতি ঘোষণা কৰি নিজৰ সদিচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছে৷ কিন্তু আলফাৰ ‘সদিচ্ছা’ৰ মাজতে স্বাধীন অসমৰ সেই পুৰণি সপোনটো সাকাৰ কৰাৰ সন্ধানতেই হওক বা হতাশাগ্ৰস্ত হৈ নতুন প্ৰজন্মৰ এচামে আলফাত যোগদান কৰিছে৷ প্ৰথমাৱস্থাত আলফালৈ যোৱা গৰিষ্ঠসংখ্যকে দেশপ্ৰেমৰ দ্বাৰা উদ্বুদ্ধ হৈছিল৷ পিছৰফালে আলফাত যোগদান কৰাটো এক গ্লেমাৰত পৰিণত হোৱাৰ লগতে আলফাৰ পৰা ছালফা হোৱাৰ সা-সুবিধাৰ বাবেও এচামে সংগঠনটোত যোগদান কৰিছিল৷ কিন্তু এইবাৰ আলফালৈ যোৱা যুৱক-যুৱতীসকলৰ অন্তৰ্নিহিত কাৰণ পূৰ্বৰ দৰে একে নহয়৷ শদিয়াৰ জনাৰ্দন গগৈ নামৰ কংগ্ৰেছ নেতাজনে কণমানি সন্তান,পত্নী আৰু পিতৃ-মাতৃক ত্যাগ কৰি আলফালৈ যোৱাৰ প্ৰাকমুহূৰ্তত এখন চিঠি লিখি থৈ গৈছে৷ সেই চিঠিখনৰ ভাৱাৰ্থ উপলব্ধি কৰিব পাৰিলেই বহু তেনে যুৱক-যুৱতীৰ মনত থকা কথাবোৰ উন্মোচিত হ’ব৷ নাহৰকটীয়াৰ পংকজ গগৈ,শিৱসাগৰৰ পংকজ মেছ,পাঠশালাৰ বিভাকৰ কলিতাকে ধৰি আৰক্ষী,চৰকাৰী কৰ্মচাৰীৰ পৰা গৃহিণী,সুদক্ষ খেলুৱৈলৈকে বিদ্ৰোহী সংগঠনৰ কণ্টকময়,বিপদসংকুল জীৱন বাছি লোৱাৰ অন্তৰালত কি তাৰো বিশ্লেষণ হোৱা উচিত৷ উল্লেখ্য,বৰ্তমান সময়ত আলফাত যোগদান কৰা বহুকেইজন চাকৰি বা কৰ্মসংস্থান বিচাৰি হাবাথুৰি খোৱা লোক৷ ৰাজ্যত বৰ্ধিত নিবনুৱাৰ সংখ্যা বৃদ্ধি ভৱিষ্যত দিনৰ বাবে এক চিন্তনীয় বিষয়৷ সাম্প্ৰতিক সময়ৰ ৰাজনৈতিক,সামাজিক তথা অৰ্থনৈতিক পৰিৱেশেও নতুন প্ৰজন্মৰ এচামৰ মাজত বহু প্ৰশ্নৰ,উদ্বিগ্নতাৰ সৃষ্টি কৰিছে৷ কেৱল দলীয় আদৰ্শ,চিন্তাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত ৰাজনৈতিক নেতৃত্বৰ কাম-কাজেও নতুন প্ৰজন্মৰ এচামক অসন্তুষ্ট কৰাটো নুই কৰিব নোৱাৰি৷ এইক্ষেত্ৰত পৰিয়াল,শৈক্ষিক মহল,সামাজিক নেতৃত্ব আদিৰ সৱল ভূমিকা আদিয়েও আৱেগৰ বশৱৰ্তী হৈ এচাম নৱ-প্ৰজন্মৰ নিষিদ্ধ সংগঠনলৈ যোৱাৰ প্ৰক্ৰিয়াটোক ৰোধ কৰিব পাৰে৷ হত্যা,বিস্ফোৰণৰ দৰে বিভীষিকাময় পৰিৱেশ সৃষ্টি কাৰো কাম্য নহয়৷ পূৰ্বতে হোৱা এনে পৰিৱেশৰ বাবে বহু সম্ভাৱনাপূৰ্ণ যুৱক-যুৱতীয়ে প্ৰাণ হেৰুৱাইছে৷ সেই পৰিৱেশ যাতে দুনাই সৃষ্টি নহয় তাৰ বাবে সম্ভৱপৰ সকলো ব্যৱস্থা চৰকাৰে গ্ৰহণ কৰা উচিত৷ লগতে যুদ্ধবিৰতিৰ অচিলাৰে আলফাই নিজক পুনৰ শক্তিশালী কৰাৰ স্বাৰ্থত কি কি দিশ নিহিত আছে তাৰো বিশ্লেষণ হোৱা উচিত৷