নিয়োগযোগ্যতা
বাতৰিকাকতত প্ৰকাশিত তথ্য অনুসৰি শিক্ষিত নিবনুৱাৰে গিজ্গিজাই থকা এইখন দেশত স্বাস্থ্য বিভাগৰ কাৰ্যালয়ৰ ৩৩২টা পদ, ষ্টাফ নাৰ্ছৰ ৩৩৯টা পদ আৰু আৰক্ষী জোৱানৰ ২৬৩টা পদৰ বাবে হেনো কোনো প্ৰাৰ্থীয়েই আৱেদন নজনালে৷ এনে কথাও সম্ভৱ হ’ব পাৰেনে? নিয়োগযোগ্যতাৰ অভাৱ হ’লে এনে কথা সম্ভৱ হ’ব পাৰে৷ উক্ত বাতৰিটোৰ মতে, স্বাস্থ্য বিভাগৰ কম্পিউটাৰ, ষ্টেন’-টাইপিষ্ট, ৰেফ্ৰিজাৰেটৰ মেকানিক, লেবৰেটৰী টেকনিচিয়ান, ক্ৰিটিকেল কেয়াৰৰ নাৰ্ছ আদি পদত যোগ্য প্ৰাৰ্থীৰ অভাৱত প্ৰয়োজনীয়সংখ্যক পদত নিযুক্তি দিব পৰা নগ’ল৷ উক্ত পদসমূহৰ দৰে অনেক পদ আছে যিবোৰৰ বাবে বিশেষকৈ প্ৰস্তুত কৰা পাঠ্যক্ৰমৰ ডিগ্ৰী বা ডিপ্ল’মাৰ প্ৰয়োজন হয়৷ সাধাৰণ পাঠ্যক্ৰমৰ হাইস্কুল বা উচ্ছতৰ মাধ্যমিক স্তৰৰ শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পাছত সাধাৰণতে এনেবোৰ দক্ষতাপূৰ্ণ কাৰিকৰী পাঠ্যক্ৰমত যোগদান কৰিব লাগে৷ কিন্তু, আমাৰ বৃহৎসংখ্যকেই সাধাৰণ স্নাতক বা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীৰ পাঠ্যক্ৰমলৈহে ধাৱিত হয়৷ অৱশ্যে, কাৰিকৰী পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰা যুৱক-যুৱতী যে নিবনুৱা হৈ নাই, এনে নহয়৷ ২০২২ চনৰ জানুৱাৰীৰ তথ্য অনুসৰি অসমত পঞ্জীয়নভুক্ত ২৪.০৪ লাখ নিবনুৱাৰ ভিতৰত ৮,১৩৬জন অভিযন্তা, ৩৪৫জন ভেটেৰিনেৰী, ২৯৯জন কৃষি বিজ্ঞানৰ স্নাতক আৰু ১৬,৯১৩জন আন কাৰিকৰী ডিপ্ল’মাধাৰী যুৱক-যুৱতী আছে৷ আকৌ, ৩.৫ লাখ স্নাতক নিবনুৱাৰ বিপৰীতে প্ৰায় ১৩ লাখ উচ্ছ মাধ্যমিক আৰু উচ্ছতৰ মাধ্যমিকত উত্তীৰ্ণ নিবনুৱা থকাৰ তথ্য পোৱা গৈছে৷ ৰাজ্যখনত ইখনৰ পাছত সিখনকৈ মেডিকেল কলেজ তথা হাস্পতাল স্থাপন কৰা হৈছে৷ তদুপৰি, ব্যক্তিগত খণ্ডতো ক্ৰমাগতভাৱে নাৰ্ছিং হোম, লেবৰেটৰী, ফাৰ্মাচী আদিৰ সংখ্যা বাঢ়ি গৈ আছে৷ এনেবোৰ প্ৰতিষ্ঠানত ডাক্তৰৰ বাহিৰেও আন বিশেষ অৰ্হতাসম্পন্ন স্বাস্থ্যকৰ্মীৰ প্ৰয়োজন হয়৷ যেতিয়া ৰাজ্যত উপযুক্তসংখ্যক অৰ্হতাসম্পন্ন যোগ্য প্ৰাৰ্থী নাথাকিব, তেতিয়া স্বাভাৱিকতেই বিহাৰ, উৰিষ্যা, পশ্চিমবংগৰ প্ৰাৰ্থী আহি ইয়াত নিযুক্তি লাভ কৰিব৷ আজিৰ পৰা কেইবাবছৰো পূৰ্বে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় স্তৰৰ টিভি চেনেল এটাই উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত কাম কৰাৰ বাবে বিশেষ অৰ্হতাসম্পন্ন ফটোগ্ৰাফাৰ বা কেমেৰামেনৰ বাবে বিজ্ঞাপন দিছিল যদিও এজনো প্ৰাৰ্থী তেওঁলোকে পোৱা নাছিল; এই কথাষাৰ অতি ক্ষোভেৰে অসমৰ অৰ্থনীতিৰ সৈতে ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত, সদ্য-প্ৰয়াত অধ্যাপক এজনে এখন ৰাজহুৱা সভাত ব্যক্ত কৰিছিল৷ আমাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে পাঠ্যপুথিত পঢ়াৰ ধৰণে ‘জনসংখ্যা বৃদ্ধি’কেই নিবনুৱা সমস্যাৰ প্ৰধান কাৰণ বুলি পৰীক্ষাত অহা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ লিখে৷ ‘এম্প্লয়েবিলিটী’ৰ কথা তেওঁলোকক শিকোৱা নহয়৷ উচ্ছ শিক্ষাৰ বাবে থকা চৰকাৰী অনুষ্ঠানসমূহেও পৰম্পৰাগত বিষয়ৰ বাহিৰে নতুন নতুন তথা বজাৰৰ চাহিদা অনুসৰি প্ৰস্তুত কৰা পাঠ্যক্ৰমৰ সংযোজন কৰিব নিবিচাৰে৷ আন নালাগে, পৰ্যটন উদ্যোগৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় মানৱ সম্পদ গঢ় দি তুলিব পৰাকৈ পৰ্যাপ্তসংখ্যক শিক্ষানুষ্ঠান অসমত নাই৷ অসমৰ চাহ, পেট্ৰ’লিয়াম আদিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গঢ়ি তুলিব পৰা পাঠ্যক্ৰম অসমৰ বিশ্ববিদ্যালয়তেই অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হোৱা নাই৷ মুঠতে, বিশ্বায়নৰ লগে লগে কৰ্মসংস্থানৰ ক্ষেত্ৰখনত যিবোৰ নতুন নতুন সা-সুবিধাৰ সৃষ্টি হ’ল, সেইবোৰৰ প্ৰতি কিছুসংখ্যক ব্যতিক্ৰম বাদ দি আমি সৰহসংখ্যকেই নিৰ্লিপ্ত হৈ থাকিলোঁ৷ স্ব-নিয়োজনৰ সৰু-সুৰা কামবোৰ, যেনে, শাক-পাচলি-ফলমূলৰ ব্যৱসায়ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি মাছ-গাখীৰ-পানীৰ ব্যৱসায়লৈকে প্ৰায় সকলো বহিঃৰাজ্যৰ লোকৰ হাতত থকা পৰিলক্ষিত হয়৷ আন নালাগে, শেহতীয়াকৈ ক্ষিপ্ৰগতিত বাঢ়ি অহা বিউটী পাৰ্লাৰবোৰৰ মেনেজাৰৰ পৰা কৰ্মীলৈকে সিংহভাগেই বহিঃৰাজ্যৰ লোক৷ এইবোৰ কথা স্থানান্তৰত চৰ্চিত নোহোৱাকৈ নাই৷ কিন্তু, পদ্ধতিগতভাৱে কৰ্ম-ব্যৱস্থা নল’লে কেৱল চৰ্চা-আলোচনাৰ দ্বাৰা কোনো কাম নিসিজে৷ সহস্ৰাধিক পদ উপযুক্ত প্ৰাৰ্থীৰ অভাৱত পূৰণ কৰিব নোৱৰা কথাটোৱে অন্ততঃ তাকেই প্ৰমাণ কৰিছে৷