বান কিয় ৰাষ্ট্ৰীয় সমস্যা হ’ব নোৱাৰে!
অসমত বানে ভয়ংকৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিছে৷ বছৰৰ প্ৰথমটো বানতে উন্নয়নৰ সকলো পৰিভাষাক ভেঙুচালি কৰি উটুৱাই নিছে দলং, ৰাস্তা-ঘাট, ৰে’ললাইন, ৰে’ল ষ্টেচনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ঘৰ-দুৱাৰ, মানুহ, জীৱ-জন্তু সকলো৷ ৰুদ্ৰৰূপ ধাৰণ কৰিছে প্ৰকৃতিয়ে, সন্মুখত পোৱা সকলো উটুৱাই নিছে পানীয়ে৷ বৰ্তমানলৈকে অসমৰ ২৬খন জিলাৰ ২৬,৭৩,৩৫২জন লোক ক্ষতিগ্ৰস্ত হোৱাৰ বিপৰীতে ৬৭টা ৰাজহ চক্ৰৰ ১,০৮৮খন গাঁৱৰ ৩২,৯৪৪.৫২ হেক্টৰ কৃষিভূমি জলমগ্ন হৈছে বুলি চৰকাৰী সূত্ৰতে কৈছে৷ এই সংখ্যা যে বেছি হ’ব সেয়া নিশ্চিত৷ ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক এই দুয়োখন নদী আৰু ইয়াৰ উপনৈসমূহে প্ৰতিবছৰে অসমত ব্যাপক বানৰ সৃষ্টি কৰি আহিছে৷ কিন্তু এই বানক আমি কিয় নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পৰা নাই? স্বাধীনতাৰ অমৃত মহোৎসৱ উদ্যাপনৰ সময়ত কিয় লাখ লাখ মানুহে অকণমান নিৰাপত্তাৰ বাবে হাহাকাৰ কৰিব লগা হৈছে? কিয় এবুকু পানীত কক্বকাই কেইটামান অন্নৰ বাবে হাহাকাৰ কৰিবলগীয়া হৈছে? বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশে বান নিয়ন্ত্ৰণ কৰি ইয়াক উন্নয়নৰ গতিধাৰাৰ লগত সংযোগ কৰিছে৷ আন দেশলৈ বাদ দিলোঁ আমাৰ কাষৰ চীনেই কেনেদৰে হোৱাংহো নদীক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিলে! স্বাধীনতাৰ পাছত বহু চৰকাৰ আহিল, বহু চৰকাৰ গ’ল, কিন্তু অসমৰ চকুলো হৈ পৰা বানৰ বাবে বিশেষ ব্যৱস্থা লোৱা দেখা নগ’ল৷ বান নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে যিবোৰ মথাউৰি নিৰ্মাণ কৰিলে, সেইসমূহৰ কাৰ্যকাৰিতা বা বিজ্ঞানসন্মত অধ্যয়নত বহু প্ৰশ্ন চিহ্ন আছে৷ প্ৰতিবছৰে মথাউৰি ভাগিয়েই আছে৷ বান হৈয়ে আছে, অসমৰ হাজাৰ হাজাৰ কোটি টকা লোকচান হৈয়ে আছে৷ এইবাৰ নতুন চৰকাৰে অৰ্থাৎ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা চৰকাৰৰ জলসম্পদ মন্ত্ৰী পীয়ূষ হাজৰিকাই দায়িত্ব ভাৰ লৈয়ে বহু হৈ-চৈ কৰা দেখা গ’ল৷ নাৱত উঠি, মথাউৰিত থিয় হৈ, অভিযন্তা-ঠিকাদাৰক গালি পাৰি বহু ৰাজনীতি কৰা দেখা গ’ল৷ বান প্ৰতিৰোধ চৰকাৰৰ প্ৰাথমিক দায়িত্ব বুলি ঘোষণা কৰিলে৷ কিন্তু সকলো ফুটুকাৰ ফেনত পৰিণত হ’ল৷ এতিয়া যেতিয়া বানে সকলো তচনচ কৰিলে, তেতিয়া মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে বিধায়ক-মন্ত্ৰীক সমষ্টিয়ে সমষ্টিয়ে, জিলাই জিলাই যাবলৈ ক’ব লগা হৈছে৷ কাকতত প্ৰকাশ হৈছে যে বনমন্ত্ৰী পৰিমল শুক্লবৈদ্যই কাজিৰঙালৈ গৈ বিষয়া-কৰ্মচাৰীক ‘হাই লেণ্ড’ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছে৷ ইয়াকে কয় ‘চোৰ গ’লে বুধি বৰষুণ গ’লে জাপি’৷ আৰু আজি স্বাধীনতাৰ ৭৫ বছৰে এনে ল’ৰা-ধেমালিয়েই হৈ আছে বুলি ক’লেও বঢ়াই কোৱা নহ’ব৷ অসমৰ এই জ্বলন্ত তথা বাস্তৱ সমস্যাটোৰ ক্ষেত্ৰত কোনোখন কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰেই যে সংবেদনশীল নহয়, সেই কথা ইতিমধ্যে অসমৰ প্ৰতিজন নাগৰিকেই বুজি উঠিছে৷ ইতিমধ্যে অসমৰ পানীক ৰাষ্ট্ৰীয় সম্পদৰূপে লোৱা চৰকাৰে কিন্তু অসমৰ বানক ৰাষ্ট্ৰীয় সমস্যাৰূপে স্বীকৃতি দিবলৈ নাৰাজ! এই সম্পৰ্কত অসমৰ জনতাই বাৰে বাৰে দাবী উত্থাপন কৰিলেও চৰকাৰসমূহে ভ্ৰূক্ষেপ নকৰে৷ বৰ্তমানৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক যোৱা বছৰ সাংবাদিকে এই সম্পৰ্কত প্ৰশ্ন কৰোঁতে তেওঁ উপহাসসূচক মন্তব্যৰে বিষয়টো অৱহেলা কৰি ‘সমস্যাটো ৰাষ্ট্ৰীয় কৰিলেই নোহোৱা হৈ যাব নেকি’ বুলি কৈছিল৷ সঁচা কথা, সমস্যা এটাক এটা নামেৰে চিনাক্ত কৰিলেই সমাধান হৈ নাযায়, কিন্তু সমস্যাটো ৰাষ্ট্ৰীয় হোৱাৰ লগে লগে সেই সমস্যাটোৰ ক্ষেত্ৰত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ এক দায়বদ্ধতা আহি পৰে৷ আজিকালি যিহেতু পুঁজিৰ সকলো উৎস কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ হাতলৈ গ’ল, সেয়ে এইক্ষেত্ৰত সঠিক পৰিকল্পনা কৰি বান নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিবলৈ সুবিধা হয়৷ আনহাতে, অসমৰ বৰাক-ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উপনৈসমূহত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে যধে-মধেনদীবান্ধ নিৰ্মাণৰ পৰিকল্পনা কৰিছে৷ ফলত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে একেখন নদীৰ ওপৰতে বৃহৎ নদীবান্ধ নিৰ্মাণ কৰি বিদু্যৎ উৎপাদন কৰিব আৰু অসম চৰকাৰে বান নিয়ন্ত্ৰণৰ পৰিকল্পনা কৰিব! সেইটো সম্ভৱ নহয়৷ সেয়ে অসমৰ বান সমস্যাক ৰাষ্ট্ৰীয় সমস্যা কৰিলে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ এই বান নিয়ন্ত্ৰণো প্ৰাথমিক দায়িত্ব হৈ পৰিব৷ অন্যথা আজিৰ ৰঙানদীৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰা অপৰিকল্পিত নদীবান্ধে যিদৰে ৰঙানদীৰ পাৰৰ জনসাধাৰণক জ্বলা-কলা খুৱাইছে, এসময়ৰ আশীৰ্বাদস্বৰূপ ৰঙানদী আজি অভিশাপলৈ পৰিণত হৈছে, তেনেদৰে প্ৰতিখন নৈয়েই সেই ৰূপ ল’ব৷ সেয়ে সময় থাকোঁতেই সঠিক পৰিকল্পনা কৰিব লাগিব, তাৰ বাবে লাগিব এখন দুৰ্নীতিমুক্ত চৰকাৰ৷ প্ৰতিবছৰে কোটি কোটি টকাৰ মথাউৰি নিৰ্মাণ কৰি থকা হৈছে, পৰ্কুপাইন বহুৱাই থকা হৈছে, জিঅ’ বেগ দি থকা হৈছে, কিন্তু বান এতিয়াও চকুলো হৈ আছে৷ এক তথ্য মতে, এটা অঞ্চলত এবাৰ বান হ’লে অঞ্চলটো আৰ্থিকভাৱে ২০ বছৰ পিছুৱাই যায়৷ বানে কঢ়িয়াই অনা বালিয়ে পথাৰসমূহ পুতি পেলায়, পূৰ্বে বান মৎস্যজীৱীৰ বাবে আশীৰ্বাদ আছিল, এতিয়া পুখুৰী-ফিছাৰীত থকাকেইটাও উটুৱাই নি সৰ্বস্বান্ত কৰে৷ সেয়ে সকলো ৰাজনীতিৰ ঊধবৰ্লৈ গৈ, সকলো দুৰ্নীতিক নিৰ্মূল কৰি বানক প্ৰতিহত কৰাৰ বাবে এখন শক্তিশালী চৰকাৰৰ অতি প্ৰয়োজন হৈছে, অন্যথা অসমে এই সমস্যাৰ পৰা পৰিত্ৰাণৰ সপোন দেখা সম্ভৱ নহ’ব৷