বান-খহনীয়াই নুশুনিলে মন্ত্ৰীৰ নিৰ্দেশ
ৰজা কেনুটে নিজৰ ৰাজমুকুটটো সাগৰৰ পাৰত থৈ বাঢ়ি অহা জোৱাৰৰ ঢৌক আগবাঢ়ি নাহিবলৈ আৰু তেওঁৰ ভৰি আৰু সম্ৰাটৰ সাজপাৰ নিতিয়াবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল৷ দ্বাদশ শতিকাৰ ইংৰাজ ইতিহাসবিদ হেনৰী অৱ হাটিংডনে এই কাহিনীটো লিপিবদ্ধ কৰিছিল৷ সম্ৰাট কেনুটে তেওঁৰ পাৰিষদবৰ্গক দেখুৱাব খুজিছিল যে প্ৰকৃতিয়ে তেওঁৰ নিৰ্দেশ নামানে৷ জোৱাৰৰ পানীয়ে সম্ৰাট কেনুটৰ নিৰ্দেশ অৱজ্ঞা কৰি আগবাঢ়ি আহি সম্ৰাটৰ ভৰি আৰু সাজ তিয়াই পেলাইছিল৷
যোৱা সময়ছোৱাৰ বাতৰিকাকত খুঁচৰিলে দেখা যাব, প্ৰায় নিয়মিতভাৱে বান-খহনীয়া প্ৰতিৰোধ কৰাৰ বাবে মন্ত্ৰীয়ে দিয়া ‘নিৰ্দেশ’ৰ বাতৰি প্ৰকাশ হৈছে৷ মন্ত্ৰীয়ে বৰ বৰ বিষয়াৰ সৈতে গৈ মথাউৰি নিৰ্মাণ বা খহনীয়া প্ৰতিৰোধৰ বাবে গ্ৰহণ কৰা আঁচনিৰ কাম-কাজ পৰিদৰ্শন কৰাটো মন্ত্ৰীজনৰ দৈনন্দিন কামৰেই অংগ৷ বাতৰিকাকতে মন্ত্ৰীয়ে ৰাজহুৱাভাৱে কৰা সেই পৰিদৰ্শন আৰু ৰাজহুৱাভাৱে দিয়া নিৰ্দেশৰ বাতৰি প্ৰথম পৃষ্ঠাত প্ৰকাশ কৰে৷ কাকতবোৰে নিজৰ দীঘলীয়া অভিজ্ঞতাৰ পৰা জানে যে মন্ত্ৰীৰ সেই নিৰ্দেশক ভেঙুচালি কৰি বানে মথাউৰি ছিঙিব, খহনীয়াই খহাব৷ প্ৰথম পৃষ্ঠাত প্ৰকাশ পোৱা মন্ত্ৰীৰ সেই গুৰ-গম্ভীৰ নিৰ্দেশ একোটা বিৰাট ৰগৰৰূপে প্ৰকাশিত কাকতৰ অভিলেখাগাৰত ৰৈ যাব৷ মন্ত্ৰীৰ স’তে বান প্ৰতিৰোধৰ কাম-কাজ পৰিদৰ্শন কৰিবলৈ যোৱা বিষয়াসকলেও স্কুলৰ ছাত্ৰই পৰীক্ষাৰ বাবে প্ৰস্তুত হোৱাৰ দৰে মন্ত্ৰীৰ সকলো প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিবলৈ সাজু হৈ থাকে৷ মন্ত্ৰী উভতি যোৱাৰ লগে লগে তেওঁলোকে স্বস্তিৰ নিশ্বাস লয় আৰু সকলো আগৰ দৰেই চলি থাকে৷ বিষয়া-কৰ্মচাৰীসকলৰ একাউণ্টত নিয়মীয়াকৈ দৰমহা জমা হৈ থাকে৷ আকৌ বান আহে, মথাউৰি, ৰাস্তা-ঘাট, কালভাৰ্ট উটুৱাই নিয়ে৷ কাকতত মন্ত্ৰীৰ নিৰ্দেশৰ সলনি বানৰ তাণ্ডৱৰ-ধবংসলীলাৰ বাতৰি আৰু ছবি প্ৰকাশ হয়৷ দুমহীয়া ৰঙালী বিহু উদ্যাপনৰ পাছত বানৰ বতৰ আহে আৰু পুনৰ শৰতৰ পৰা উৎসৱৰ বতৰ আহে৷ বান-খহনীয়া সমস্যাৰ আটাইতকৈ ফলপ্ৰসূ সমাধানটো হ’ল বানৰ বতৰ শেষ হোৱালৈ অপেক্ষা কৰা৷ বান নিয়ন্ত্ৰণৰ স’তে জড়িত বিভাগ-বিশেষজ্ঞসকলে তাকে কৰি আহিছে৷ মাজতে মন্ত্ৰীসকলে বান প্ৰতিৰোধৰ ‘নিৰ্দেশ’ দি নিজকে নিয়মীয়াকৈ বহুৱা সাজি আছে৷
ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক উপত্যকাৰ মাজত আছে বৰাইল পৰ্বত৷ পূবে নাগালেণ্ড-মণিপুৰৰ পৰা পশ্চিমে অসম-মেঘালয়লৈ এই পৰ্বত বিস্তৃত হৈ আছে৷ এই পৰ্বত শ্ৰেণীতেই আছে ডিমা হাচাও পাৰ্বত্য জিলা৷ বৰাইল পৰ্বত প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যৰে ভৰপূৰ৷ ডিমা হাচাও জিলাও ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম নহয়৷ অসমৰ স’তে ব্ৰডগজ ৰে’লপথেৰে সহজ সংযোগ স্থাপিত হোৱাৰ পাছত শ্বিলঙলৈ ফুৰিবলৈ গৈ আমনি লগা ৰাইজে ‘ভিষ্টাডম’ দবা থকা ৰে’লত উঠি বৰাইল পৰ্বতৰ বুকুত থকা হাফলঙলৈ যাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল৷ হাফলং হৈ পৰিছিল এক পৰ্যটন আকৰ্ষণ৷ ৰে’লেৰে পুৱা হাফলঙলৈ গৈ ফুৰি-চাকি ৰাতি ঘৰলৈ উভতি অহাটো সম্ভৱ হৈ উঠিছিল৷ সেই হাফলং এতিয়া পৃথিৱীৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ আছে৷ প্ৰবল বৰষুণৰ ফলত হোৱা ভূমিস্খলনে ডিমা হাচাও জিলাত প্ৰলয় নমাই আনিছে৷ বান-খহনীয়াৰ স’তে যুঁজি যুঁজি অসমৰ মানুহৰ বাবে সেয়া প্ৰায় অভ্যাসত পৰিণত হৈছিল৷ এতিয়া তাৰ স’তে যোগ হ’ল পৰ্বতীয়া জিলাৰ ভূমিস্খলনৰ সমস্যা৷ বৰাক উপত্যকাৰ স’তে ভূমিস্খলনৰ ফলত পথ আৰু ৰে’ল যোগাযোগ বিচ্ছিন্ন হৈ পৰাৰ পাছত বিমানৰ টিকটৰ দাম ৩১ হাজাৰ টকা হ’লগৈ৷ এতিয়া মন্ত্ৰীসকলে বান-খহনীয়াৰ লগতে ভূমিস্খলন বন্ধ কৰাৰ বাবে নিৰ্দেশ দিব পাৰিব৷
হাফলং পোৱাৰ আগৰে পৰা শিলচৰলৈ যোৱা চাৰি লেনৰ পথটো কাহানিবাৰ পৰাই ভূমিস্খলনৰ বাবে বিধবস্ত হৈ আছে৷ হাজাৰ কোটি টকাৰ নিৰ্মাণ প্ৰকৃতিয়ে চকুৰ পচাৰতে ধবংসস্তূপত পৰিণত কৰিছে৷ এইবাৰ হাফলঙলৈ যোৱা ব্ৰডগজ ৰে’লপথটোৰ, ৰে’ল ষ্টেচনবোৰ খহনীয়াত খহি গ’ল বা মাটিত পোত গ’ল৷ অভিযোগ উঠিছে নিৰ্মাণৰ তথা নিৰ্মাণৰ আগতে কৰা প্ৰকল্প প্ৰস্তুতিৰ সময়ৰ গাফিলতিৰ বাবেই এনেধৰণে হাজাৰ কোটি টকাৰ নিৰ্মাণ প্ৰকৃতিৰ ৰোষত পৰি নিমিষতে ধবংস হৈছে৷ হাফলঙলৈ পুনৰ কেতিয়া ৰে’ল চলিব সেয়া কোনেও নাজানে৷ শিলচৰলৈ যোৱা চাৰিলেনৰ পথটো কেতিয়া সঁচা অৰ্থত সম্পূৰ্ণ হ’ব, সেইটোও কোনেও নাজানে৷
বৰাইল পৰ্বতৰ উচ্ছতা হিমালয়ৰ তুলনাত তেনেই কম৷ হিমালয়ৰ সিটো পাৰে চীনে তিব্বতৰ ৰাজধানী লাচালৈ ৰে’লপথ নিৰ্মাণ কৰিছে৷ অৰ্থাৎ নিৰ্মাণৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় প্ৰযুক্তি তথা বিশেষজ্ঞৰ আজিৰ পৃথিৱীত অভাৱ নাই৷ তেনেহ’লে কিয় আজিলৈ শিলচৰলৈ এটা সকলো বতৰতে সুচল পথ নিৰ্মাণ হোৱা নাই? কিয় হাফলঙলৈ-শিলচৰলৈ যোৱা ৰে’লপথ আজি ভূমিস্খলনৰ ফলত বিধবস্ত? সঠিক আঁচনি আৰু সঠিক নিৰ্মাণেৰে এই ধবংস আৰু এই পৰ্বত প্ৰমাণ ধনৰ অপচয় ৰোধ কৰিব পৰা গ’লহেঁতেন নেকি? বাতৰিকাকতৰ প্ৰথম পৃষ্ঠাত ‘নিৰ্দেশ’ দি ফটো আৰু বাতৰি প্ৰকাশ কৰা মন্ত্ৰীসকলে উত্তৰ দিবনে এই অপচয়ৰ বাবে কোন জগৰীয়া? ভৱিষ্যতে এই অপচয় কেনেকৈ ৰোধ কৰিব পাৰি?