জনহিত জনসেৱাৰ্থে

‘জনহিত জনসেৱাৰ্থে’ এই বাণীৰে ১৮২৬ চনৰ ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ পাছৰ পৰা অসম আৰক্ষীয়ে নিজৰ সেৱা আগবঢ়াই আহিছে৷ অৰ্থাৎ ওপৰৰ চনটো দেখি আমি সকলোৱেই ধৰিব পাৰিছোঁ যে অসম আৰক্ষীৰ বৰ্তমানৰ গাঁথনিটো ইংৰাজসকলেই কৰি থৈ যোৱা৷ ইংৰাজসকলে কি উদ্দেশ্যত এই আৰক্ষী বাহিনী গঠন কৰিছিল সেইটো কোৱাৰো নিশ্চয় আৱশ্যকতা নাই! আহোম ৰাজতন্ত্ৰৰ অৱসানৰ পাছত মানসকলৰ হাতৰ পৰা অসমখন ইংৰাজৰ হাতলৈ যোৱাত ইংৰাজসকলে ইংলেণ্ডৰ আৰ্হিত আইন-শৃংখলা পৰিস্থিতি নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে আৰক্ষী বাহিনী গঠন কৰিছিল আৰু সেই আৰক্ষী বাহিনীয়েই অসমত ইংৰাজ শাসন গজগজীয়া কৰিবলৈ প্ৰশাসন ব্যৱস্থা পৰিচালনা কৰিছিল৷ য’ত হৰনাথ দাৰোগাৰ দৰে ব্যক্তিসকল আছিল৷ হৰনাথ দাৰোগাৰ কথা এই কাৰণেই উল্লেখ কৰা হৈছে, কাৰণ আজিও অসম আৰক্ষীত হৰনাথ দাৰোগাৰ উপস্থিতি বিৰাজমান৷ যদিও আৰক্ষীয়ে ৰাষ্ট্ৰৰ স্বাৰ্থ ৰক্ষা কৰিবলৈকে কাম কৰে, প্ৰকৃততে শাসকৰ স্বাৰ্থ বিঘ্নিত যাতে নহয় তাৰ বাবেহে সদা জাগ্ৰত হৈ থাকে৷ এই সম্পৰ্কত উত্তৰ প্ৰদেশৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত আৰক্ষী সঞ্চালকপ্ৰধান প্ৰকাশ সিঙৰ এটা মন্তব্য অতি প্ৰাসংগিক৷ তেওঁ কৈছে,  দেশৰ আৰক্ষী শাসকবৰ্গৰ বাবে, এওঁলোক জনতাৰ বাবে নহয়৷ পুলিচে যেতিয়া কাম কৰে তেওঁলোকৰ মনত প্ৰথমেই এই কথা আহে যাতে সেই কামৰ দ্বাৰা শাসনত থকাসকল অসন্তুষ্ট নহয়৷ পুলিচৰ দায়বদ্ধতা জনতাৰ বাবে হ’ব লাগে, কিন্তু হয় শাসকৰ বাবে৷ ইয়াৰ ফলত সমাজৰ দুৰ্বল অংশ মহিলা, শিশু, দৰিদ্ৰ জনগণ, জনজাতি, সংখ্যালঘু আদিৰ বিৰুদ্ধেহ্ল প্ৰয়োজনতকৈ বেছি বল প্ৰয়োগ কৰে৷ এজন আৰক্ষীৰ উচ্ছস্তৰীয় বিষয়াৰ এই অনুভৱে বৰ্তমান দেশৰ আৰক্ষীসকলৰ প্ৰকৃত স্বৰূপটো উন্মোচিত কৰিছে৷ তেওঁ আৰু কৈছে যে ৰাজনৈতিক নেতা, অপৰাধী, আৰক্ষী, আমোলাৰ এক নেক্সাছ তৈয়াৰ হৈছে, যাৰপৰা আমি জনহিতাৰ্থে কাম কৰোৱাটো এতিয়া দুৰূহ হৈ পৰিছে৷ এনে মন্তব্যৰ পৰা বুজিব পাৰি আৰক্ষী বিভাগে এতিয়া আইন-আদালত বা সংবিধান ৰক্ষাৰ পৰিৱৰ্তে শাসনত বহি থকাসকলৰ স্বাৰ্থ ৰক্ষাৰ বাবেহে কাম কৰে আৰু এই উদ্দেশ্যেই ইংৰাজে আৰক্ষী বাহিনী গঠন কৰিছিল৷ সেয়ে বাৰে বাৰে আমি আৰক্ষীক জনগণৰ স্বাৰ্থত কাম কৰিব বুলি আশা কৰিলেও ই আচলতে বাস্তৱত হৈ নুঠে৷ সেয়ে আৰক্ষী আৰু জনগণৰ মাজত বৃহৎ ব্যৱধানৰ সৃষ্টি হৈ সময়ে সময়ে সংঘাতৰ ৰূপ ধাৰণ কৰে৷ যাৰ বাবে আমাৰ সমাজত বাৰে বাৰে বটদ্ৰৱা-কাণ্ড সংঘটিত হয়৷ আৰক্ষীয়ে আইন-শৃংখলা বৰ্তাই ৰখাৰ নামত অপৰাধীৰ লগত এফালে সম্পৰ্ক ৰক্ষা কৰে আৰু আনফালে নিৰপৰাধী লোকক হাৰাশস্তি কৰি দুৰ্নীতি-ভ্ৰষ্টাচাৰত লিপ্ত হয়৷ এয়া সৰ্বজনবিদিত কথা৷ সিদিনা বটদ্ৰৱাতো এজন সাধাৰণ মানুহক আৰক্ষীয়ে ধৰি আনি আইন-আদালতলৈ অপেক্ষা নকৰি নিজেই বিচাৰ কৰি আৰক্ষীৰ জিম্মাতেই মৃত্যু হোৱা ঘটনাৰ যি প্ৰতিক্ৰিয়া সেই প্ৰতিক্ৰিয়া গৰিহণা দিও এটা কথা ক’বই লাগিব যে এই সমগ্ৰ ঘটনাত আৰক্ষীৰ ভূমিকাই সাৰ-পানী যোগাইছিল৷ অভিযোগ মতে, ইয়াৰ পূৰ্বেও উক্ত থানাৰ আৰক্ষীসকলে এনেদৰে ব্যক্তিক ধৰি আনি টকা দাবী কৰা, হাঁহ-কুকুৰা খোৱা আদি সাধাৰণ ঘটনা হৈ পৰিছিল৷ এইবিলাক ঘটনাৰ বাবেই জনতাৰ মাজত আৰক্ষীৰ বিশ্বাসযোগ্যতা আৰু গ্ৰহণযোগ্যতা লাহে লাহে কমি আহিছে৷ সাধাৰণ মানুহে এটা অভিযোগ লৈ গ’লে সেই অভিযোগক গুৰুত্ব নিদি কেৱল দুৰ্নীতিক প্ৰশ্ৰয় দিয়া বহু ঘটনা অসমৰ থানাসমূহত দৈনিক ঘটি আছে৷ এইবিলাক ক্ষেত্ৰত সঠিক তদন্ত কৰি বিহিত ব্যৱস্থা গ্ৰহণ নকৰাৰ বাবেই জনহিত জনসেৱাৰ্থেহ্ল মূল শে¡াগান আৰক্ষীৰ মাজত প্ৰতিফলিত নহয়৷ শেহতীয়াকৈ অসম চৰকাৰৰ এনকাউণ্টাৰ নীতিয়েও আৰক্ষীক অপৰাধ সংঘটিত কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰা দেখা গৈছে৷ ভাৰত এখন বিশ্বৰ বৃহৎ গণতান্ত্ৰিক দেশ৷ এই দেশত বিশ্বৰ ভিতৰতে এখন বৃহৎ লিখিত সংবিধান আছে৷ সেই সংবিধানৰ আধাৰতেই আইন আৰু আদালত আছে৷ ৰাজতন্ত্ৰতহে ৰজাৰ মুখৰ কথাই আইন হয় বা ৰজাৰ সৈন্যবাহিনীয়ে যি মন যায় তাকেই কৰিব পাৰে৷ কিন্তু আজিৰ ভাৰতত যদি আইন-আদালতৰ শাসনৰ পৰিৱৰ্তে শাসকৰ মুখৰ কথাই আৰক্ষীক পৰিচালিত কৰিবলৈ হয়, তেতিয়া হ’লে ভৱিষ্যতে বটদ্ৰৱা-কাণ্ডতকৈও বৃহৎ কাণ্ড যে ঘটিব, সেয়া নিশ্চিত৷ যিসকল অপৰাধীয়ে থানাত অগ্নিসংযোগ কৰিছিল, সেইসকল অপৰাধীক আইনৰ জৰিয়তেই দৃষ্টান্তমূলক শাস্তি দিয়াটো আৰক্ষী তথা চৰকাৰৰ দায়িত্ব আছিল৷ কিন্তু বুলডজাৰেৰে ঘৰ ভঙাৰ দৰে সাম্প্ৰদায়িক চিন্তাৰে মানুহক উত্তেজিত কৰিব পৰা কাম কৰি সমাজত এক উচ্ছৃখল বাতাৱৰণ সৃষ্টি কৰিবলৈ যেন যত্ন কৰা হৈছে৷ এয়া কেতিয়াও সমৰ্থনযোগ্য নহয়, ভাৰতীয় সংবিধান, আইন-আদালত সৰ্বোপৰি গণতন্ত্ৰত বিশ্বাসী সকলোৱেই চৰকাৰৰ স্বৈৰাচাৰী মনোভাবক বিৰোধিতা কৰাটো প্ৰয়োজন৷