অসম অসমীয়াৰ নে প্ৰব্ৰজনকাৰীৰ

ৰাজ্যৰ গাঁৱে-ভূঁয়ে, চহৰে-নগৰে, পামে-খাটে ৰাস্তা-ঘাত, দলং আদি সোণেৰে [?] বন্ধা হ’লে নাগৰিকৰ মন খুচ হোৱাটো আপাতদৃষ্টিত নিপাতনে সিদ্ধ৷ লগতে শিক্ষা আৰু স্বাস্থ্যখণ্ডৰ সমুচিত উন্নয়নৰ শুভ ফল প্ৰাপ্তি জনতাৰ কাম্য৷ সম্প্ৰতি অসমৰ বিদ্যালয়সমূহে সন্মুখীন হোৱা গুৰুতৰ সমস্যা এটাই অসম আৰু অসমীয়াক নিৰ্মলচিত্তে ভালপোৱাসকলৰ বুকুত শেলে বিন্ধাদি বিন্ধিবলৈ ধৰাটো লক্ষণীয় হৈ পৰিছে৷ সেইটো হৈছে গুৱাহাটী মহানগৰৰ অসমীয়াই বৰ্জন কৰিবলৈ লোৱা প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ মৰ্মবেদনাৰ কথা৷ একোটা ডাঙৰ অঞ্চল, বাসিন্দাসকলৰ প্ৰায়ভাগেই অসমীয়া তথা অসমীয়াভাষী, তেওঁলোকৰ মাতৃভাষা অসমীয়া৷ চাকৰি-বাকৰি, বেহা-বেপাৰ সূত্ৰে ৰাজ্যখনৰ বিভিন্ন গাঁও-চহৰৰপৰা আহি গুৱাহাটীৰ সেই অঞ্চলবোৰত নিগাজীকৈ বাস কৰে৷ ১৯৭০-৮০ দশকমানতে প্ৰতিষ্ঠিত তাত একোখন চৰকাৰী প্ৰাথমিক বিদ্যালয় আছে৷ তিনিৰপৰা চাৰি-পাঁচজন শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰী আছে৷ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীও আছে যথেষ্টসংখ্যক৷ বিদ্যালয়ৰ ঘৰবোৰ পূৰ্বতে আছিল ভগা-ছিগা৷ বিগত বৰ্ষৰ ৯০ৰ দশকত ঘৰবোৰ পকা হোৱা বুলি জনা গৈছে৷ সম্প্ৰতি ক্ষমতাধিষ্ঠিত ৰাজনৈতিক দলৰ দুজনমান ডাঙৰ নেতাই অভিযোগ কৰিলে, ‘বুজিছে, এই প্ৰাথমিক বিদ্যালয়সমূহত প্ৰায় ৮০-৯০ শতাংশ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী অসমীয়া আছিল৷ এতিয়া ধৰ্মীয় সংখ্যালঘুৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বিদ্যালয় হৈ পৰিছে৷ বান অহাদি অসমলৈ সোমাই অহা বিদেশীৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ বিদ্যালয় হৈ পৰিছে এইবোৰ৷ এইবিলাকে অসমৰ সকলো কাঢ়ি ল’ব৷’ তেওঁলোকক সোধা হ’ল–  ৮০-৯০ শতাংশ অসমীয়া মাতৃভাষী লোকসকলৰ কেইজন ল’ৰা-ছোৱালীয়ে তাত নামভৰ্তি কৰে৷ উত্তৰ– এতিয়া মধ্যবিত্তৰপৰা আৰম্ভ কৰি উচ্ছ পৰ্যায়ৰ প্ৰায় সকলো অভিভাৱকে নিজৰ নিজৰ ল’ৰা-ছোৱালীক খৰচী ইংৰাজী মাধ্যমৰ স্কুলত পঢ়ায়৷ সেয়ে এই বিদ্যালয়ৰ প্ৰায়ভাগেই মানে  ৭০-৮০ শতাংশই ধৰ্মীয় সংখ্যালঘুৰ ল’ৰা-ছোৱালী৷ এখন বিদ্যালয়ৰ নাম উল্লেখ কৰি ক’লে যে আমাৰ আশে-পাশে থকা কোনোঘৰ অসমীয়াৰ ল’ৰা-ছোৱালী এই স্থানীয় প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত নাই৷ অসমীয়া শিকোৱা স্কুলত অসমীয়াভাষীৰ পৰিয়ালৰ ল’ৰা-ছোৱালী নপঢ়ে, পঢ়ে আন ৰাজ্যৰ প্ৰব্ৰজিত লোকৰ সন্তানে৷ তেওঁলোকেই দাবীদাৰ হ’ব ‘অসমীয়াভাষী’ অসমীয়া বুলি’৷ ইংৰাজী বিদ্যালয়ত পঢ়া অসমীয়াৰ সন্তানসবে ‘ইংৰাজ হ’ব’, ডাঙৰ মানুহ হ’ব, আই এ এছ হ’ব আদি৷ কিন্তু অসমীয়াত শিক্ষালাভ কৰা প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকল ডাঙৰ মানুহ, ডাঙৰ অফিচাৰ, ব্যৱসায়ী নহ’ব বুলি ভবাটো মূৰ্খৰ স্বৰ্গত বাস কৰাৰ দৰেই নহ’ব জানো? সেয়ে অসমীয়া বিদ্যালয় অসমীয়াৰ দ্বাৰা পৰিত্যক্ত হ’বলৈ ধৰাৰ পৰিণতি কি হ’ব, অসমীয়া ভাষাক মাতৃভাষা বুলি ক’বলৈ ভালপোৱাসকলৰ বাবে নিঃসন্দেহে চিন্তনীয়৷ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত সংঘটিত এনে পৰিণতিয়ে মাধ্যমিক, উচ্ছ, উচ্ছতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়কো স্পৰ্শ কৰিছে৷ এপিএছচি আৰু আনকি অসম সচিবালয় সেৱাৰ পৰীক্ষাৰপৰাও অসমীয়া ভাষাক বিদায় দিছে এইখন চৰকাৰে৷ পূৰ্বতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰে ঠাহ খাই থকা অসমীয়া বিদ্যালয় ক্ৰমাগতভাৱে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীশূন্য হ’বলৈ ধৰিছে৷ ‘কটা যোৱা নাক, খাৰণিৰে ঢাক’ নীতিয়ে নিজৰ ব্যৰ্থতাক ঢাকিবলৈ এতিয়া দুখন বা ততোধিক বিদ্যালয় লগ লগাই বিদ্যালয়ৰ সংখ্যা কমাই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ অভাৱত বিদ্যালয় উঠাই দিয়াৰ ব্যৰ্থতাৰপৰা আঁতৰি থাকিব বিচাৰিছে চৰকাৰে৷ এনেকৈ বিদ্যালয় একত্ৰীকৰণ চলি থাকিলে এটা সময়ত এনেবোৰ স্কুল হয়তো উঠাই দিবলগীয়াই হ’ব পাৰে৷