মিছন সুপ্ত-সম্ভাৱনা

ইউৰোপিয়ানসকলে তেওঁলোকৰ প্ৰাচীন ঐতিহ্য-সম্পদৰ স্মৃতি যুগমীয়া কৰি ৰখাৰ বাবে বৰ বৰ প্ৰতিমূৰ্তি, স্মৃতিচিহ্ন, সংগ্ৰহালয় আদি স্থাপন কৰি পৰ্যটন উদ্যোগটোকো আগবঢ়াই লৈ গৈছে৷ এইক্ষেত্ৰত আমাৰ দেশ সমানে সমানে আগবাঢ়ি যাব পৰা নাই যদিও হাতসাবটি বহিও থকা নাই৷ অসমতো বুৰঞ্জীপ্ৰসিদ্ধ ৰংঘৰ, তলাতল ঘৰকে ধৰি স্মৃতিচিহ্নবোৰ পৰ্যটকৰ বাবে মুকলি কৰি ৰখা হৈছে৷ কিন্তু, পৰিতাপৰ কথা এইটোৱেই যে অসমত থকা সম্পদ আৰু সম্ভাৱনাৰ বিপৰীতে বাস্তৱ-ৰূপটো তেনেই নিশকতীয়া৷ লাচিত বৰফুকনক জীয়াই ৰখাৰ বাবে লাচিতৰ প্ৰতিমূৰ্তি আৰু ‘দেশতকৈ মোমাই ডাঙৰ নহয়’ বোলা কথাষাৰৰ লগতে কৰিবলগীয়া আৰু বহুত কাম আছে, যিবোৰৰ আনকি কোনো পৰিকল্পনাও থকাৰ কথা কোনোৱে শুনা নাই৷ একেদৰে অসমৰ শিল্প-সংস্কৃতিৰ সৈতে জড়িত বিশিষ্ট ব্যক্তিসকলৰ ক্ষেত্ৰতো কথাটো সত্য৷ উদাহৰণস্বৰূপে, গণশিল্পী বিষ্ণু ৰাভাৰ কথাই ধৰা হওক৷ ২০ জুনত চৰকাৰী-বেচৰকাৰীভাৱে বিষ্ণু ৰাভাৰ সোঁৱৰণত অনুষ্ঠান পতা হ’ল৷ চৰকাৰৰ কেন্দ্ৰীয় অনুষ্ঠানত কেইবাজনো বিশিষ্ট ব্যক্তিক বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হ’ল৷ টিভি চেনেলবোৰত সংগীতানুষ্ঠান-আলোচনা আদিৰ আয়োজন চলিল৷ পিছদিনাই সকলো নিজম পৰিল৷ বিগত পাঁচটা দশকত এনেদৰেই বিষ্ণু ৰাভাক সুঁৱৰি থকা হৈছে৷ মাক্সৰ্-লেনিনৰ আদৰ্শত বিশ্বাসী হ’লেও নিৰ্দলীয় প্ৰাৰ্থী হৈ জয়লাভ কৰি কমিউনিষ্ট পাৰ্টীত যোগ দিয়া ৰাভাৰ স্মৃতি ৰক্ষাৰ্থে বাৰু পূৰ্বৰ কংগ্ৰেছ চৰকাৰবোৰে একো নকৰিলে নাই; জাতীয়তাবাদৰ ধবজাবাহক এজিপি চৰকাৰেও এই অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ পৱিত্ৰ প্ৰতিমূৰ্তিজনৰ বাবে উল্লেখনীয় কিবা কৰিব নালাগিছিলনে? এতিয়াতো ৰাভাৰ পুত্ৰই চৰকাৰৰ ঘৰৰ মানুহ৷ ৰাইজে হিয়াৰ মৰম-চেনেহ-ভক্তি উজাৰি দিবহে পাৰে৷ চিত্ৰৰ যাদুকৰৰ হাতে অঁকা ছবিবোৰ উদ্ধাৰ কৰি যথাস্থানত থোৱাৰ দায়িত্ব ৰাইজে হাত পাতি ল’ব নোৱাৰে৷ ৰাভাৰ গীত-কবিতা, প্ৰবন্ধ আদি ৰচনাসম্বলিত এটা সংগ্ৰহালয়ৰ কথা ৰাইজে ভাবিব পাৰে, কিন্তু তাত বাস্তৱায়িত কৰাৰ দায়িত্ব ৰাইজৰ প্ৰতিনিধিসকলৰ৷ অলপতে, ৰাজ্য চৰকাৰে তেজপুৰতেই ৰাজ্যিক কেবিনেটৰ বৈঠকৰো আয়োজন কৰিছিল৷ জ্যোতি-বিষ্ণু-ফণীৰ দৰে ত্ৰিধাৰা-নিগৰিত সাংস্কৃতিক সম্পদেৰে চহকী তেজপুৰ, ঐতিহ্যমণ্ডিত ঊষা-নগৰী৷ ‘পকী’ অথবা সম্প্ৰতি উপলব্ধ হোৱা ‘উদ্যান’কেইখন সেইসকলৰ মহান স্মৃতি ধৰি ৰাখিব পৰাকৈ যথেষ্ট নহয়৷ তাত এটা বিশাল মিউজিয়ামৰ প্ৰয়োজন৷ ৰাজ্যৰ সাংস্কৃতিক মন্ত্ৰণালয়ৰ অধীনত যদি এনে মিউজিয়ামৰ বাবে প্ৰস্তাৱিত প্ৰকল্প আছে, তেন্তে তাক বাস্তৱায়িত কৰাৰ কথা ভাবিব লাগে৷ এনে প্ৰকল্প বাস্তৱায়িত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ‘পৰিবেশ্য কলা’ বিভাগকে ধৰি সাংস্কৃতিক পৰিক্ৰমা বিভাগকো অংশীদাৰ কৰি ল’ব পৰা যায়৷ তেজপুৰৰ বিধায়কজনে এইক্ষেত্ৰত আগভাগ ল’ব লাগে৷ চৰকাৰী ঘৰৰ সদস্যসকলে দেশ-বিদেশৰ ভ্ৰমণকালত নিশ্চয় বিভিন্ন স্থানত থকা এনে সংগ্ৰহালয়সমূহ নোচোৱাকৈ নাথাকে৷ এনে অনুষ্ঠানবোৰে নৱপ্ৰজন্মক আমাৰ প্ৰাচীন ঐতিহ্য-সম্পদৰ জ্ঞান দিয়ে, বিনোদনৰ সুবিধা দিয়ে৷ পৰ্যটকক আকৰ্ষণ কৰি আনি ৰাজ্যৰ আয় বৃদ্ধিত অৰিহণা যোগায়, সম্পদৰ সদ্ব্যৱহাৰ হয় আৰু কিছুসংখ্যকে নিয়োগৰ সুবিধা পায়৷ ৰাজ্যৰ ঐতিহ্য-পৰম্পৰাই দেশ-বিদেশত এক গৌৰৱপূৰ্ণ চিনাকি তথা স্বীকৃতি পাবলৈও সক্ষম হয়৷ ৰাজ্য চৰকাৰে ৰাজ্যৰ বিভিন্ন জিলাত পাতিবলৈ লোৱা কেবিনেট বৈঠকৰ অজুহাততেই প্ৰতিখন জিলাতেই সুপ্ত হৈ থকা সম্ভাৱনাবোৰক জাগ্ৰহ কৰাৰ এক ‘মিছনো’ কাৰ্যকৰী হোৱা উচিত৷