যত কূটৰ ঘাই হিতাধিকাৰী

অসম চৰকাৰ আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ মতে, চৰকাৰৰ হাতত পৰ্যাপ্ত পৰিমাণৰ টকা আছে৷ চৰকাৰৰ মতে, ভাৰতৰ অৰ্থনীতিৰ অৱস্থা ভাল আৰু ই আৰু অধিক ভালৰ ফাললৈ গৈ আছে৷ অৰ্থনৈতিক অৱস্থা ভালে থাকিলে বস্ত-বাহানিৰ দাম হোৰাহোৰে নাবাঢ়ে, অৰ্থাৎ মুদ্ৰাস্ফীতি নহয় আৰু নিয়োগৰ নতুন নতুন সুবিধা ওলায়, গতিকে নিবনুৱা সমস্যা নাথাকে বা নিবনুৱাৰ হাৰ নূন্যতম হৈ থাকে৷ ভাৰতত এতিয়া অভাৱনীয় মূল্যবৃদ্ধি ঘটিছে আৰু নিবনুৱা সমস্যাই ভয়াৱহ ৰূপ লৈছে৷ এই দুয়োটাই এটা টনকিয়াল অৰ্থনীতিৰ সলনি এটা সমস্যাজৰ্জৰ অৰ্থনীতিৰ কথাহে মনলৈ আনে৷ ধনী মানুহ ভাৰত এৰি পশ্চিমৰ উন্নত দেশলৈ উন্নত জীৱনৰ সন্ধানত আগৰ পৰাই গৈ আছে, এতিয়া সেই সংখ্যা বাঢ়িছে৷ ছুইজাৰলেণ্ডৰ বেংকত ভাৰতীয়ই জমা কৰা ধনৰ পৰিমাণ তীব্ৰগতিত বাঢ়িছে৷ এইবোৰেও ভাৰতীয় অৰ্থনীতিৰ জয়জয় ময়ময় অৱস্থা এটাৰ ইংগিত বহন নকৰে৷ বিজেপি-আৰএছএছৰ হিন্দুত্বৰ ৰাজনীতিয়ে তেওঁলোকলৈ চমকপ্ৰদ নিৰ্বাচনী সাফল্য কঢ়িয়াই আনিছে; কিন্তু ২০১৪ চনৰ পৰা চলি থকা বিজেপি-আৰএছএছৰ শাসনকালত ভাৰতৰ অৰ্থনীতি ক্ৰমান্বয়ে অধোন্নতিৰ দিশে গৈ থকাৰ বহু চিন ফুটি উঠিছে৷ এই অধোন্নতিৰ বাবে কৰ’না মহামাৰীৰ মাধমাৰ আৰু শেহতীয়াকৈ ৰুছ-ইউক্ৰেইনৰ যুদ্ধও যথেষ্ট পৰিমাণে দায়ী৷ কিন্তু তাৰ পাছতো এই কথা অস্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰি যে বিজেপি-আৰএছএছৰ ৰাজনৈতিক সফলতাৰ তুলনাত অৰ্থনৈতিক সফলতাৰ খতিয়ান একেবাৰে পুতৌজনক৷

ৰুছ-ইউক্ৰেইনৰ যুদ্ধৰ পাছত পৃথিৱীৰ অৰ্থনীতি মন্দাৰ কবলত পৰিব নেকি তাক লৈ অৰ্থনীতিবিদসকলৰ মাজত ব্যাপক আলোচনা চলি আছে৷ কোনেও অৰ্থনীতিৰ ভৱিষ্যতৰ সম্পূৰ্ণ সঠিক ভৱিষ্যদ্বাণী কৰিব নোৱাৰে যদিও মন্দাৰ লক্ষণসমূহ চাৰিওফালেফুটি উঠিছে৷ মন্দাৰ কবলত পৰিলে অৰ্থনীতিৰ উৎপাদনশীল কাম-কাজৰ গতি আৰু অধিক স্থবিৰ হৈ পৰিব, নিবনুৱা সমস্যাই ভয়াৱহ ৰূপ ল’ব আৰু মূল্যবৃদ্ধি-মুদ্ৰাস্ফীতিয়ে আকাশ চুব৷ চৰকাৰৰ হাতত থকা টকাৰ পৰিমাণ দ্ৰুত হাৰত হ্ৰাস পাব৷ মন্দাৱস্থা দীঘলীয়া হ’লে অৰ্থনীতি মহামন্দাৰ কবলতো পৰিব পাৰে৷ মহামন্দাৰ সম্ভাৱনা অৰ্থনীতিৰ বিশেষজ্ঞসকলে নাই বুলিয়েই কৈছে যদিও মন্দাৰ সম্ভাৱনা কোনেও একেবাৰে নুই কৰিব পৰা নাই৷

অৰ্থনীতিৰ অৱস্থা যদি টনকিয়াল তেনেহ’লে তেনে এটা টনকিয়াল অৰ্থনীতিৰ পৰা চৰকাৰে পৰ্যাপ্ত পৰিমাণৰ কৰ লাভ কৰিব৷ চৰকাৰৰ মতে, অৰ্থনীতিৰ অৱস্থা টনকিয়াল৷ ভাৰত চৰকাৰ আৰু অসম চৰকাৰৰ হাতত যদি পৰ্যাপ্ত পৰিমাণৰ টকা আছেই, তেনেহ’লে কেন্দ্ৰ আৰু ৰাজ্য চৰকাৰে পেট্ৰ’ল আৰু ডিজেলৰ পৰা অধিক পৰিমাণৰ কৰ লৈ আছে কিয়? ভাৰতৰ অৰ্থনীতিক ডিজেল অৰ্থনীতি বুলি কোৱা হয়৷ সমগ্ৰ অৰ্থনীতি ডিজেলৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল৷ ডিজেলৰ দাম বাঢ়িলে বা কমিলে তাৰ প্ৰভাৱ তাৎক্ষণিকভাৱে অৰ্থনীতিত পৰে৷ ডিজেল-পেট্ৰ’লৰ ওপৰত থকা কেন্দ্ৰ আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ কৰ হ্ৰাস কৰিলে¸ উৎপাদন ব্যয় আৰু পৰিবহণ ব্যয় হ্ৰাস কৰিব পাৰি৷ ইয়াৰ ফলত মূল্যবৃদ্ধি ৰোধৰ পৰা আৰম্ভ কৰি আন বহুতো সুফল তাৎক্ষণিকভাৱে পাব পাৰি৷ গ্ৰাহকে ৯০ টকা লিটাৰ দৰত ডিজেল বা পেট্ৰ’ল কিনিলে তাৰ প্ৰায় আধাখিনিয়েই হ’ল কেন্দ্ৰ আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ ‘এক্সাইজ ডিউটী’ আৰু ‘ভেট’৷ জনতাৰ ব্যাপক অসন্তুষ্টিৰ পাছতো চৰকাৰে এই কৰ বিশেষ হ্ৰাস কৰিব পৰা নাই৷ দেখ দেখকৈ এই কৰখিনিৰ অবিহনে চৰকাৰৰ পানীত হাঁহ নচৰা অৱস্থা হ’ব৷ ই এক টনকিয়াল অৰ্থনৈতিক অৱস্থাৰ ইংগিত বহন কৰেনে?

এজন হিতাধিকাৰীয়ে বিনামূলীয়াকৈ চাউল পায়, তেওঁৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে বিনামূলীয়াকৈ শিক্ষা লাভ কৰে, স্কুলত দুপৰীয়াৰ সাঁজ যোগান ধৰা হয়, পাঠ্যপুথি, স্কুলৰ সাজ চৰকাৰে বিনামূলীয়াকৈ দিয়ে৷ নূ্যনতম হ’লেও চিকিৎসা বিনামূলীয়াকৈ পায়৷ বেংকলৈ আঁচনিৰ ধনো নিয়মীয়াকৈ আহে৷ বিজুলীৰ সংযোগ বিনামূলীয়াকৈ  বা একেবাৰে  কম দৰতে পায়৷ তেওঁলোকৰ বেছিভাগেই পেট্ৰ’ল-ডিজেল নিকিনে, গতিকে সেই দুটা সামগ্ৰীৰ মূল্যবৃদ্ধিক লৈ তেওঁলোকে মূৰ নঘমায়৷ কৰ’নাৰ সময়ত ভাৰতৰ ১৩০ কোটি মানুহৰ ৮০ কোটিক চৰকাৰে বিনামূলীয়াকৈ ৰেচন যোগান ধৰিছে৷ এইখিনি কৰোঁতে চৰকাৰৰ বুজন পৰিমাণৰ ধন খৰচ হয়৷ এয়া এখন কল্যাণকামী গণতন্ত্ৰৰ পৰিচয়৷ এইখিনিৰ বাবে এজন দুখীয়া মানুহে অন্তত নূ্যনতম মৰ্যাদাপূৰ্ণ জীৱন কটাব পাৰিছে৷

হিতাধিকাৰীৰ তালিকাত নাম নথকা মধ্যবিত্ত এজনে চৰা দৰত বজাৰৰ পৰা চাউল কিনিব লাগে,  তেওঁৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে ব্যক্তিগত খণ্ডৰ স্কুলত পঢ়ে, তাতো তেওঁ চৰা দৰত মাচুল দিব লাগে, তেওঁ নৰীয়াত পৰিলে ব্যক্তিগত খণ্ডৰ চিকিৎসালয়লৈ যায়, তাত আকাশলংঘী দৰত  তেওঁ চিকিৎসা ল’ব লাগে৷ তেওঁৰ চাৰিচকীয়া বাহন আছে, চৰা দামত তেওঁ পেট্ৰ’ল-ডিজেল কিনিব লাগে৷ তেওঁৰ বেংক একাউণ্টলৈ কেতিয়াও কোনো চৰকাৰী আঁচনিৰ এটকাও নাহে৷ কৰ’নাৰ সময়ছোৱা তেওঁ আৰ্থিক নাটনিৰ মাজেৰে কোনোমতে ধাৰ-ঋণ লৈ পাৰ কৰিছে৷ বহুতৰে আয় আগতকৈ এতিয়া হ্ৰাসহে পাইছে৷ মধ্যবিত্তসকলে ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে যে চৰকাৰে তেওঁলোকক পৰিত্যাগ কৰিছে, কাৰণ তেওঁলোকৰ ভোটে চৰকাৰক হৰুৱাব নোৱাৰে৷ তেওঁলোক সামাজিক-ৰাজনৈতিক-অৰ্থনৈতিকভাৱে প্ৰতাৰিত, বঞ্চিত, পৰিত্যক্ত৷

এই মধ্যবিত্তসকলৰ মাজত এটা ধাৰণাই লাহে লাহে খোপনি পুতিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে যে হিতাধিকাৰীসকল হ’ল যত কূটৰ ঘাই৷ তেওঁলোকক আঁচনিৰ নামত ভাৰ-ভেটি দি চৰকাৰে এটা স্থায়ী ভোটবেংক গঢ়ি তুলিছে৷ এই ভাৰ-ভেটিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় ধনখিনি হিতাধিকাৰী আঁচনিৰ পৰা এটকাও সহায় নোপোৱা চৰা দামত সামগ্ৰী কিনি, চৰা হাৰত কৰ দি মধ্যবিত্তসকলে চৰকাৰক যোগান ধৰিছে৷ গতিকে দেশৰ  দুৰৱস্থাৰ মূল কাৰণ এই হিতাধিকাৰীসকল৷

যিসকল ধনী, তেওঁলোকৰ চৰা দামত পেট্ৰ’ল-ডিজেল তথা আন সামগ্ৰী কিনিবলৈ বা আন সা-সুবিধা চৰা দামত লাভ কৰিবলৈ, কৰ দিবলৈ ধন আছে৷ কিন্তু অনবৰত খৰচৰ জোৰা মাৰিবলৈ উদ্বিগ্ন হৈ থাকিবলগীয়া হোৱা মধ্যবিত্তৰ মাজত লাহে লাহে হিতাধিকাৰীসকল সকলো অনৰ্থনৰ মূল বুলি যি এক ধাৰণাই খোপনি পুতিছে, সি দেশৰ অৰ্থনীতিৰ দুৰৱস্থাৰ প্ৰকৃত কাৰণসমূহ লুকুৱাই ৰাখিব আৰু হিতাধিকাৰীসকল আৰু হিতাধিকাৰীৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত নোহোৱাসকলৰ মাজত এক অসূয়া আৰু তিক্ততা সৃষ্টি কৰিব৷ শিক্ষিত মধ্যবিত্তই এনে ধাৰণাৰ বশীভূত হ’লে চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে ৰাজনৈতিক প্ৰতিৰোধ গঢ়া বা চৰকাৰক ৰাজনৈতিক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা প্ৰায় অসম্ভৱ হৈ পৰিব৷