সংস্থাপনৰ নীতি

স্বাধীন ভাৰতবৰ্ষৰ এটা সপোন আছিল দেশখনক আত্মনিৰ্ভৰশীল কৰা৷ দেশ এখন আত্মনিৰ্ভৰশীল হ’বলৈ হ’লে ইয়াৰ নাগৰিকসকল আত্মনিৰ্ভৰশীল হ’ব লাগিব৷ নাগৰিকসকল আত্মনিৰ্ভৰশীল হ’বলৈ হ’লে নাগৰিকে আত্মনিয়োগ কৰিব পৰা কৰ্মক্ষেত্ৰসমূহৰ ক্ষেত্ৰত চৰকাৰে গুৰুত্ব দিব লাগিব৷ ভাৰতবৰ্ষত আত্মনিয়োগ কৰিব পৰা প্ৰকৃত ক্ষেত্ৰখনেই হৈছে কৃষি৷ কিন্তু কৃষিক্ষেত্ৰখনত চৰকাৰে যিমান গুৰুত্ব দিব লাগিছিল তেনে কোনো গুৰুত্ব নিদিয়াৰ ফলত আজি আত্মনিৰ্ভৰ ক্ষেত্ৰখন সংকুচিত হৈ অহাই নহয়, ভয়াৱহভাৱে সংকটৰ গৰাহত পৰিছে৷ প্ৰতিডৰা কৃষিভূমিত জলসিঞ্চনৰ সুবিধা কৰি কৃষকক কৃষিৰ প্ৰতি আগ্ৰহী কৰাৰ পৰিৱৰ্তে চৰকাৰে সেউজ বিপ্লৱৰ নামত কৃষকৰ মাজত ট্ৰেক্টৰ, পাৱাৰ টিলাৰ আদি বিতৰণ কৰি বীজৰ নামত হাইব্ৰীড বীজ বিতৰণ কৰিয়েই নিজৰ সকলো দায়িত্ব সামৰাৰ ফলত আজি কৃষিক্ষেত্ৰখন প্ৰায় সংকুচিত হৈ আহিবলৈ ধৰিছে৷ কৃষকসকলে উৎপাদিত সামগ্ৰীৰ পৰা লাভ নোপোৱাৰ বাবেই আত্মহত্যাৰ পথ বাছি ল’বলগীয়া হৈছে৷ তথ্য মতে, ২০০৪ চনত সৰ্বাধিক ১৮,২৪১জন কৃষকে আত্মহত্যা কৰাত দেশজুৰি ব্যাপক প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি হৈছিল৷ ইয়াৰ পাছত ২০১৪ চনত ৫,৬৫০জন আৰু আজিৰ তাৰিখত প্ৰতিদিনে ১০জন কৃষকে কৃষিক্ষেত্ৰত হোৱা ব্যাপক কৰ্প’ৰেটাইজেশ্বন আৰু চৰকাৰী অকৰ্মণ্যতাৰ বাবে আত্মহত্যাৰ পথ বাছি ল’ব লগা হৈছে৷ ভাৰতবৰ্ষৰ ৭০ শতাংশ মানুহেই প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে কৃষিক্ষেত্ৰৰ লগত জড়িত হৈ আছে৷ ভাৰতবৰ্ষৰ মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদনৰ ১৫ৰ পৰা ২০ শতাংশ কৃষিক্ষেত্ৰই অৰিহণা যোগাই আছে৷ এনে এটা অৱস্থাত এতিয়াও এই ক্ষেত্ৰখনত নতুন প্ৰজন্মক নিয়োগ কৰিব নোৱৰাটো চৰকাৰৰ চৰম বিফলতা বুলিয়েই ক’ব লাগিব৷ ১৯৯১ চনত ভাৰতে নতুন অৰ্থনৈতিক নীতি গ্ৰহণৰ নামত উদাৰীকৰণ, ব্যক্তিগতকৰণ আৰু গোলকীকৰণৰ যি গ্ৰাসত পৰিল, সেই গ্ৰাসে আজি ভাৰতবৰ্ষৰ সকলো নিয়োগ ক্ষেত্ৰ সংকুচিত কৰি আনিছে৷ ৰে’লৰ দৰে বৃহৎ সম্ভাৱনাময় নিয়োগ ক্ষেত্ৰখনক ব্যক্তিগত কোম্পানীৰ হাতত গটোৱাৰ সিদ্ধান্তই নিবনুৱাসকলৰ বাবে চৰম দুৰ্যোগ কঢ়িয়াই আনিছে৷ সেইদৰে বৃহৎ তৈলক্ষেত্ৰৰ পৰা বিমান ক্ষেত্ৰলৈকে সকলোৱেই এতিয়া ব্যক্তিগতকৰণৰ কৱলত, যাৰ বাবে দেশখনত কোটি কোটি নিবনুৱাই সংস্থাপনৰ বাবে হাহাকাৰ কৰিবলগীয়া হৈছে৷ শেহতীয়াকৈ চৰকাৰে সামৰিক বাহিনীতো নিয়োগৰ নামত ‘অগ্নিপথ যোজনা’ৰ নামত ‘অগ্নিবীৰ’সকলক যি প্ৰতাৰণা কৰিবলৈ আগবাঢ়িছে, সিয়ে অনাগত দিনত যে ভাৰতবৰ্ষক ভয়াৱহ পৰিস্থিতিৰ ফালে ঠেলি দিব, সি নিশ্চিত৷ অসমতে শিক্ষক নিযুক্তিৰ নামতো টে’টক লৈ যি পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হৈছে, সি এতিয়া চৰকাৰখনৰ বাবেই ভালুকৰ সাঙী হৈ পৰিছে৷ চতুৰ্থ বৰ্গৰ ২৬,০০০ পদৰ বাবে ১১ লাখ নিবনুৱাই কৰা আৱেদনে ৰাজ্যখনৰ ভয়াৱহ পৰিস্থিতিকে প্ৰকট কৰিছে৷ যিবিলাক পদ মেট্ৰিক পাছ কৰিলেই পাব পাৰি, সেইবিলাক পদৰ বাবে স্নাতকোত্তৰ উত্তীৰ্ণই আৱেদন কৰিছে৷ এই বিষয়বিলাক চৰকাৰে অধ্যয়ন বা গৱেষণা নকৰাকৈ কেৱল সাম্ৰাজ্যবাদী শক্তিৰ ওচৰত নিজৰ অৰ্থনীতি বিক্ৰী কৰা যি নীতি লৈছে, সেয়া অতি বিপজ্জনক৷ সেয়েহে সময় থাকোঁতেই চৰকাৰে বিষয়টো উপলব্ধি নকৰিলে অনাগত দিনত শ্ৰীলংকাৰ দৰে যে ভয়াৱহ পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি নহ’ব, সেয়া কোৱা টান৷